Σχετικά με την κατάληψη “Ντουργού” στη Λάρισα

DSCN2284

Το Σάββατο 9/5 στις 8 το πρωί μία ομάδα συντρόφων-φισσων μπήκαμε στο εγκαταλειμμένο επί 30 χρόνια σπίτι που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ασκληπιού και Οικονόμου εξ Οικονόμων.

Οι εργασίες ξεκίνησαν κατευθείαν και όσο περνούσε η ώρα την κατάληψη στήριζε όλο και περισσότερος κόσμος. Οι αντιδράσεις από την γειτονιά ήταν πολύ θετικές για το όλο εγχείρημα καθώς υποστήριζε πως το παρατημένο αυτό σπίτι επιτέλους αξιοποιούνταν γιατί είχε καταντήσει να είναι μία εστία μόλυνσης. Επίσης τους φαίνονταν θετικό το γεγονός ότι θα άνοιγε ένας πολιτικός αυτοδιαχειριζόμενος χώρος, ανοιχτός για όλη τη γειτονιά και κάποιοι από αυτούς έμπαιναν μέσα στο σπίτι να δουν τις εργασίες και το χώρο. Το βράδυ, μετά το τέλος των εργασιών πραγματοποιήθηκε η συνέλευση του σπιτιού η οποία πλαισιώθηκε από αρκετά άτομα. Η διάθεση και το μεράκι για να φτιαχτεί ο χώρος ήταν στα ύψη από όλους-ες.

Την Κυριακή 10/5 οι εργασίες ξεκίνησαν από νωρίς το πρωί. Κατά τις 12:30 όμως το μεσημέρι εμφανίστηκαν ξαφνικά πάνοπλες οι δυνάμεις της αστυνομιας. ΟΠΚΕ, ΜΑΤ, ασφαλίτες και όλη η ηγεσία των μπάτσων της Λάρισας. Επίσης επί της Ασκληπιού ήρθε να συμπληρώσει το σκηνικό ένα όχημα της πυροσβεστικής. Οι ΟΠΚιτες είχαν περικυκλώσει τη γωνία του σπιτιού. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο διευθυντής της αστυνομικης διεύθυνσης Λάρισας Αγάκος. Μαζί του ήταν και ένα άτομο φερόμενο ως ιδιοκτήτης του σπιτιού ο όποιος χωρίς χαρτιά και αποδεικτικά για την ιδιοκτησία επαναλάμβανε στην πόρτα ότι “το σπίτι είναι ιδιοκτησία του και ότι βρίσκεται υπό κατάληψη”.

Εδώ να σημειωθεί ότι το ιδιοκτησιακό καθεστώς του σπιτιού, καθώς και το κατά πόσο ο συγκεκριμένος είχε λόγο πάνω στο σπίτι, ήταν τόσο θολά που οι μπάτσοι δεν μπόρεσαν καν να στηρίξουν κατηγορίες στην συνέχεια.

Όλο αυτό το σκηνικό προκάλεσε την αντίδραση κάποιων γειτόνων που είχαν βγει στα μπαλκόνια και παρακολουθούσαν την εκκένωση. Ο φερόμενος ως ιδιοκτήτης αποχώρησε από το σημείο πριν την εκκένωση συνοδεία μπάτσων, με ολόκληρη την γειτονιά να το κράζει και δεν ξαναεπέστρεψε ποτέ να δει την ιδιοκτησία του…

Στο μεταξύ κατέφθασε και δικηγόρος ο οποίος χαρακτηριστικά σχολίασε ότι η όλη επιχείρηση και η παρουσία της αστυνομίας έξω από το σπίτι είναι παράνομη. Από εκεί και πέρα τα άτομα που βρίσκονταν στο χώρο ενημέρωσαν τους μπάτσους ότι δεν είχαν σκοπό να αποχωρήσουν από το σπίτι και ότι θα έμεναν εκεί, να πάρουν το οποιοδήποτε κόστος.

Μετά από αυτό δόθηκε εντολή στους ΟΠΚΕ να μπουν στο σπίτι και να εκκενώσουν την κατάληψη. Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν από κάποιους γείτονες που έπιασαν τα κάγκελα της πόρτας για να μην καταφέρουν και την ανοίξουν. Οι μπάτσοι μπήκαν μέσα και άρχισαν να σπρώχνουν τους καταληψίες.

Κατά την είσοδο των καταληψιών στην κλούβα, οι μπάτσοι επιτέθηκαν σε μία συντρόφισσα, η οποία ήταν στο εξωτερικό του σπιτιού καθ’όλη την επιχείρηση, την έπιασαν από τον λαιμό και την τραβούσαν μέσα στην κλούβα, επειδή έβγαζε βίντεο με το κινητό. Αυτό προξένησε αντιδράσεις από τους καταληψίες και τελικά η συντρόφισσα αφέθηκε ελεύθερη, ενώ οι 26 μεταφέρθηκαν στην ΓΑΔΛ. Μετά από 2 ώρες οι προσαχθέντες αφέθηκαν.

Παράλληλα η γειτονιά είχε βγει στο δρόμο ως αντίδραση σε όλη αυτή την επιχείρηση. Η αστυνομία δεν έφευγε από τη γειτονιά. Οι προσαχθέντες αφού απελευθερώθηκαν μαζί με τους αλληλέγγυους-ες προσπάθησαν να βρεθούν με την γειτονιά, να πραγματοποιήσουν ψήσιμο και λαϊκή συνέλευση.

Όλα έδειχναν να είναι έτοιμα αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν πρωτόγνωρο, ακόμα και για την μπατσοκρατία της Λάρισας. ΜΑΤ και ΟΠΚΕ είχαν αποκλείσει το πεζοδρόμιο ακριβώς έξω από την κατάληψη, είχαν απαγορέψει την κυκλοφορία στο δρόμο και είχαν περιορίσει την ύπαρξη στο ένα μόνο πεζοδρόμιο. Ουσιαστικά απαγόρευαν στον κόσμο να συνευρεθεί, να ζυμωθεί, να πραγματοποιήσει συνέλευση.

Οι αντιδράσεις από καταληψίες, αλληλέγγυους και γείτονες είχαν παλμό. Όλοι φώναζαν συνθήματα και κείμενα μοιράζονταν στα γύρω τετράγωνα. Μετά από αρκετή ώρα αποφασίστηκε αυθόρμητη πορεία μέχρι την πλατεία του Αγίου Νικολάου όπου στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε συνέλευση γειτονιάς με απαρτία 120 άτομα. Υπήρχαν γείτονες που καταδίκαζαν την πρακτική της αστυνομίας και συζητήθηκε πως θα μπορούσε να διεκδικηθεί ο χώρος. Αποφάσεις της συνέλευσης αυτής ήταν να γίνουν ενημερωτικά μοιράσματα κειμένων που συνδιαμορφώθηκαν εκείνη την ώρα, καθώς και νέα συνέλευση.

Τη Δευτέρα 11/5 το πρωί, και ενώ το σπίτι περιφρουρούταν ασταμάτητα από μπάτσους, ξεκίνησαν εργασίες αμπάρωσης από ιδωτική εταιρία. Το βράδυ έγινε ξανά συνέλευση γειτονιάς σε πεζόδρομο ακριβώς δίπλα στο σπίτι.

Την Τρίτη 12/5 στην γειτονιά πραγματοποιήθηκε ψήσιμο στον πεζόδρομο και κουβέντα με τους γειτόνες.

Την ίδια μέρα νωρίτερα το απόγευμα έφθασε στην Λάρισα, ο Πανούσης για να συναντηθεί με τον δήμαρχο Καλογιάννη. Εκεί, έξω από το δημαρχείο, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση από συντρόφους-φισσες της κατάληψης και αλληλέγγυους-ες. Πετάχτηκαν τρικάκια και  μοιράστηκαν κέιμενα.

‘’Πρώτη φορά αριστερά, εκκένωση κατάληψης και μπάτσοι στα στενά’’

Κατάληψη Ντουγρού

https://athens.indymedia.org/post/1544210

“Μήνυμα” από το Σύνταγμα του Άδωνι, της Μπακογιάννη και του Τζήμερου…

11225906_10153298241878970_743909319_n

Πλακάτ από την χτεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα που διοργανώθηκε ενάντια στο νομοσχέδιο του Α. Μπαλτά για την παιδεία, το οποίο συζητιόταν την ίδια ώρα στη Βουλή.

11217602_1566987993568288_6704852560118021427_o

Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ

paradeisos_kolasi_xtk_5_15

 EΔΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ…

Η Γη της επαγγελίας ,η Ευρώπη των Εθνών και των ευκαιριών που μετατρέπεται σε προοπτική θανάτου είτε σε κάποιο σημείο της Μεσογείου είτε σε κάποιο χερσαίο τμήμα μεταξύ της Τουρκίας, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας. Η ευρωπαϊκή πολιτική αποτροπής της εισόδου των μεταναστών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κύκλωμα διακίνησης τους. Ένα κύκλωμα, στο οποίο συμμετέχουν μπάτσοι, στελέχη της ε.υ.π., μεσάζοντες, δουλέμποροι, ντόπια αφεντικά, θεσμικοί παράγοντες, δημιουργώντας τους όρους εκείνους, με τους οποίους το κέρδος υπερκαλύπτει μερικές δολοφονίες στα νερά της μεσογείου.

Οι εικόνες των χιλιάδων νεκρών μεταναστών στις παραλίες της Ιταλίας, της Ελλάδας και της Ισπανίας χρησιμοποιήθηκαν με τον πλέον χυδαίο τρόπο έτσι ώστε να ενδυναμωθεί η «Ευρώπη φρούριο». Η χρήση του θανάτου ως μέσο διαχείρισης πληθυσμών, αποτροπής εισόδου στον ευρωπαϊκό χώρο και ως φυσική εξόντωση σε όσους περισσεύουν.

Μια κοινή ευρωπαϊκή  πολιτική που, από τη μια καταδικάζει τις εικόνες της θρησκευτικής βίας στις χώρες προέλευσης και από την άλλη διοχετεύει στις οθόνες μας τις εικόνες των δολοφονιών εκείνων των κοινωνικών κατηγοριών που δεν είναι «άξιες»  να εισέλθουν στα χερσαία και μη εδάφη της, εξαντλώντας τις ευθύνες σε ένα ορατό κύκλωμα διακίνησης και εκμετάλλευσης αόρατων ανθρώπων των οποίων η υπόσταση τους περιορίζεται στην εικόνα του θανάτου τους.

Μια ευρώπη, λοιπόν, που δεν οργάνωσε μόνο τις ζωές που αξίζουν να ζουν εντός των τειχών της αλλά και τις εικόνες των νεκρών έξω από τα εδάφη της, τακτοποιώντας τα πτώματα και νοικοκυρεύοντας τους χώρους ταφής τους, καθιστώντας σαφές ότι ο «ανθρωπιστικός» παράδεισος υπάρχει μόνο για όσους το αξίζουν, για όσους μπορούν και αντέχουν, για όσους είναι άξιοι να μετέχουν και να ζουν μέσα σε αυτόν. Ο ανθρωπισμός που αρχίζει στο 0:01 και τελειώνει στο 01:00, όσο διαρκεί ενός λεπτού σιγή. Ούτως ή άλλως, ο Άλλος είναι ήδη νεκρός εδώ, παραγωγικά, οικονομικά και ηθικά.

Με τη λήξη του υποκριτικού πένθους, η πραγματικότητα που επιφυλάσσει η Ε.Ε. είναι η εντονότερη στρατικοποίηση των συνόρων των κρατών-μελών της με τριπλασιασμό των οικονομικών κονδυλίων για την ενίσχυση των επιχειρήσεων «Τρίτων» και «Ποσειδών» του υπερεθνικού μηχανισμού καταστολής της FRONTEX, μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) για τον εντοπισμό από αέρους, βυθίσεις σκαφών, στρατιωτικές επεμβάσεις. Με αυτό τον τρόπο, η Ε.Ε. μετατρέπει τα θαλάσσια σύνορα των χωρών της Μεσογείου σε τόπους μαζικής δολοφονίας μεταναστών.

…ΚΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΔΩ

Η συνέχεια για όσους επιζήσουν και από αυτόν το δεύτερο «πόλεμο» είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης, χαρτογράφηση και φακέλωμα μέσω απόσπασης δακτυλικών αποτυπωμάτων, στυγνή εκμετάλλευση από ντόπια αφεντικά, κυκλώματα διακινητών/μεσαζόντων σε συνεργασία με την αστυνομία, επιχειρήσεις σκούπα, επιθέσεις από φασίστες. μία αέναη ομηρία στους καπιταλιστικούς παραδείσους.

Το ελληνικό κράτος, σταθερός αρωγός στις αποφάσεις της Ε.Ε. όσον αφορά τη μεταναστευτική πολιτική, εδώ και δεκαετίες στηρίζει, αποφασίζει και συμμετέχει, με τους φράχτες στον Έβρο, τις επιχειρήσεις της Frontex και τις σκούπες και τις δολοφονίες στα σύνορα. Παράλληλα, η αριστερή εκδοχή του κράτους συνεχίζει το έργο αυτό, συντηρώντας και επενδύοντας στα μικροαστικά αντανακλαστικά, συναινώντας στο διαχωρισμό των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων (υποβιβάζοντας ακόμα περισσότερο την κατηγορία των μεταναστών, καθιστώντας τους πλέον a priori παράνομους), συνεχίζοντας τη συναυτουργία στις επιχειρήσεις του στρατού της Frontex και τις «σκούπες» των μπάτσων.

Απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι σύγχρονοι κολασμένοι, προτάσσουμε τον κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών ενάντια σε κάθε είδους εκμετάλλευση, απέναντι σε ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά, στις μαφίες και στα κυκλώματά τους, στα κράτη και τις πολιτικές τους,  στους φασίστες και τους ρατσιστές, μέχρι να κάνουμε το δικό μας παράδεισο, δική τους κόλαση.

Αλληλεγγύη στις/ους μετανάστριες/ες

Χορός της καρμανιόλας

 

Mπορείτε να κατεβάσετε την αφίσα σε pdf εδώ

[Αναδημοσίευση από Χορός της Καρμανιόλας]

Γράμμα γεμάτο κρίση από τη Μακεδονία

Macedonia Shootings

Στρατιωτική δύναμη στο Κουμάνοβο

Γράμμα γεμάτο κρίση από τη Μακεδονία

Το γενικόΠΛΑΙΣΙΟ

Εδώ και μία εβδομάδα γίνονται πορείες στα Σκόπια της Μακεδονίας. Οι πορείες είχαν ως αφορμή την δημοσίευση από την αντιπολίτευση μαγνητοφωνημένων συνομιλιών που αφορούσαν τη συγκάλυψη της δολοφονίας από αστυνομικό 21χρονου το 2011. Η επίσημη δικαιολογία τότε ήταν ο αστυνομικός ήταν εκτός υπηρεσίας άρα δεν τίθεται θέμα αστυνομικής βαρβαρότητας. Οι πορείες συνεχίστηκαν και πήραν αντικυβερνητικό χαρακτήρα, ενώ η αντιπολίτευση-η οποία εδώ και 2 μήνες περίπου δημοσιεύει μαγνητοφωνήσεις αξιωματούχων όταν το κρίνει πολιτικά σκόπιμο για αυτή- προσπαθεί να καπηλευθεί το ζήτημα των πορειών. Παρόλα αυτά, οι πορείες συσπείρωσαν αρκετό κόσμο, με τη συμμετοχή και νεοσύστατων αριστερών οργανώσεων. Οι πορείες κράτησαν από τις 5 Μαϊου μέχρι τις 9, με την τελευταία να είναι πλήρως ειρηνική. Οι διαδηλωτές πέταξαν αβγά στο κοινοβούλιο, και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Παρόλα αυτά, στη Δημοκρατία της Μακεδονίας η κατάσταση εξακολουθεί να είναι τεταμένη, είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση είναι αδύναμη και ο κόσμος ο οποίος συμμετέχει στο μακεδονικό κίνημα το τελευταίο χρόνο προσδοκά ότι οι πορείες θα συνεχιστούν με κοινωνικά αιτήματα.

Οι συγκρούσεις

Ως προς το ζήτημα των συγκρούσεων στις πορείες, ενώ ήταν πολλές, φάνηκε ότι ο κόσμος δεν ήταν πλήρως έτοιμος να συγκρουστεί. Έτσι μετά τη πρώτη μέρα που τα πράγματα ήταν κάποιος πιο συλλογικά, (βίντεο 1234) τις επόμενες μέρες οι πορείες ήταν ειρηνικές ενώ άτομα που προσπάθησαν να επιτεθούν στην αστυνομία απομονώθηκαν από το πλήθος ως «προβοκάτορες». Οι απόψεις μεταξύ των διαδηλωτών πάνω στο θέμα της βίας διαφέρουν ριζικά και δίνουν έδαφος σε σενάρια συνωμοσίας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι βίαιοι διαδηλωτές είναι απλά «θερμόαιμοι», άλλοι τους κατηγορούν ως προβοκάτορες του κυβερνώντος κόμματος που θέλουν να συκοφαντήσουν τους διαδηλωτές και να προκαλέσουν καταστολή από την αστυνομία, άλλοι ως γηπεδικούς χούλιγκανς και ακροδεξιούς κτλ. Πιθανότατα όπως συμβαίνει σε τέτοιες διαδικασίες μάλλον είναι λίγο απ’ όλα. Το ενδιαφέρον δεν ειναι «συνομοσιολογικά» το ποιοι ειναι «αυτοί» αλλά οι αντιδράσεις που προκαλούν και το πως αρθρώνονται με το πλήθος. Για ακόμα μια φορά, σε καταστάσεις μαζικής κοινωνικής ανυπακοής εμφανίζεται αυτή η τάση-βασισμένη σε μια διατήρηση της ταυτότητας του «πολίτη» και του «δημοκρατικού ανθρωπισμού» που θεωρεί ότι η βία «συκοφαντεί» την πορεία, γιατί κανονικά πρέπει η πορεία να επιδείξει τον δημοκρατικό της χαρακτήρα-συνταγματικά κατοχυρωμένο[1]- και συνεπώς ότι αρνητικό κάνει η αστυνομία, πιστώνεται αυτόματα στο δημοκρατικό έλλειμμα της κυβέρνησης, άρα υπάρχει ζήτημα αντιπροσώπευσης. Από την άλλη η μάζα των συγκρουόμενων ταραχοποιών δεν έρχεται σε σύγκρουση απαραίτητα με την αστική δημοκρατία και την έννοια της αστικής ισότητας και αντιπροσώπευσης. Αντίθετα αντικατοπτρίζει μια πιο βίαιη εκδοχή του αισθήματος ότι η «παρούσα κυβέρνηση δεν μας εκπροσωπεί». Αυτό είναι ορατό καθώς άσχετα με τις αλληλοκατηγορίες περί προβοκατόρων ή όχι κοινό αίτημα των διαδηλωτών είναι η παραίτηση της κυβέρνησης.Οι συγκρούσειςΑΝ και έχουν παρόμοια αφορμή, διαφέρουν ριζικά από αυτές της Βαλτιμόρης και του Φέργκιουνσον. Εκεί οι διαδηλωτές ξέρουν ότι είναι «πλεονάζον πληθυσμός» που ο ρόλος του είναι να είναι «πλεονάζον» και τίποτα παραπάνω, ξέρουν ότι δεν υπάρχει τίποτα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αντίθετα στη Μακεδονία έχουμε μια επανάληψη του σεναρίου των πλατειών. όπου διαταξικά (με όρους σχέσεων παραγωγής) και αταξικά(με όρους άρνησης των αστικών υποκειμενοποιήσεων) ο κόσμος εγκαλεί τη «δημοκρατία» ως τέτοια.

Το περιστατικό στο Κουμάνοβο.

Στο Κουμάνοβο, 23 χιλιόμετρα από τα Σκόπια η μακεδονική αστυνομία «εντόπισε»  και ενεπλάκη σε ανταλλαγή πυροβολισμών με «ομάδα τρομοκρατών από γειτονική χώρα» στις 9 Μαϊου, τη στιγμή που στα Σκόπια διεξαγόταν πορεία. Η ανακοίνωση της αστυνομίας αναφέρει ότι 14 τρομοκράτες και 5 αστυνομικοί είναι νεκροί. Το Κουμάνοβο έχει περίπου 40% Αλβανικό πληθυσμό. Στη εθνοτικά τεταμένη δημοκρατία της Μακεδονίας, μετά την έναρξη των πορειών. Όπως φαίνεται από τα γεγονότα η σύγκρουση ήταν αρκετά μεγάλη, με καπνούς να αναδύονται από γειτονίες της πόλης. Πλέον οι εναπομείναντες ένοπλοι έχουν περιοριστεί σε μια γειτονία  της πόλης και έχουν ταμπουρωθεί εκεί. Παραμένει ασαφές αν είναι ομάδα ακροδεξιών Αλβανών  του μακεδονικού κλάδου του UCK ή αν πρόκειται για αποτυχημένη ενορχήστρωση κλιμάκωσης της εθνοτικής έντασης από τη κυβέρνηση με σκοπό να κηρύξει «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» και να αποσύρει νόμιμα το δικαίωμα των πολιτών σε δημόσιες διαμαρτυρίες. Το δεύτερο συνομοσιολογικό σενάριο προωθείται τόσο από δημοσιογράφους, αναλυτές, τον απλό κόσμο αλλά κυρίως από την αντιπολίτευση. Παρόλα αυτά είναι μάλλον απίθανο μια τόσο μεγάλη και αιματηρή επίθεση να είναι οργανωμένη από το κυβερνών κόμμα. Αντίθετα μάλλον πρόκειται για επανεκκίνηση της εθνικιστικής βίας από τη πλευρά εθνικιστικών κύκλων που βλέπουν τη κυβέρνηση Γκρούεφσκι σε δύσκολη θέση. Το Κουμάνοβο αυτή τη στιγμή είναι σε στρατιωτικό κλοιό υπό στρατιωτικό νόμο. Ταυτόχρονα πολλοί αλβανοί της περιοχής ξεκίνησαν να μεταναστεύουν προς την Αλβανία ή το Κόσοβο φοβούμενοι κλιμάκωση της κατάστασης ενώ η Σερβία ενέπτηξε σχετικές δυνάμεις στα σερβο-μακεδονικά σύνορα ώστε να μειώσει το μεταναστευτικό κύμα, καθώς υπάρχουν φόβοι για ευρύτερη αποσταθεροποίηση. Παρόλα αυτά το γεγονός όντως  ωφελεί τη παρούσα κυβέρνηση. Επίπρόσθετα, όπως τονίζει πλήθος πηγών αλλά και επαφών, η εθνοτική ένταση είναι στη χώρα  στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων ετών, και ο κόσμος, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά, δεν αντέδρασε εθνικιστικά ως προς το γεγονός.

η Αντιπολίτευση

Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της αντιπολίτευσης, ετοιμάζει μεγάλη πορεία για τις 17 Μαϊου. Δήλωσαν ότι θα έρθουν ως «υποστηρικτές της λαϊκής δυσαρέσκειας» και όχι ως οργανωτές ενώ δεν θα έχουν πολιτικά σύμβολα και σημαίες. Είναι εμφανές ότι η αντιπολίτευση προσπαθεί-και θα καταφέρει- να κεφαλαιοποιήσει την κοινωνική αναταραχή που επικρατεί. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ομάδες αναρχικών βρίσκονται σε περίσκεψη για τοΑΝ, και σε πιοΠΛΑΙΣΙΟ θα συμμετάσχουν σε μια τέτοια πορεία, ποιοι είναι οι στόχοι τους κτλ. Το όλο πλαίσιο όμως της ταυτότητας του πολίτη, παρά τις εμφανείς διαφοροποιήσεις που έχει ανά χώρα (βλ Ελλάδα, Ουκρανία, Ισπανία, Βουλγαρία, Ρουμανία κτλ) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ριζοσπαστική πολιτική. Η αντιπολίτευση από την άλλη βρίσκεται δομικά σε θέση ισχύος για να κεφαλαιοποιήσει το αποτέλεσμα. Ουσιαστικά οι πορείες, ακόμα και από ανένταχτους πολίτες, όταν ζητούν και εγκαλούν τη κυβέρνηση να παραιτηθεί, όταν το όριο του αγώνα γίνεται άμεσα και μόνο πολιτικό, τότε ακόμα και αν δεν το λένε, καλούν κάποιον άλλο να κυβερνήσει. Η αντιπολίτευση το έχει αναγνωρίσει αυτό, και ακριβώς γιαυτό προωθεί θεωρίες συνωμοσίας τις οποίες στηρίζει σε επιλεκτικό μαγνητοφωνημένο υλικό που δημοσιεύει επιλεκτικά σε σε συγκεκριμένες συγκυρίες. Αυτός ειναι και ο λόγος που ανακοίνωσαν ότι έχουν ηχητικό υλικό για την περσινή υπόθεση «τρομοκρατίας» για ισλαμισμό αλβανών, που είχε διχάσει τη χώρα και είχε οδηγήσει σε συγκρούσεις εντός της πόλης των Σκοπίων. Ο βαθμός απόκλισης ή σύγκλησης με την αντιπολίτευση  εντός των μακεδονικών «πλατειών» μένει να φανεί. Επίσης αν και τώρα δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο, το κίνημα δεν έχει τέτοια χαρακτηριστικά το αν θα αναδυθεί μια σύγκρουση σε βάθος χρόνου πάνω στην εθνική αντίθεση, παραμένει ζήτημα ανοιχτό.

[1] Χαρακτηριστικό είναι ότι οι πολίτες τη δεύτερη μέρα, στις 6 Μαη, κινήθηκαν προς το δικαστικό μέγαρο της πόλης των Σκοπίων για να κάνουν μήνυση στη κυβέρνηση για παραβίαση του συντάγματος, καθώς θεωρούσαν ότι τους στερεί-λόγω αστυνομικής παρουσίας- το συνταγματικό δικαίωμα να διαμαρτύρονται.

Περισσότερες φωτογραφίες, και εδώ  .

Πηγή:   ourbabadoesntsayfairytales

Πρώτη φορά στα αριστερά εδώ και δεκαετίες, χαίρει ο στρατός τέτοιας πολιτικής πριμοδότησης

Το κράτος έχει συνέχεια. Και εκείνο το πεδίο της πολιτικής εξουσίας που άπτεται των εθνικών θεμάτων, του μιλιταρισμού, των γεωστρατηγικών σχεδιασμών, της στρατιωτικής θητείας -με λίγα λόγια το πεδίο του υπουργείου εθνικής άμυνας- είναι αυτό που συμπυκνώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο αυτή τη συνέχεια.

Μία συνέχεια σε επίπεδο πολιτικών: το ελληνικό κράτος χειρίζεται στην εξωτερική του πολιτική τη γεωστρατηγική του θέση και τους ενεργειακούς αγωγούς για να ανοικοδομήσει παλιές και να χτίσει νέες συμμαχίες (και ισσοροπίες). Απειλεί τους ευρωπαίους συμμάχους του με «επέλαση τζιχαντιστών», υποστυλώνοντας τον σύγχρονο αντι-ισλαμισμό, διεκδικώντας ως προκεχωρημένο φυλάκιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής μίας ευρώπης-φρούριο περισσότερα κονδύλια, χρηματική και υλική ενίσχυση της Frontex, αυτού του στρατιωτικο-αστυνομικού μηχανισμού που εποπτεύει τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα του ελληνικού κράτους. Επικυρώνει τη συνεργασία με το ισραηλινό κράτος και δεν διστάζει να έχει εγκάρδιες συναντήσεις με το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου. Συνεχίζει τις υπέρογκες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, όπως με την πρόσφατη αγορά εξοπλισμού ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ, μόνο που τώρα (αγαπητοί πατριώτες…) θα ευνοούνται οι εγχώριες πολεμικές βιομηχανίες, στο πλαίσιο πάντα της χιλιοειπωμένης παραγωγικής ανασυγκρότησης. Εξακολουθεί ο στρατός και η ιδεολογία του να αποτελεί πυλώνα του εθνικισμού και του πατριωτισμού, οι παρελάσεις εμπλουτίζονται με χορούς και πανηγύρια αντί να καταργηθούν, όπως διεκδικούσε επί δεκαετίες η αριστερά ως αντιπολίτευση, οι άστεγοι και οι άποροι παίρνουν ένα πιάτο φαΐ μέσα σε στρατιωτικές σκηνές, από τα χέρια καραβανάδων, οι πασχαλινές φιέστες του υπουργείου επιδιώκουν τον συγχρωτισμό του στρατού με την κοινωνία. Δεκάδες βουλευτές της κυβέρνησης προσαρμόζονται στον κυνισμό των καιρών, υιοθετώντας τη θέαση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ως… «δημιουργικό πεδίο» για τη νεολαία, και με ερωτήσεις τους στον αρμόδιο υπουργό ζητούν απλά μία επιλεκτική… μείωση του διοικητικού προστίμου των 6.000 ευρώ στους ανυπότακτους, ανάγοντάς την στρατιωτική καταστολή σε ζήτημα οικονομικό και όχι πολιτικό.

Μία συνέχεια σε επίπεδο προσώπων: Δεν μας εξέπληξε που στο πλαίσιο της συγκυβέρνησης το υπουργείο εθνικής άμυνας ανέλαβε ο ακροδεξιός Καμμένος, ο πρώην στρατιωτικός Τόσκας και ο πατριδολάγνος πρώην εργατοπατέρας Ήσυχος. Ήταν το σινιάλο που χρωστούσε η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά» προς εκείνους τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους για να εφησυχαστούν και να είναι σίγουροι ότι οι ισορροπίες όχι μόνο θα διατηρηθούν αλλά και θα βελτιωθούν. Είναι κάτι που χτίστηκε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ανεξαρτήτως σοσιαλδημοκρατικής ή δεξιάς διαχείρισης, ο στρατός παραμένει στρατός. Ανέπαφος οργανικά και ιδεολογικά.

Και έτσι, λοιπόν, αφού η συνέχεια του κράτους επετεύχθη, έχουμε και τα ορατά της αποτελέσματα. Ο μιλιταρισμός βασιλεύει πάνω από το Αιγαίο, υπόσχεται στεφάνια στη μνήμη νεκρών για την μαμά πατρίδα. Και χτίζει την φιλανθρωπία του τσουγγρίζοντας πασχαλινά αυγά με τους απόκληρους αυτής της πόλης. Η διαχείριση του θανάτου (από παθολογικά αίτια και κυρίως από τη δολοφονική άρνηση της περίθαλψής του) ενός στρατιώτη από τα Καμίνια που υπηρετούσε στην Σπάρτη αρχίζει με τετριμμένες ΕΔΕ και τελειώνει σε αποφυγή απαντήσεων για λόγους «εθνικής ασφάλειας».

Μία συνέχεια στην καταστολή των ολικών αρνητών: Αυτοί οι οποίοι αρνούνται να υπηρετήσουν τη θητεία τους για πολιτικούς λόγους, οι ολικοί αρνητές στράτευσης, εξακολουθούν να δέχονται διαφόρων ειδών πιέσεις από τις αστυνομικές και στρατολογικές αρχές, να τους επιβάλλονται νέα ή πολλαπλά διοικητικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ, να σέρνονται σε στρατοδικεία και να κάνουν παρέα με συνεχείς καταδίκες. Στις 14 Μάη, ο Μιχάλης Τόλης δικάζεται στο στρατοδικείο των Ιωαννίνων για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο για την πολιτική του επιλογή να αρνηθεί να υπηρετήσει τη θητεία του (ενώ του έχει επιβληθεί εις διπλούν το πρόστιμο των 6.000 ευρώ, με τον ίδιο να αρνείται συνειδητά την αποπληρωμή του). Ο Κων/νος Σώλος, δικάζεται εις διπλούν στις 28 Απρίλη (Ρουφ) και στις 21 Μάη (Ιωάννινα), και με δημόσια τοποθέτησή του αρνείται να παρουσιαστεί στις δίκες, όπως επίσης αρνείται και την αποπληρωμή του προστίμου των 6.000 ευρώ. Λίγο αργότερα, στις 17 Ιούνη ένας ακόμα ολικός αρνητής στράτευσης, ο Θάνος Χατζηαγγέλου, θα δικαστεί στην Αθήνα, υπερασπιζόμενος την επιλογή του να αρνηθεί να υποκύψει στους χακί εκβιασμούς. Οι υποθέσεις αυτές δεν είναι οι μόνες. Εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που αφορά στη σαφή όξυνση της στρατιωτικής καταστολής ενάντια στους ολικούς αρνητές στράτευσης, με τουλάχιστον δέκα διαφορετικές εν ενεργεία διώξεις κατά την τρέχουσα περίοδο και αρκετές ακόμη στα σκαριά. Παράλληλα, η κρατική καταστολή εξακολουθεί να στοχοποιεί τους ολικούς αρνητές στην καθημερινότητά τους, με πιο ενδεικτική την πρόσφατη εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο σπίτι του ολικού αρνητή Θάνου Νεδελκόπουλου, στην Αλεξάνδρεια Ημαθείας, στις 29 Απρίλη, μετά από ενεργοποίηση εντάλματος σύλληψης για την ανυποταξία του.

Αλήθεια, αναρωτάται κάποιος μετά τα παραπάνω για το εάν υπάρχουν ακόμη λόγοι να αρνούμαστε να υπηρετήσουμε τη στρατιωτική μας θητεία; Για το εάν υπάρχουν λόγοι να στεκόμαστε απέναντι από τον μιλιταρισμό και τις ιδεολογικές του προεκτάσεις; Αναρωτιέται ακόμη κάποιος ή κάποια για το εάν ο Καμμένος στο υπουργείο εθνικής άμυνας είναι μία ακροδεξιά παρένθεση και όχι η απόληξη ενός αριστερού πατριωτισμού (που κάποιοι αγκιτάτορές του είναι σε υπουργικές θέσεις τώρα, όπως ο Νίκος Κοτζιάς ή ο Κώστας Ήσυχος) που κυβερνάει εδώ και κάποιους μήνες; Οι ολικοί αρνητές στράτευσης εναντιώνονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, στις εθνικές αυταπάτες, στον πόλεμο και την ειρήνη των αφεντικών. Σε ένα περιβάλλον συστημικής αστάθειας, η στάση τους αυτή γίνεται όλο και περισσότερο ενοχλητική στη γενικευμένη σιωπή και καθυπόταξη που επιχειρείται. Γι΄ αυτό και η καταστολή βρίσκει τη συνέχειά της -αν όχι και την ποιοτικοποίησή της- στις εναλλαγές της διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας. Για ακόμα μία φορά, η αλληλεγγύη και ο διαρκής αγώνας ενάντια στη μιλιταριστική μηχανή θα βρεθούν απέναντι στον κόσμο του εθνικισμού, της υποτέλειας, της πειθαρχίας, της πατριαρχίας και του οργανωμένου θανάτου.

Κάτω τα κράτη, τα έθνη και οι στρατοί

Αλληλεγγύη στον Μιχάλη Τόλη που δικάζεται στο στρατοδικείο των Ιωαννίνων (συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 8:30πμ)

Αλληλεγγύη σε όλους τους διωκόμενους ολικούς αρνητές στράτευσης

[Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την Ολική Άρνηση Στράτευσης]

keimeno_mixalis_tolis_maios2015_Page_1 keimeno_mixalis_tolis_maios2015_Page_2

Κείμενο από το Ρεσάλτο:

Πως γίνεται ένας μηχανισμός όπως ο στρατός να είναι τόσο δολοφονικός και τόσο εχθρικός απέναντι στον άνθρωπο, και να τυγχάνει παράλληλα τόσο ευρείας αποδοχής από το κοινωνικό σύνολο? Ένας μηχανισμός που σκοπός του είναι να βρίσκει τρόπους να σκοτώνει πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά, πιο μαζικά. Να επιβάλλεται πάνω στα σώματα των στρατευμένων η μη, πειθαρχώντας και εξουσιάζοντάς τα. Ένας μηχανισμός που συμπυκνώνει με το πιο ωμό και βίαιο τρόπο, την υπακοή, την υποταγή, την πίστη στους ανωτέρους και που τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της κρίσης και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί, αναβαθμίζεται συνεχώς ο ιδεολογικός και κατασταλτικός του ρόλος.[συνέχεια του κειμένου εδώ…]

Παρασκευές στον Θερσίτη (15,22/5/2015): οι κυρίαρχοι λόγοι περί bullying & οι κοινωνικές/πολιτικές διαστάσεις του

bullying_thersitis_15_22_5_15

15/5, 19:30 Εκδήλωση – Συζήτηση: Οι κυρίαρχοι λόγοι περι bullying & οι πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις του

22/5, 19:30 Προβολή της ταινίας: Boys don’t cry (για την πνιγηρή κανονικότητα των φύλων και των επιβαλλόμενων σεξουαλικών ταυτοτήτων)

Καλέσματα αλληλεγγύης στον Ολικό Αρνητή Στράτευσης Μ. Τόλη (Γιάννενα)

mtolis_stratodikeio_giannena_xt

Σάββατο 09-05-2015 22:30, πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης, στην κατάληψη Αντιβίωση (παπανδρέου&μπελογιάννη)

Τρίτη 12-05-2015 18:00, μικροφωνική, στη νομαρχία

Τετάρτη 13-05-2015 19:00, εκδήλωση – συζήτηση με θέμα “ΤΟ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΟ ΣΦΑΓΕΙΟ: ρίζες-εξέλιξη της σύγκρουσης, ελληνοσερβική φιλία, ο πόλεμος σε πρώτο πρόσωπο, αντιπολεμικές δραστηριότητες” εισήγηση από αναρχικό/αντιμιλιταριστή σύντροφο από Ζάγκρεμπ, στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων (πλ. νεομ. Ιωάννη 5, έναντι δημοτικού ωδείου)

Πέμπτη 14-05-2015 08:30, συγκέντρωση αλληλεγγύης, στο στρατοδικείο Ιωαννίνων

[Αναδημοσίευση από το Ξυπόλητο Τάγμα]

Παιδεία: Παραμερίζοντας το περιτύλιγμα

Ο Αριστείδης Μπαλτάς, υπουργός παιδείας, ελκύει τις πολιτικές του καταβολές από τη λεγόμενη αλτουσεριανή σχολή. Μέχρι να αναλάβει τον υπουργικό θώκο διατελούσε πρόεδρος του Ιδρύματος Νίκος Πουλαντζάς, ενός ιδρύματος που αποτελεί προπύργιο του μαρξιστικού δομικισμού στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Δεν ενδιαφέρει εδώ μια παρουσίαση της πολιτικής αυτής αντίληψης αλλά η επισήμανση του γεγονότος ότι με δεδομένη –μέσα στο πλαίσιο του μαρξιστικού δομικισμού– την πρωτεύουσα σημασία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους για την αναπαραγωγή των κυριαρχικών όρων και πιο συγκεκριμένα του θεσμού της εκπαίδευσης, μόνο τυχαία προφανώς δεν είναι η επιλογή του Α. Μπαλτά να αναλάβει το τιμόνι του συγκεκριμένου υπουργείου.

Έτσι, με «πρωτεργάτη» τον Α. Μπαλτά, στον χώρο της Παιδείας, τους τελευταίους τρεις μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ χαράζει τη δική του στρατηγική για την εκπαίδευση, με προεκλογικές εξαγγελίες, που έδωσαν τη θέση τους σε αναγγελίες κατά την ανάληψη του υπουργείου, προγραμματικές δηλώσεις και μια πρώτη δέσμη μέτρων.

Οι αρχικές κινήσεις έχουν δημιουργήσει ένα ευνοϊκό κλίμα και τυγχάνουν ευρείας αποδοχής από μαθητές, γονείς και καθηγητές. Και πώς αλλιώς, όταν σε πρώτο επίπεδο δημιουργείται μια έντονη αντίθεση σε σχέση με την προηγούμενη εξόφθαλμα φασίζουσα διακυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ. Μερικές «ανέξοδες» αρχικές κινήσεις όπως η κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, η αναίρεση της διαγραφής παλαιών φοιτητών, η πρόθεση κατάργησης ορισμένων εξετάσεων και η ρητορική ανάδειξη του ρόλου των καθηγητών δεν αφήνουν ανεπηρέαστο ένα προς το παρόν ευήκοο ακροατήριο.

Εντούτοις, αν κανείς παραμερίσει το ωραίο περιτύλιγμα, αυτό που θα αντιμετωπίσει θα είναι εξίσου αποκρουστικό όπως πριν. Επί της ουσίας, η δομή του θεσμού μένει αδιατάραχτη. Οι όποιες «κομβικές αλλαγές» ευαγγελιζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ μένουν στην επιφάνεια των διακηρύξεων και της «αλλαγής ύφους εξουσίας», όπως συμβαίνει και σε όλο το φάσμα της κυβερνητικής του στρατηγικής.

Ας εστιάσουμε όμως σε σημεία του «μεταρρυθμιστικού οίστρου» του Υπουργού Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά όπως έχουν διατυπωθεί το τελευταίο διάστημα.

«Άρση των ανισοτήτων σε στρατηγικό επίπεδο και ανάδειξη των ατομικών κλίσεων (μεσώ της διδακτικής σχέσης)»

Σε μια κοινωνία που γεννάει καθημερινά την ανισότητα, κανείς δεν προσέρχεται ως ίσος στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επομένως, το σχολείο ως θεσμός κοινωνικοποίησης αμέσως μετά την οικογένεια, δεν μπορεί παρά να υφίσταται μερικά ή συνολικά τις συνέπειες της συστημικής ανισότητας και –ως πυλώνας αναπαραγωγής της– να την καλλιεργεί για να την «παραδώσει» στους επόμενους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης, όπως είναι ο στρατός και η μισθωτή σκλαβιά.
Έτσι, το σχολείο όχι μόνο δεν εξισώνει τις ευκαιρίες και δε στέκεται ουδέτερο απέναντι στους μαθητές αλλά συγκροτεί και επιβραβεύει μια συγκεκριμένη γνώση και «ευθυγραμμίζει» συγκεκριμένες συμπεριφορές ως ιμάντας μεταβίβασης της εκάστοτε κυρίαρχης εξουσιαστικής κουλτούρας.
Σε αυτό το πλαίσιο, το να αναφέρεται κανείς στις ίσες ευκαιρίες ή έστω στην εξισορρόπηση των ανισοτήτων μέσα από ένα «κλειστό εκπαιδευτικό σύστημα» –που απολαμβάνει ένα είδος συστημικής ασυλίας– είναι στην καλύτερη περίπτωση φτηνός λαϊκισμός.

Προβάλλεται επίσης ως μείζων στόχος η ενίσχυση του ρόλου του σχολείου στην ανάδειξη των ατομικών κλίσεων και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας.
Η καλλιέργεια των ατομικών κλίσεων του καθενός εντός του κανονιστικού πλαισίου που προσφέρει το σχολείο φαίνεται να λειτουργεί μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Ποια ελευθερία μπορεί να δοθεί στην προσωπική εξερεύνηση και τη δημιουργικότητα εντός των ορίων που επιβάλλουν η «τάξη», τα περίκλειστα σχολικά κτίρια, το αναλυτικό πρόγραμμα και οι ετεροκαθοριζόμενες κατευθύνσεις και δραστηριότητες;
Επιπλέον, αν δεχτούμε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί τρόπο εμπέδωσης του κοινωνικού αποκλεισμού και ότι ο μαθητής, μέσα από αυτήν, μπαίνει στη διαδικασία να επιλέξει ο ίδιος τις “κλίσεις” του, να αποδεχτεί τη μοίρα του, τότε γίνεται φανερό πως η συζήτηση για τις ατομικές κλίσεις αποκρύπτει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός δε συμβαίνει μόνο σε ατομικό αλλά πρωτίστως σε κοινωνικό επίπεδο.

«H διδακτική σχέση μπορεί να φτιάξει το καλύτερο δυνατό σχολείο»

Σε επίπεδο ρητορείας δυνάμεων και προοπτικών, ο νέος υπουργός επενδύει πολλά στην έννοια της διδακτικής σχέσης και του σεβασμού που αυτή υποτίθεται ότι πρέπει να καλλιεργεί αμοιβαία. Με αυτό το σκεπτικό, η έλλειψη σεβασμού στη διδακτική σχέση παρουσιάζεται ως βασικό αίτιο για τα δεινά της εκπαίδευσης και τις προβληματικές συμπεριφορές. Αναδεικνύοντας το ρόλο του δασκάλου στην εκπαιδευτική διαδικασία, η ευθύνη του σχολικού συστήματος μεταφέρεται στα διδακτικά υποκείμενα, που θα πρέπει να «εκπέμπουν» ένα σεβασμό μέσα σε ένα πλαίσιο διαχείρισης εξουσιαστικών σχέσεων. Το πρόβλημα δεν είναι η εξουσία αυτή καθεαυτή αλλά ένας τρόπος «καλής διαχείρισής» της. Τα όρια στη διδακτική σχέση καθορίζονται από μια ελαστική εφαρμογή των χαρακτηριστικών επιβολής της, μια εφαρμογή που διαλέγεται ανάμεσα στον φυσικό φορέα και την ίδια τη θεσμική δομή. Εκείνο που πραγματικά συμβαίνει είναι μια νέα ποιότητα πειθαναγκασμού σε βάρος της μαθητικής κοινότητας.

«(Μερική) κατάργηση των εξετάσεων»

Η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση συχνά περιστρέφεται γύρω από τον θεσμό των εξετάσεων. Τι είναι όμως οι εξετάσεις, και ιδιαίτερα οι εισαγωγικές, αν όχι μια ιεροτελεστία προαγωγής και επικύρωσης μιας επιλογής η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει συμβεί νωρίτερα; Οι εξετάσεις είναι η στιγμή εξατομίκευσης μιας επιλογής/αξιολόγησης που έχει ήδη γίνει κοινωνικά, μια διαδικασία αποδοχής του αποκλεισμού με όρους “ίσων ευκαιριών”.
Έτσι, η κατάργησή τους δε θα σήμαινε αντίστοιχη κατάργηση της διαδικασίας επιλογής και κοινωνικής αναπαραγωγής, αλλά μια έμφαση στην εσωτερίκευση αυτής της επιλογής, εν μέρει μέσα από την ανάδειξη των “ατομικών κλίσεων” στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθώς και τη μεταβίβαση της διαχείρισης του αποκλεισμού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Είναι ξεκάθαρο ότι τασσόμαστε κατά του θεσμού των εξετάσεων και του ανταγωνισμού που αυτές καλλιεργούν. Είναι μια απάνθρωπη, αντιμαθησιακή πρακτική, για την εξάλειψη της οποίας δεν αναγνωρίζουμε καμιά ανάγκη μεταβατικού σταδίου όπως προβάλλεται από την ηγεσία του υπουργείου.

«Διάκριση, μερική αποσύνδεση του εκπαιδευτικού συστήματος απ’ την αγορά εργασίας»

Λίγα λόγια σχετικά με την υπογράμμιση της ανάγκης για μερική αποσύνδεση της εκπαίδευσης από την αγορά εργασίας, και έμφαση στο περιεχόμενο της “Παιδείας” σε αντίθεση με τη μανία για χαρτιά, διπλώματα, πτυχία και Αριστεία.
Θεωρούμε υποκριτική την εκτίμηση ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η τιτλοθηρία και η ανάγκη για αντίκρισμα των σπουδών στην αγορά εργασίας μέσα από τη διατήρηση της αντίστοιχης αγοράς της εκπαίδευσης, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, ο ατομικισμός και οι εμπορευματικές σχέσεις, για χάρη ενός αφηρημένου περιεχομένου “παιδείας” (ξεχνώντας ότι το ίδιο το περιεχόμενο της σχολικής μάθησης δεν είναι «αυτοφυές» αλλά ορίζεται εν πολλοίς από την κυριαρχία, τις καπιταλιστικές σχέσεις, την αγορά εργασίας).

Αυτό που χρειάζεται είναι η άμεση αποϊδρυματοποίηση της μάθησης, η αποσύνδεση της γνώσης από τη διαδικασία και τα διαπιστευτήρια απόκτησής της, η κατάργηση του θεσμοθετημένου μονοπωλίου του σχολείου στη διαχείρισή της. Και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί εντός ενός εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού πολιτισμού.

«Ζητούμενο είναι η δημόσια δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου»

Ας σταθούμε όμως λίγο στην έννοια του δωρεάν σε έναν κόσμο που μετράει τα πάντα βάσει του χρήματος. Πέρα από τον άνισο καταμερισμό του κατά κεφαλήν προϋπολογισμού με τρόπο που η δωρεάν παιδεία ωφελεί πάντα σε μεγαλύτερο βαθμό τους ήδη ευνοημένους, επιβαρύνοντας αντίστοιχα τα μη προνομιούχα στρώματα, πέρα από το ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό της συμμετοχής των πολιτών στη χρηματοδότησή του επιστρέφει τελικά στους μαθητές (το υπόλοιπο διαφεύγει στην τροφοδότηση του ίδιου του εκπαιδευτικού μηχανισμού), το σχολείο έρχεται κυρίως με πολλά κρυφά κόστη.
Κόστη τα οποία δεν κοστολογούνται σε συνάλλαγμα. Το σχολείο σε χρεώνει με τη διαδικασία «συμμόρφωσης» και ενσωμάτωσής σου. Ο καπιταλισμός σε χρεώνει με την αναπαραγωγή του.

Όσον αφορά τη διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης στο σχολείο, όπως την πρεσβεύει ο Α. Μπαλτάς, θα παραθέσουμε μια θέση του Λ. Αλτουσέρ, πνευματικού πατέρα του υπουργού παιδείας: «ο ανθρωπισμός ως ορισμός δεν είναι καθόλου αθώος. Εκφράζει κατά κύριο λόγο μια κάποια φιλάνθρωπη κριτική ή ενός είδους αλληλεγγύη που στα σίγουρα είναι πολιτικά ακίνδυνη και δε διεκδικεί να διασαλεύσει σε κανένα επίπεδο την αστική ταξική κυριαρχία. Από την άλλη πλευρά, μόνο η όξυνση της ταξικής πάλης απειλεί και τρομάζει την άρχουσα τάξη».
Σε ό,τι μας αφορά, δεν θέλουμε να εξαντλήσουμε μια κριτική σε αναγωγές στις αξιακές μας θέσεις αλλά, από την άλλη, είναι καθήκον ενός «αρχιερέα» μιας πολιτικής αντίληψης να επεξηγεί –κάθε φορά που συμβαίνει– τη δική του απόκλιση από ένα βασικό αξίωμα της πολιτικής του αντίληψης.

Γνώση και ρήξη

Επίσης για μας δε νοείται, όπως κάνει ο υπουργός, αναφορά σε υποθέσεις που έχουν να κάνουν με τη μάθηση χωρίς να προσδιορίζεται η έννοια της γνώσης αυτής καθεαυτής. Ο λόγος για μεταρρυθμίσεις που αφορούν την εκπαιδευτική διαδικασία χωρίς καμία απολύτως νύξη σχετικά με τη γνώση είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αυτή η απουσία δε σχετίζεται εδώ με μια «αλλαγή στο ύφος της εξουσίας» αλλά με την εξουσία αυτή καθεαυτή και τα περιεχόμενά της. Την εξουσία που δεν μπορεί εξ ορισμού να μην προσδιορίζει τα όρια της αμφισβήτησής και της άρνησής της. Όμως αυτό στις μέρες της συγκεκριμένης σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης δεν είναι επιθυμητό… γιατί θα υπονομεύσει το ίδιο το ύφος της εξουσίας.

Οι σταδιακές, σε βάθος χρόνου μεταρρυθμίσεις που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν όρια, απέναντι στα οποία επιλογή μας είναι η κάθετη ρήξη από τη μία και η οργάνωση αντι-δομών αυτομόρφωσης, από την άλλη, μέσα από τις οποίες επιχειρούμε να προσεγγίσουμε άμεσα, εδώ και τώρα, προσωπικά και συλλογικά τη γνώση μακριά από ιεραρχίες, ρόλους και εμπορευματικές λογικές και ενάντια στον εκπαιδευτικό μηχανισμό που τα διαιωνίζει.

Ομάδα για την αυτομόρφωση και ενάντια στην εκπαίδευση της κατάληψης Σινιάλο

Παιδεία: Παραμερίζοντας το περιτύλιγμα

 

 

Ο Αριστείδης Μπαλτάς, υπουργός παιδείας, ελκύει τις πολιτικές του καταβολές από τη λεγόμενη αλτουσεριανή σχολή. Μέχρι να αναλάβει τον υπουργικό θώκο διατελούσε πρόεδρος του Ιδρύματος Νίκος Πουλαντζάς, ενός ιδρύματος που αποτελεί προπύργιο του μαρξιστικού δομικισμού στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Δεν ενδιαφέρει εδώ μια παρουσίαση της πολιτικής αυτής αντίληψης αλλά η επισήμανση του γεγονότος ότι με δεδομένη –μέσα στο πλαίσιο του μαρξιστικού δομικισμού– την πρωτεύουσα σημασία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους για την αναπαραγωγή των κυριαρχικών όρων και πιο συγκεκριμένα του θεσμού της εκπαίδευσης, μόνο τυχαία προφανώς δεν είναι η επιλογή του Α. Μπαλτά να αναλάβει το τιμόνι του συγκεκριμένου υπουργείου.
Έτσι, με «πρωτεργάτη» τον Α. Μπαλτά, στον χώρο της Παιδείας, τους τελευταίους τρεις μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ χαράζει τη δική του στρατηγική για την εκπαίδευση, με προεκλογικές εξαγγελίες, που έδωσαν τη θέση τους σε αναγγελίες κατά την ανάληψη του υπουργείου, προγραμματικές δηλώσεις και μια πρώτη δέσμη μέτρων.

Οι αρχικές κινήσεις έχουν δημιουργήσει ένα ευνοϊκό κλίμα και τυγχάνουν ευρείας αποδοχής από μαθητές, γονείς και καθηγητές. Και πώς αλλιώς, όταν σε πρώτο επίπεδο δημιουργείται μια έντονη αντίθεση σε σχέση με την προηγούμενη εξόφθαλμα φασίζουσα διακυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ. Μερικές «ανέξοδες» αρχικές κινήσεις όπως η κατάργηση της τράπεζας θεμάτων, η αναίρεση της διαγραφής παλαιών φοιτητών, η πρόθεση κατάργησης ορισμένων εξετάσεων και η ρητορική ανάδειξη του ρόλου των καθηγητών δεν αφήνουν ανεπηρέαστο ένα προς το παρόν ευήκοο ακροατήριο.

Εντούτοις, αν κανείς παραμερίσει το ωραίο περιτύλιγμα, αυτό που θα αντιμετωπίσει θα είναι εξίσου αποκρουστικό όπως πριν. Επί της ουσίας, η δομή του θεσμού μένει αδιατάραχτη. Οι όποιες «κομβικές αλλαγές» ευαγγελιζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ μένουν στην επιφάνεια των διακηρύξεων και της «αλλαγής ύφους εξουσίας», όπως συμβαίνει και σε όλο το φάσμα της κυβερνητικής του στρατηγικής.

Ας εστιάσουμε όμως σε σημεία του «μεταρρυθμιστικού οίστρου» του Υπουργού Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά όπως έχουν διατυπωθεί το τελευταίο διάστημα.

«Άρση των ανισοτήτων σε στρατηγικό επίπεδο και ανάδειξη των ατομικών κλίσεων (μεσώ της διδακτικής σχέσης)»

Σε μια κοινωνία που γεννάει καθημερινά την ανισότητα, κανείς δεν προσέρχεται ως ίσος στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επομένως, το σχολείο ως θεσμός κοινωνικοποίησης αμέσως μετά την οικογένεια, δεν μπορεί παρά να υφίσταται μερικά ή συνολικά τις συνέπειες της συστημικής ανισότητας και –ως πυλώνας αναπαραγωγής της– να την καλλιεργεί για να την «παραδώσει» στους επόμενους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης, όπως είναι ο στρατός και η μισθωτή σκλαβιά.
Έτσι, το σχολείο όχι μόνο δεν εξισώνει τις ευκαιρίες και δε στέκεται ουδέτερο απέναντι στους μαθητές αλλά συγκροτεί και επιβραβεύει μια συγκεκριμένη γνώση και «ευθυγραμμίζει» συγκεκριμένες συμπεριφορές ως ιμάντας μεταβίβασης της εκάστοτε κυρίαρχης εξουσιαστικής κουλτούρας.
Σε αυτό το πλαίσιο, το να αναφέρεται κανείς στις ίσες ευκαιρίες ή έστω στην εξισορρόπηση των ανισοτήτων μέσα από ένα «κλειστό εκπαιδευτικό σύστημα» –που απολαμβάνει ένα είδος συστημικής ασυλίας– είναι στην καλύτερη περίπτωση φτηνός λαϊκισμός.

Προβάλλεται επίσης ως μείζων στόχος η ενίσχυση του ρόλου του σχολείου στην ανάδειξη των ατομικών κλίσεων και την ανάπτυξη της δημιουργικότητας.
Η καλλιέργεια των ατομικών κλίσεων του καθενός εντός του κανονιστικού πλαισίου που προσφέρει το σχολείο φαίνεται να λειτουργεί μόνο στη σφαίρα της φαντασίας. Ποια ελευθερία μπορεί να δοθεί στην προσωπική εξερεύνηση και τη δημιουργικότητα εντός των ορίων που επιβάλλουν η «τάξη», τα περίκλειστα σχολικά κτίρια, το αναλυτικό πρόγραμμα και οι ετεροκαθοριζόμενες κατευθύνσεις και δραστηριότητες;
Επιπλέον, αν δεχτούμε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί τρόπο εμπέδωσης του κοινωνικού αποκλεισμού και ότι ο μαθητής, μέσα από αυτήν, μπαίνει στη διαδικασία να επιλέξει ο ίδιος τις “κλίσεις” του, να αποδεχτεί τη μοίρα του, τότε γίνεται φανερό πως η συζήτηση για τις ατομικές κλίσεις αποκρύπτει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός δε συμβαίνει μόνο σε ατομικό αλλά πρωτίστως σε κοινωνικό επίπεδο.

«H διδακτική σχέση μπορεί να φτιάξει το καλύτερο δυνατό σχολείο»

Σε επίπεδο ρητορείας δυνάμεων και προοπτικών, ο νέος υπουργός επενδύει πολλά στην έννοια της διδακτικής σχέσης και του σεβασμού που αυτή υποτίθεται ότι πρέπει να καλλιεργεί αμοιβαία. Με αυτό το σκεπτικό, η έλλειψη σεβασμού στη διδακτική σχέση παρουσιάζεται ως βασικό αίτιο για τα δεινά της εκπαίδευσης και τις προβληματικές συμπεριφορές. Αναδεικνύοντας το ρόλο του δασκάλου στην εκπαιδευτική διαδικασία, η ευθύνη του σχολικού συστήματος μεταφέρεται στα διδακτικά υποκείμενα, που θα πρέπει να «εκπέμπουν» ένα σεβασμό μέσα σε ένα πλαίσιο διαχείρισης εξουσιαστικών σχέσεων. Το πρόβλημα δεν είναι η εξουσία αυτή καθεαυτή αλλά ένας τρόπος «καλής διαχείρισής» της. Τα όρια στη διδακτική σχέση καθορίζονται από μια ελαστική εφαρμογή των χαρακτηριστικών επιβολής της, μια εφαρμογή που διαλέγεται ανάμεσα στον φυσικό φορέα και την ίδια τη θεσμική δομή. Εκείνο που πραγματικά συμβαίνει είναι μια νέα ποιότητα πειθαναγκασμού σε βάρος της μαθητικής κοινότητας.

«(Μερική) κατάργηση των εξετάσεων»

Η συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση συχνά περιστρέφεται γύρω από τον θεσμό των εξετάσεων. Τι είναι όμως οι εξετάσεις, και ιδιαίτερα οι εισαγωγικές, αν όχι μια ιεροτελεστία προαγωγής και επικύρωσης μιας επιλογής η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει συμβεί νωρίτερα; Οι εξετάσεις είναι η στιγμή εξατομίκευσης μιας επιλογής/αξιολόγησης που έχει ήδη γίνει κοινωνικά, μια διαδικασία αποδοχής του αποκλεισμού με όρους “ίσων ευκαιριών”.
Έτσι, η κατάργησή τους δε θα σήμαινε αντίστοιχη κατάργηση της διαδικασίας επιλογής και κοινωνικής αναπαραγωγής, αλλά μια έμφαση στην εσωτερίκευση αυτής της επιλογής, εν μέρει μέσα από την ανάδειξη των “ατομικών κλίσεων” στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθώς και τη μεταβίβαση της διαχείρισης του αποκλεισμού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Είναι ξεκάθαρο ότι τασσόμαστε κατά του θεσμού των εξετάσεων και του ανταγωνισμού που αυτές καλλιεργούν. Είναι μια απάνθρωπη, αντιμαθησιακή πρακτική, για την εξάλειψη της οποίας δεν αναγνωρίζουμε καμιά ανάγκη μεταβατικού σταδίου όπως προβάλλεται από την ηγεσία του υπουργείου.

«Διάκριση, μερική αποσύνδεση του εκπαιδευτικού συστήματος απ’ την αγορά εργασίας»

Λίγα λόγια σχετικά με την υπογράμμιση της ανάγκης για μερική αποσύνδεση της εκπαίδευσης από την αγορά εργασίας, και έμφαση στο περιεχόμενο της “Παιδείας” σε αντίθεση με τη μανία για χαρτιά, διπλώματα, πτυχία και Αριστεία.
Θεωρούμε υποκριτική την εκτίμηση ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η τιτλοθηρία και η ανάγκη για αντίκρισμα των σπουδών στην αγορά εργασίας μέσα από τη διατήρηση της αντίστοιχης αγοράς της εκπαίδευσης, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, ο ατομικισμός και οι εμπορευματικές σχέσεις, για χάρη ενός αφηρημένου περιεχομένου “παιδείας” (ξεχνώντας ότι το ίδιο το περιεχόμενο της σχολικής μάθησης δεν είναι «αυτοφυές» αλλά ορίζεται εν πολλοίς από την κυριαρχία, τις καπιταλιστικές σχέσεις, την αγορά εργασίας).

Αυτό που χρειάζεται είναι η άμεση αποϊδρυματοποίηση της μάθησης, η αποσύνδεση της γνώσης από τη διαδικασία και τα διαπιστευτήρια απόκτησής της, η κατάργηση του θεσμοθετημένου μονοπωλίου του σχολείου στη διαχείρισή της. Και κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί εντός ενός εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού πολιτισμού.

«Ζητούμενο είναι η δημόσια δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου»

Ας σταθούμε όμως λίγο στην έννοια του δωρεάν σε έναν κόσμο που μετράει τα πάντα βάσει του χρήματος. Πέρα από τον άνισο καταμερισμό του κατά κεφαλήν προϋπολογισμού με τρόπο που η δωρεάν παιδεία ωφελεί πάντα σε μεγαλύτερο βαθμό τους ήδη ευνοημένους, επιβαρύνοντας αντίστοιχα τα μη προνομιούχα στρώματα, πέρα από το ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό της συμμετοχής των πολιτών στη χρηματοδότησή του επιστρέφει τελικά στους μαθητές (το υπόλοιπο διαφεύγει στην τροφοδότηση του ίδιου του εκπαιδευτικού μηχανισμού), το σχολείο έρχεται κυρίως με πολλά κρυφά κόστη.
Κόστη τα οποία δεν κοστολογούνται σε συνάλλαγμα. Το σχολείο σε χρεώνει με τη διαδικασία «συμμόρφωσης» και ενσωμάτωσής σου. Ο καπιταλισμός σε χρεώνει με την αναπαραγωγή του.

Όσον αφορά τη διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης στο σχολείο, όπως την πρεσβεύει ο Α. Μπαλτάς, θα παραθέσουμε μια θέση του Λ. Αλτουσέρ, πνευματικού πατέρα του υπουργού παιδείας: «ο ανθρωπισμός ως ορισμός δεν είναι καθόλου αθώος. Εκφράζει κατά κύριο λόγο μια κάποια φιλάνθρωπη κριτική ή ενός είδους αλληλεγγύη που στα σίγουρα είναι πολιτικά ακίνδυνη και δε διεκδικεί να διασαλεύσει σε κανένα επίπεδο την αστική ταξική κυριαρχία. Από την άλλη πλευρά, μόνο η όξυνση της ταξικής πάλης απειλεί και τρομάζει την άρχουσα τάξη».
Σε ό,τι μας αφορά, δεν θέλουμε να εξαντλήσουμε μια κριτική σε αναγωγές στις αξιακές μας θέσεις αλλά, από την άλλη, είναι καθήκον ενός «αρχιερέα» μιας πολιτικής αντίληψης να επεξηγεί –κάθε φορά που συμβαίνει– τη δική του απόκλιση από ένα βασικό αξίωμα της πολιτικής του αντίληψης.

Γνώση και ρήξη

Επίσης για μας δε νοείται, όπως κάνει ο υπουργός, αναφορά σε υποθέσεις που έχουν να κάνουν με τη μάθηση χωρίς να προσδιορίζεται η έννοια της γνώσης αυτής καθεαυτής. Ο λόγος για μεταρρυθμίσεις που αφορούν την εκπαιδευτική διαδικασία χωρίς καμία απολύτως νύξη σχετικά με τη γνώση είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αυτή η απουσία δε σχετίζεται εδώ με μια «αλλαγή στο ύφος της εξουσίας» αλλά με την εξουσία αυτή καθεαυτή και τα περιεχόμενά της. Την εξουσία που δεν μπορεί εξ ορισμού να μην προσδιορίζει τα όρια της αμφισβήτησής και της άρνησής της. Αλλά αυτό στις μέρες της συγκεκριμένης σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης δεν είναι επιθυμητό… γιατί θα υπονομεύσει το ίδιο το ύφος της εξουσίας.

Οι σταδιακές, σε βάθος χρόνου μεταρρυθμίσεις που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν όρια, απέναντι στα οποία επιλογή μας είναι η κάθετη ρήξη από τη μία και η οργάνωση αντι-δομών αυτομόρφωσης, από την άλλη, μέσα από τις οποίες επιχειρούμε να προσεγγίσουμε άμεσα, εδώ και τώρα, προσωπικά και συλλογικά τη γνώση μακριά από ιεραρχίες, ρόλους και εμπορευματικές λογικές και ενάντια στον εκπαιδευτικό μηχανισμό που τα διαιωνίζει.

Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων: προσωρινή σύνοψη των διαμαρτυριών μας ενάντια στο δεσποτισμό της ταχύτητας με αφορμή την επέκταση των γραμμών του TGV

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε το 1991 από άτομα που συμμετείχαν στην Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων (Encyclopédie des Nuisances – EdN) με αφορμή την επέκταση του δικτύου των τρένων υψηλής ταχύτητας (TGV) στη Γαλλία. Δεδομένου ότι ο αγώνας ενάντια στα συγκεκριμένα τρένα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, το κείμενο παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Η Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων ιδρύθηκε το 1984 στο Παρίσι από τον Χάιμε Σεμπρούν με τη συμμετοχή, μεταξύ άλλων, του Μιγκέλ Αμορός και του πρώην καταστασιακού Κριστιάν Σεμπαστιανί. Σκοπός της Εγκυκλοπαίδειας  –  στην οποία συνεισέφερε αρχικά και ο Γκυ Ντεμπόρ – ήταν να διατηρηθεί ζωντανή η κριτική σκέψη και η ιστορική μνήμη σε μια περίοδο ύφεσης του επαναστατικού κινήματος. Μετά τη δημοσίευση του 15ου τεύχους τον Απρίλη του 1992, η Εγκυκλοπαίδεια σταμάτησε να κυκλοφορεί ως τακτική επιθεώρηση. Ωστόσο, η δραστηριότητά της συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τη μορφή εκδοτικού εγχειρήματος. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από την ομάδα Carex Flacca τον Απρίλη 2015.

«Ολόκληρο το σιδηροδρομικό δίκτυο προορίζεται για ανθρώπους πάντα βιαστικούς, που δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τίποτα. Καθένας που θα μπορούσε να το αποφύγει δε θα επέλεγε να ταξιδέψει με αυτόν τον τρόπο. Θα περνούσε με το πάσο του από λόφους και ανάμεσα σε φράχτες χωρίς να κόβει δρόμο μέσα από τούνελ και αναχώματα. Κι όποιος παρόλα αυτά θα προτιμούσε ένα τέτοιο είδος ταξιδιού δε θα διέθετε μια αρκετά ανεπτυγμένη αίσθηση της ομορφιάς για να αξίζει να του απευθύνουμε το λόγο όταν θα έφτανε στον σταθμό. Υπό αυτό το πρίσμα, ο σιδηρόδρομος είναι μια επιχείρηση χωρίς κανένα ενδιαφέρον την οποία πρέπει να ξεφορτωθούμε το συντομότερο. Μεταμορφώνει τους ανθρώπους από ταξιδιώτες σε ζωντανές αποσκευές.»

John Ruskin, Οι Επτά Λαμπτήρες της Αρχιτεκτονικής (1849)

Κατά τον 19ο αιώνα, η ύπαιθρος συγκλονίστηκε από ένα πρώτο κύμα βιομηχανοποίησης και συγκεκριμένα από τη γενικευμένη κατασκευή σιδηροδρόμων. Το νέο αυτό μέσο μεταφοράς επικρίθηκε από ένα αργόσχολο κομμάτι της κυρίαρχης τάξης που, με τα γούστα και τις ευαισθησίες του, παρέμενε προσκολλημένο στις περασμένες απολαύσεις του ταξιδιού, τις οποίες επρόκειτο να καταργήσει το τρένο. Από την άλλη, επέτρεψε μια πραγματική ανάπτυξη της ελεύθερης κυκλοφορίας με όλες τις ευτυχείς συνέπειες που έχει κάτι τέτοιο για την κοινωνική ζωή.

Πολλά οξυδερκή επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν ενάντια στα πρώτα τρένα μπορούν, ακόμα πιο δικαιολογημένα, να χρησιμοποιηθούν σήμερα ενάντια στο TGV. Ειδικά απ’ τη στιγμή που η κατασκευή τους αυτή τη φορά δεν περιλαμβάνει καμία αντιπαροχή και συμβάλλει αντίθετα σε μια νέα γεωγραφική απομόνωση ολόκληρων περιοχών, στην ερήμωση της υπαίθρου και στην εξαθλίωση της κοινωνικής ζωής. Και δεν υπάρχει εντός της κυρίαρχης τάξης – όπου ο καθένας πλέον εργάζεται σκληρά και διαγκωνίζεται με τους άλλους ώστε να παραμείνει στην οικονομική κούρσα – ο κίνδυνος να εκφέρει κανείς κρίση με βάση το προσωπικό του γούστο, πόσο μάλλον να διατυπώσει κάποια ιστορική αλήθεια. Αναγκαστικά λοιπόν, πρέπει κάποιοι άνθρωποι που βρίσκονται στον  άλλο πόλο της κοινωνίας, δε διακατέχονται από μανία για καριέρα και δεν είναι καν “εμπειρογνώμονες” ή επίσημοι αντίπαλοι να αναλάβουν τη διατύπωση όλων εκείνων των ορθών λόγων, τόσο υποκειμενικών όσο και αντικειμενικών, για τους οποίους αντιτίθενται στη νέα αυτή επιτάχυνση του παραλόγου. Η συμμαχία που έχουν σχηματίσει για να δημοσιεύσουν αυτό το κείμενο θα έχει χωρίς αμφιβολία και άλλες αφορμές για να εκδηλωθεί και να επεκταθεί.

Ο καλύτερος δυνατός κόσμος

Ο σύγχρονος κόσμος δεν είναι τίποτα λιγότερο από ευτυχής (βλέπε το άφθονο φαρμακευτικό του οπλοστάσιο), μπορεί ωστόσο να σημειώσει με τη μορφή “συναίνεσης” μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία: φαίνεται να έχει συμφιλιώσει, μέσα σε ένα είδος αρμονίας που λίγο έχει διαταραχθεί μέχρι σήμερα, ισχυρούς που υπαγορεύουν πώς πρέπει να είναι η ζωή και φτωχούς που έχουν χάσει την ιδέα του τι θα μπορούσε να είναι. Κατασκευαστές επεξεργασμένων τροφίμων και νοθευμένης κουλτούρας και καταναλωτές που έχουν καταστεί ανίκανοι να δοκιμάσουν κάτι άλλο. Εργολάβους που τίποτα δεν τους σταματά στην πορεία καταστροφής των πόλεων και της υπαίθρου, και κατοίκους που συχνά τίποτα δεν τους συνδέει με έναν τόπο πέρα από την υποδούλωσή τους σε κάποια εργασία. Τεχνοκράτες που βλέπουν τις χώρες και τα τοπία ως κάτι που πρέπει να διασχίζεται ολοένα ταχύτερα, και επιβάτες συγκοινωνιών οι οποίοι βιάζονται ολοένα περισσότερο να εγκαταλείψουν τις πόλεις που έχουν γίνει αφόρητες και να αποδράσουν απ’ το πλήθος καταφεύγοντας μαζικά στους δρόμους, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και στα αεροδρόμια.  Κοντολογίς, τα πάντα είναι για το καλύτερο στον “καλύτερο δυνατό κόσμο”, τουλάχιστον όσο ο σύγχρονος κόσμος προσλαμβάνεται ως ο μόνος δυνατός, τόσο αδιαμφισβήτητος όσο και η τεχνική του πρόοδος. Με άλλα λόγια, όσο κανείς δεν εγείρει κανένα από τα βασικά ερωτήματα σχετικά με τη χρήση της ζωής, όπως: γιατί πρέπει με κάθε κόστος να κερδίσουμε χρόνο στις διαδρομές μας, ενώ αυτή ακριβώς η μετάλλαξη του ταξιδιού σε καθαρή μεταφορά είναι που το κάνει να μοιάζει μακρύτερο, σαν πραγματική αγγαρεία; Ως αντιπερισπασμό στην τόση βαρεμάρα, φτάσαμε στο σημείο να τοποθετούμε τηλεοράσεις στο TGV – προσεχώς και στα αυτοκίνητα όπου οι Γάλλοι περνούν τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα. Αυτός ο κύκλος της αποϋλοποίησης του ταξιδιού θα έχει ολοκληρωθεί όταν οι τηλεοράσεις θα επιτρέπουν να θαυμάσουμε με τη μορφή τουριστικών βιντεοκλίπ τα θέλγητρα των περιοχών που διασχίζουμε…

Οι τοπικές αντιδράσεις που οργανώθηκαν στη Νοτιοανατολική Γαλλία ενάντια στη χάραξη της γραμμής του TGV δε φιλοδοξούν βεβαίως να ξαναβάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Είναι ξεκάθαρο πως θα χρειαστούν και τη συνδρομή άλλων δυνάμεων, ωστόσο τέτοιες αφορμές μπορούν ακριβώς να επιτρέψουν τη συγκρότησή τους. Πράγματι, αυτές οι αντιδράσεις φανερώνουν, από την ύπαρξή τους και μόνο, ότι διάφορα άτομα – πιο πολλά απ’ ό,τι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε – είναι αποφασισμένα να μην αφήσουν στη σκιά της “προόδου” κάποιες πτυχές της ζωής τους που καμιά τεχνική πρόοδος δε θα μπορούσε να προσφέρει. Κατά συνέπεια, κλονίζουν την ψεύτικη απόδειξη ενός τόσο μοναδικού “γενικού καλού” που αποτελείται από τα συγκεκριμένα δεινά τόσων ανθρώπων. Για να καταρρεύσει τελείως, σε αυτό το σημείο, και ίσως αργότερα σε άλλα, ας μην αφήσουμε τη δουλειά στη μέση: Αν συμφωνήσουμε στους “λόγους” υπέρ του TGV ως δυνητικοί του χρήστες, δε θα βρισκόμαστε στην ευνοϊκότερη θέση για να το αρνηθούμε ως θιγμένοι περίοικοι. Αντιθέτως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αποδοχή όλων των λοιπών γνωστών “αναγκαιοτήτων της σύγχρονης ζωής” στερεί κάθε καλό λόγο να εναντιωθεί κανείς στο TGV ή, έστω, κάθε λόγο που μπορεί να αφορά οποιονδήποτε δεν κατοικεί ακριβώς δίπλα στις σχεδιαζόμενες σιδηροδρομικές γραμμές.

Τον 18ο αιώνα συνηθιζόταν το παρακάτω ρητό: «Αν δεν ξέρεις πώς να είσαι ελεύθερος, μάθε τουλάχιστον πώς να είσαι δυστυχισμένος! ». Σ’ αυτό πρέπει να δηλωθεί ξεκάθαρα ως απάντηση: «Αν δε θέλουμε να μάθουμε πώς να είμαστε δυστυχισμένοι, πρέπει να μάθουμε πώς να είμαστε ελεύθεροι». Η πρώτη μας ελευθερία συνίσταται στην κριτική και στην καταδίκη όλων αυτών που μεταμφιέζουν έναν περιορισμό και τον κάνουν να μοιάζει αξιαγάπητος.

Η σιωπή είναι συνενοχή

Έχει υποστηριχθεί κάποιες φορές πως η από κοινού διάπραξη ενός εγκλήματος θεμελιώνει μια κοινωνία. Το σίγουρο είναι πως κάθε ”καθωσπρέπει κοινωνία” – ακόμη και η Μαφία – επιβάλλει το νόμο της σιωπής εμπλέκοντας στις υποθέσεις της τον μέγιστο αριθμό ανθρώπων. Οι μαφιόζοι της προόδου δεν κάνουν κάτι διαφορετικό, επιδιώκουν τη συμμετοχή μας με οποιονδήποτε τρόπο, ζητούν να μας έχουν στο χέρι μέσα από κάποιο μικρό προνόμιο που μας κάνει συνένοχους. Ακολουθώντας το μοντέλο μιας πρόσφατης διαφήμισης της EDF [Εταιρία Ηλεκτρισμού Γαλλίας] – σύμφωνα με την οποία είναι προς το συμφέρον όλων μας η ύπαρξη πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, αφού σε όλους έχει τύχει να μαγειρέψουν πατάτες γκρατέν ντοφινουά ή να ακούσουν Μπαχ – στόχος είναι η απόσπαση της σιωπής μας στο όνομα του cui prodest [ποιος ωφελείται]. Είναι ξεκάθαρο ότι επωφελούμαστε του εγκλήματος∙ αφού δεν μπορέσαμε να το αποτρέψουμε, το μόνο που μας μένει είναι να σωπάσουμε.

Όλη η προπαγάνδα υπέρ του TGV μπορεί να συμπυκνωθεί σε δύο σοφιστείες ή μάλλον σε μία και μοναδική, άμεσα αντιστρέψιμη: αυτό που είναι επιβλαβές για όλους ωφελεί, ωστόσο, τον καθένα ξεχωριστά και από το γενικό κακό προκύπτει το συγκεκριμένο καλό – τα τοπία λεηλατούνται, οι κωμοπόλεις και τα χωριά γίνονται αβίωτα ή εξαφανίζονται και αγαθά όπως η σιωπή και η ομορφιά, που δεν ανήκαν σε κανέναν, αποσπώνται από μας και τότε εκτιμάμε πόσο ήταν κοινά. Ωστόσο, καθένας ξεχωριστά αντλεί ένα πενιχρό κέρδος απ’ αυτή την πρόοδο, εφόσον ενδιαφέρεται να διασχίσει τη Γαλλία δύο ή τρεις φορές το χρόνο μέσα σε λίγες ώρες. Επομένως, είναι κι αυτός μέσα στο κόλπο, δωροδοκείται, κι έτσι απαγορεύεται να έχει άποψη γι’ αυτό, όπως και για τη μισθωτή εργασία ή για τα εμπορεύματα, μιας και κάθε μέρα που περνά αποδεικνύει την αδυναμία μας να ζήσουμε χωρίς αυτά.

Αυτή η σοφιστεία μπορεί να αντιστραφεί χωρίς να παύει να αντιτάσσεται στην αλήθεια. Τότε γίνεται ως εξής: Αυτό που είναι επιβλαβές για κάποιους ωφελεί, ωστόσο, το σύνολο και από το συγκεκριμένο κακό προκύπτει ένα γενικό καλό. Αυτή η τελευταία διατύπωση χρησιμεύει κάθε φορά που συγκεκριμένα, πραγματικά άτομα – και όχι ‘επιβάτες’ γενικά, αυτό το φάντασμα των στατιστικών της SNCF [Γαλλική Εταιρεία Σιδηροδρόμων]  – αντιτίθενται στις υποδείξεις των εργολάβων. Τι αδιανόητος, πρωτοφανής εγωισμός θα ήταν αυτός σε μια κοινωνία τόσο ομόφωνα αφοσιωμένη στα κοινά συμφέροντα της ανθρωπότητας!

Πίσω απ’ όλα αυτά τα φτηνά ψέματα βρίσκεται το υποτιθέμενο συμφέρον του επιβάτη για μια ολοένα ταχύτερη μετακίνηση. Όμως σήμερα, προτού η ανάγκη του TGV επιβληθεί σε όλους, ποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την αυξανόμενη ταχύτητα αν όχι εκείνοι ακριβώς που, μαζί με τις αποσκευές τους, σκοπεύουν να προωθήσουν τη διαδικασία της ερήμωσης; Το TGV διεκδικεί αυτή την πελατεία από τα αεροπλάνα. Και εξαιτίας αυτού του συσκευασμένου και τυποποιημένου ανθρώπινου φορτίου, εξαιτίας αυτών των “τούρμπο στελεχών” (όπως αποκαλούν οι ίδιοι τον εαυτό τους) θα πρέπει να αντιμετωπίζεται η πλειοψηφία των πόλεων της Γαλλίας σαν να είναι προάστια του Παρισιού.

Μόνο όσοι πουλάνε αρκετά ακριβά το χρόνο τους στην αγορά εργασίας έχουν συμφέρον να αγοράσουν την εξοικονόμηση χρόνου που προσφέρει το TGV. Όμως η μεγαλύτερη διαφορά με την προηγούμενη κοινωνική ιεραρχία, παρότι αποτελεί και πάλι ενσάρκωση της παλιάς ταξικής κοινωνίας, είναι πως από δω και πέρα αυτά τα πλεονεκτήματα της – επιβεβλημένης μάλλον παρά επιτρεπόμενης – κινητικότητας δεν είναι θελκτικά για οποιονδήποτε δεν έχει χάσει κάθε ευαισθησία. Καμιά ταχύτητα μετακίνησης δε θα μπορέσει να ανακτήσει τον εξαργυρωμένο χρόνο που διαφεύγει πωλούμενος για εργασία ή εξαγοραζόμενος για αναψυχή. Άλλος ένας λόγος για να χλευαστούν τέτοια “πλεονεκτήματα”, που αποτελούν τη δυστυχία κάποιων μόνο και μόνο για να επιτρέψουν σε κάποιους άλλους να έχουν πρόσβαση σε ένα θλιβερό ομοίωμα ευτυχίας.

Mobilis in mobili

Αν η κινητικότητα σήμερα καταφέρνει να διατηρεί λίγη απ’ την πρότερη αίγλη της, δεν μπορεί ωστόσο να επιτρέψει πλέον σε κανέναν να ξεφύγει από την κινητοποίηση μέσω της σύγχρονης οικονομίας. Αυτό που υποσχόταν η ελεύθερη κυκλοφορία έχει στην πραγματικότητα καταστραφεί ταυτόχρονα με τη δυνατότητα χρήσης της. Παγιδευμένοι στη μισθωτή εργασία, στην αναζήτηση των προς το ζην και των ομοιόμορφα οργανωμένων διασκεδάσεων, σ’ αυτή την οικονομική κούρσα, οι άνθρωποι έχουν χάσει συλλογικά τους λόγους να αφήσουν έναν τόπο, όπως και να συνδεθούν με αυτόν.

Η ελεύθερη κυκλοφορία υπήρξε ένας από τους πιο αδιαμφισβήτητους λόγους για την ανατροπή των δεσποτισμών αλλά, σε τελική ανάλυση, τα εμπορεύματα είναι εκείνα που την έχουν κατακτήσει ενώ οι άνθρωποι, υποβιβασμένοι στο επίπεδο των εμπορευμάτων, είναι εκείνοι που πληρώνουν, που μεταφέρονται από τον έναν τόπο εκμετάλλευσης στον άλλον. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, η υπόσχεση της απελευθέρωσης που περιείχε το γεγονός ότι κάποιος δεν ήταν υποχρεωμένος να ζήσει όλη του τη ζωή σε ένα μόνο μέρος αντιστράφηκε στη δυστυχή βεβαιότητα να μην είναι πλέον πουθενά στο σπίτι του και να πρέπει πάντα να κοιτάζει αλλού όταν βρίσκεται εκεί. Το TGV αντιστοιχεί σε αυτό το τελευταίο στάδιο: υπάρχει πράγματι μια ορισμένη λογική στην ταχύτερη δυνατή διάσχιση ενός χώρου όπου εξαφανίζεται σχεδόν καθετί για το οποίο θα άξιζε μια στάση και του οποίου την παρωδιακή ανασύσταση μπορεί πάντα να καταναλώσει κανείς στη Γιουροντίσνεϊ που είναι βολικά τοποθετημένη στη “διασταύρωση” του δικτύου.

Οι άνθρωποι προσπαθούσαν πάντα να απελευθερωθούν από την υποταγή στην οποία τους κρατούσε η εξουσία μέσω της οριοθέτησης του χώρου. Οι παλαιότερες κοινότητες είχαν ήδη διαβρωθεί στο βαθμό που τα άτομα προτιμούσαν τον πειρασμό να δημιουργήσουν οι ίδιοι τη ζωή τους αντί για τις ασφυκτικές και ρυθμιζόμενες μορφές ζωής. Η οικονομική ανάπτυξη που οδήγησε στην αμφισβήτηση των κεκτημένων από τις νέες γενιές, η τεχνολογική καινοτομία και η μεγαλύτερη κοινωνική κινητικότητα κατόρθωσαν για μεγάλο διάστημα να σφετεριστούν αυτή την επιθυμία του καθενός να εφεύρει τη δική του ζωή, να δημιουργήσει τις δικές του αξίες. Από τη στιγμή που απαλλάχθηκε από τα εμπόδια που συνιστούσαν τα διάφορα ιστορικά κατάλοιπα, η ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα κίνησης της οικονομίας έδειξε πως δεν οδηγούσε παρά σε μια διαφυγή στο χώρο, στην αυτοκαταστροφή της κοινωνίας. Έτσι, αναπτύχθηκε μαζικά η επιθυμία να αναζητηθεί αλλού όχι το καινούργιο αλλά κατά κάποιο τρόπο το παλιό – δηλαδή αυτό που είδαμε να καταστρέφεται εκεί όπου ζούμε. Και δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη “απόδραση” – που περιέγραφε τη φυγή των σκλάβων, το κυνήγι των καταδίκων ή την αυτοεξορία των προσφύγων της Ανατολικής Ευρώπης – χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει με τον ίδιο τρόπο τη βιαστική  καλοκαιρινή φυγή των “πολιτισμένων” προς το Νότο, μακριά από τις πόλεις και τους εξουθενωτικούς ρυθμούς της μισθωτής εργασίας.

Παρότι οι ατομικές διαδρομές μπορεί τελικά να ποικίλλουν – από  επαναλαμβανόμενες μετακινήσεις μέχρι φευγαλέες αποδράσεις – οι προορισμοί αυτής της κοινωνίας, στους οποίους καταλήγουν όλες οι διαδρομές, είναι σε όλη τους την έκταση πανομοιότυποι και ο καθένας παραμένει υποτελής τους. Έτσι, η ταχύτητα δεν αποτελεί παρά μια πρόσθετη υποχρέωση, μια ανόητη ψευδαίσθηση.

Χάνοντας το χρόνο μας για να τον κερδίσουμε

Οι υποστηρικτές των μέσων μεταφοράς θεωρούν ως ένα είδος αδιαμφισβήτητου αξιώματος το γεγονός ότι “η ταχύτητα εξοικονομεί χρόνο” και δεν παραλείπουν να το επισημαίνουν σε κάθε καινούργιο έργο. Η κοινή λογική αναγνωρίζει αυτό το γεγονός, που συμμορφώνεται στους νόμους της φυσικής. Αλλά η πρακτική μοιάζει να το διαψεύδει, αφού ο χρόνος που ξοδεύει κανείς στις μεταφορές ή για τις μεταφορές αυξάνεται με την ταχύτητά τους.

Για τις φυσικές επιστήμες, η ταχύτητα είναι μια συνάρτηση του χρόνου και της απόστασης. Αλλά, δυστυχώς για τους τεχνοκράτες – που δύσκολα προχωράνε πέρα από τους υπολογισμούς τους – δε ζούμε στον εννοιολογικό κόσμο των φυσικών επιστημών. Όσο περισσότερο αυξάνεται η στιγμιαία ταχύτητα ενός οχήματος, τόσο μεγαλύτερη είναι η αντίσταση των φυσικών στοιχείων (αντίσταση του αέρα, τριβές της γης), του φυσικού περιβάλλοντος (μορφολογία του εδάφους) και του ανθρώπινου περιβάλλοντος (ντόπιοι που αντιδρούν στις επερχόμενες οχλήσεις). Και όσο περισσότερα είναι τα μέσα που απαιτούνται για να ξεπεραστούν οι ανεπιθύμητες αντιστάσεις, τόσο περισσότερη εργασία χρειάζεται για την παραγωγή και τη χρήση αυτών των μέσων∙ και εν τέλει, τόσο λιγότερο θα αυξηθεί η πραγματική ταχύτητα των επιβατών (η σχέση μεταξύ της απόστασης που διανύεται και του χρόνου που αφιερώνεται για το ταξίδι).

Αν αθροίσουμε το σύνολο του κοινωνικού χρόνου εργασίας που ξοδεύεται για τις μεταφορές (κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση των μεταφορικών μέσων καθώς και διάφορες αρνητικές επιπτώσεις, νοσοκομειακές και άλλες) συμπεραίνουμε πως οι σύγχρονες κοινωνίες αφιερώνουν σε αυτές πάνω από το 1/3 του παγκόσμιου χρόνου εργασίας τους, πολύ περισσότερο απ’ όσο έχει ποτέ ξοδέψει για τη μετακίνησή της οποιαδήποτε προβιομηχανική κοινωνία, ακόμα κι εκείνη των νομάδων Τουαρέγκ. Πέρα από μια ορισμένη ταχύτητα, οι γρήγορες μεταφορές γίνονται αντιπαραγωγικές και κοστίζουν στους χρήστες τους περισσότερο χρόνο απ’ όσο κερδίζουν, γεγονός βέβαια που δεν τις καθιστά λιγότερο κερδοφόρες για τους ιδιοκτήτες τους. Οι μισθωτοί σπαταλούν το χρόνο τους για να κερδίσουν τα προς το ζην και οι καταναλωτές σπαταλούν τη ζωή τους για να κερδίσουν χρόνο.

Οι άνθρωποι, ωστόσο, θέλουν να καταργήσουν αυτόν τον περιορισμό που κάνει το χρόνο ένα σπάνιο αγαθό και την ύπαρξή τους μια ατέλειωτη κούρσα για να συμβαδίσουν μ’ έναν τρόπο ζωής που τους παρουσιάζεται σαν επιθυμητός… και η αληθινή τους ζωή γλιστράει μέσα απ’ τα δάχτυλα: «Ανυπομονώ για απόψε το βράδυ… ανυπομονώ για το Σαββατοκύριακο… για τις διακοπές… για τη σύνταξη». Αυτή η αφοπλισμένη προσδοκία ανοίγει το δρόμο στους τεχνοκράτες που μπορούν, υπό το μανδύα μιας ψυχρής αντικειμενικότητας, να προτείνουν τεχνικές λύσεις, δηλαδή να αντικαταστήσουν τις ανθρώπινες ιδιοτροπίες με στέρεα αντικείμενα και καλορυθμισμένες μηχανές. Επομένως, η χρήση δημιουργεί την ανάγκη και όχι το αντίθετο. Αυτό που έκαναν εφικτό τα μέσα μεταφοράς γίνεται αναγκαίο. Αν οι πρόγονοί μας δεν μπορούσαν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις επειδή δεν είχαν τα μέσα, εμείς πρέπει να τις διανύσουμε.

Οι συγκοινωνίες μάς επέτρεψαν να πάμε μακρύτερα και ταχύτερα, να αποκτήσουμε πρόσβαση σε περισσότερα μέρη, τα οποία χρειάστηκε να αναπτυχθούν κυρίως επειδή έγιναν πολυσύχναστα, και έτσι κατέστησαν κοινότοπα. Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν μια εξειδίκευση του χώρου και μια αναδιανομή των δραστηριοτήτων που συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της επικράτειας (τεχνολογικά πάρκα, πάρκα αναψυχής, διάσημα αξιοθέατα, βιομηχανικά, εμπορικά και διοικητικά κέντρα, σούπερ μάρκετ, πόλεις-κοιτώνες, προάστια κ.λπ.), κάτι που προφανώς απαιτεί ακόμα ταχύτερες μεταφορές για να εξαλειφθούν οι νέες αποστάσεις που δημιουργήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Αν μέσα σε ένα χρόνο διανύουμε μεγαλύτερες αποστάσεις απ’ όσο οι πρόγονοί μας σε όλη τους την ζωή, αυτό δε γίνεται για να πάμε κάπου αλλού αλλά για να επιστρέφουμε διαρκώς στα ίδια μέρη.

Η ποντικοτρεχάλα

Η ερήμωση της υπαίθρου, ο συνωστισμός σε ανώνυμα προάστια και αβίωτες πόλεις, η τυποποίηση της ύπαρξης, μια ζωή που κυριαρχείται απόλυτα από τις οικονομικές προσταγές, ο λεγόμενος ελεύθερος χρόνος κι η αναψυχή που έχουν γίνει εμπορεύματα, η διογκούμενη αίσθηση ότι μια τέτοια ζωή είναι παράλογη και η συνεχής φυγή προς τα εμπρός προκειμένου να το ξεχάσουμε – αυτή είναι η κοινή μοίρα της εποχής μας. Από μια ουσιαστικά οικονομική απαίτηση, η ταχεία μεταφορά εμπορευμάτων και ανθρώπων έγινε αυτοσκοπός («Συρρικνώσαμε τον κόσμο», διακηρύττει μια εταιρεία ναυλωμένων πτήσεων). Οι λειτουργικές ανάγκες της στερεότυπης ζωής των στελεχών, των μεσιτών και των αυλικών αυτής της εμπορικής κινητικότητας και οι πραγματικές βιολογικές αποφύσεις της οικονομίας έχουν επιβληθεί σε ολόκληρο τον πληθυσμό ως κυρίαρχες ανάγκες.

Ό,τι κι αν σκεφτόμαστε για τον ελάχιστα αξιοζήλευτο χαρακτήρα της αέναης βιασύνης των επιχειρηματιών, των “υπευθύνων” ή του μέσου νεαρού που σχεδόν πάντα μοιάζει να’ χει ξεπροβάλει πάνω στο μάουντεν μπάικ του από κάποια είσοδο του μετρό ή από κάποιο γραφείο,  οφείλουμε δυστυχώς  να παραδεχθούμε πως η ταχύτητά τους έχει γίνει πρότυπο. Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι έδωσε στο σύνθημα του Μάη του ’68 “Ζωή χωρίς νεκρό χρόνο” ένα τόσο αξιοθρήνητο περιεχόμενο.

Η ψύχωση του επείγοντος για το καθετί έχει κατακυριεύσει τον πληθυσμό. Ουσιαστικά διαθέσιμοι για τόσες διαφορετικές δραστηριότητες – που όμως είναι όλες χυμένες στο ίδιο καλούπι – οι σύγχρονοί μας μοιάζουν να θέλουν μανιωδώς να τις δοκιμάσουν όλες και να μην παραλείψουν ούτε μία: Φύγαμε λοιπόν! Μόλις λήξει η βάρδια πρέπει να τρέξεις στο φούρνο και στο μύλο, στη θάλασσα και στο βουνό, σε τροπικές περιοχές και στον αρκτικό κύκλο, όλα σε χρόνο ρεκόρ – τόσο πολύ μοιάζει να έχει συρρικνωθεί με την πάροδο του χρόνου μια κυριολεκτικά εξαντλημένη ύπαρξη. Αυτός ο δεσποτισμός της ταχύτητας πρωτίστως εκφράζεται ασυγκράτητα στις επαγγελματικές μετακινήσεις: οι οικονομικές ροές, πανταχού παρούσες “σε πραγματικό χρόνο”, γίνονται ολοένα πιο ασταθείς και η ξέφρενη κούρσα των επιχειρηματιών γίνεται όλο και πιο απελπισμένη αφού όλα πρέπει να ξεκινάνε εκ νέου, αέναα. Το λαμπερό έπος που έχει εξυφάνει η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία γύρω απ’ τις χειρονομίες των ιπποτών της βιομηχανίας, των golden boys και άλλων καθαρμάτων θα έχει επιτέλους αποδώσει καρπούς: το ταξίδι πρέπει να καταργηθεί, μόνο η άφιξη έχει σημασία.

Για ένα σωρό λόγους – εκ των οποίων η παραίτηση μπροστά στο αίνιγμα που απέγινε η εφεύρεση της ζωής τους δεν είναι ο λιγότερο σημαντικός – οι άνθρωποι δε θέλουν πια να κινούνται μ’ έναν αντιληπτό ρυθμό. Αυτό δε συμβαίνει  επειδή τους αρέσει κατά βάθος η ταχύτητα αλλά μάλλον επειδή δεν αντέχουν πια τις αργές μετακινήσεις. Η εξάλειψη κάθε δυνατής κοινότητας, όπως και κάθε βαθιάς ατομικότητας, έχει δημιουργήσει μια σχεδόν σχιζοφρενική απομόνωση στις σύγχρονες συγκοινωνίες όπως και στην αστική ζωή, της οποίας αποτελούν την επέκταση. Τα αναγνώσματα στους σταθμούς, τα οποία εμφανίστηκαν με τους σιδηροδρόμους, συνοδεύονται πλέον από τη χρήση γουόκμαν και από τον εξοπλισμό των αμαξοστοιχιών με βίντεο που επιστεγάζουν τη βαριά σιωπή που βασιλεύει εκεί. Αυτό που δεν είναι πια ελκυστικό πρέπει να συντομευθεί και να γίνει διασκεδαστικό. Η μετακίνηση (μετρό, αυτοκίνητο, πλοίο, αεροπλάνο) δεν είναι πια παρά μόνο νεκρός, χαμένος χρόνος, χρόνος πλήξης.

Το να ταξιδέψεις γρήγορα και μακριά ήταν αρχικά κάτι αφηρημένα επιθυμητό. Έγινε κάτι  πραγματικά απαραίτητο για την πλειονότητα των ανθρώπων, εφόσον δεν έχουν τίποτα να κάνουν και κανέναν να συναντήσουν στη διαδρομή τους. Το TGV ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτήν την απατηλή ανάγκη. Δεν πρόκειται για μια απλή αναβάθμιση του τρένου αλλά για κάτι εντελώς διαφορετικό, “ένα airbus που σκίζει το έδαφος”, όπως έγραψε με λεπτότητα ένας έμμισθος ηλίθιος της Le Monde. Οι συνθήκες των αερομεταφορών προσεδαφίστηκαν και τίποτα δε θα τις κάνει να απογειωθούν.

Η αφαίρεση του αεροπορικού ταξιδιού επιβλήθηκε νομίμως στη γη από τη στιγμή που αυτή έγινε εξίσου άδεια με τον ουρανό. Να ταξιδεύει κανείς μακριά χωρίς να σταματά πουθενά, να πετά πάνω από χώρες όπου δε θα πατήσει ποτέ το πόδι του και για τις οποίες δε θα μάθει ποτέ τίποτα – αυτή είναι η εμπειρία που διαδίδεται δημοκρατικά μέσω του TGV. Με την ολοκλήρωση του δικτύου σε όλη την επικράτεια και με τη σταδιακή κατάργηση των συμβατικών σιδηροδρομικών γραμμών, οι κοινόχρηστες συνθήκες της σύγχρονης μεταφοράς πρόκειται να εδραιωθούν με τον ίδιο δημοκρατικό και υποχρεωτικό τρόπο στο σύνολο του πληθυσμού. Καθαρότατη διακόσμηση που μοιάζει με φαστ φουντ, κλιματιζόμενος αέρας και εγκλιματισμένοι επιβάτες, συνθετικό φαγητό, αναισθητικό περιβάλλον. Όλα πρέπει να αποδεικνύουν στους – κακομεταχειριζόμενους και πιεσμένους από τις πληροφοριακές απαιτήσεις της μεταφορικής μηχανής – επιβαίνοντες ότι πράγματι δικαιούνται τις συνθήκες της σύγχρονης μαζικής αερομεταφοράς με βάση τις οποίες οι εργονόμοι και οι ψυχολόγοι έχουν υπολογίσει τις νόρμες τους: μέγιστη πληρότητα και απόλυτη απομόνωση μέσα στο συνωστισμό.

Τι εξυπηρετεί η χρησιμότητα;

Απαντώντας σε μια ψεύτικη ανάγκη, επιβεβλημένη από τις αντιφάσεις μιας δουλικής ύπαρξης, το TGV ανήκει στην οικογένεια των φούρνων μικροκυμάτων, που είναι τόσο πρακτικοί όταν κάποιος δεν ξέρει πια να μαγειρεύει. Η τεχνική ανάπτυξη – η οποία σέρνει τον καθένα μας σε μια ατέλειωτη σειρά από δεινά που χειροτερεύουν αντί να γιατρεύονται από τις κάλπικες θεραπείες τους – επιβάλλεται ως αυτονόητη σε ολοένα πιο στερημένους πολιτισμένους πληθυσμούς που είναι πρόθυμοι να δοκιμάσουν νέα βοηθήματα για να αναπληρώσουν τις εντελώς καταστραμμένες ικανότητες και φιλοδοξίες τους. Σε όποιον ξέχασε ή δεν έμαθε ποτέ ότι το να ταξιδεύεις σημαίνει να αλλάζεις διαδρομές και στάσεις κατά βούληση, το TGV μπορεί να φαίνεται σαν πρόοδος, και μάλιστα αδιαμφισβήτητη στο βαθμό που η δυνατότητα του ταξιδιού σταδιακά αναιρείται από άλλες αντίστοιχες προόδους. Αυτό που απομένει από την ύπαιθρο – από την οποία έχει αφαιρεθεί οτιδήποτε δεν ορίζεται οικονομικά και όπου δεν υπάρχουν πια παρά μόνο τετράποδες μπριζόλες, εκτάρια επιδοτούμενων καλλιεργειών και ποσοστώσεις αγελαδινού γάλακτος – δεν αξίζει να το διασχίσει κανείς παρά μόνο με μεγάλη ταχύτητα.

Αυτή η ιδιότυπη ευτυχία που υποβοηθείται από ηλεκτρονικούς υπολογιστές θα ήταν τέλεια αν οι βιομήχανοι και οι καταναλωτές μπορούσαν να παραμείνουν αιωρούμενοι, οι μεν απορροφημένοι από την αναμενόμενη κερδοφορία των επενδύσεών τους και οι δε απολαμβάνοντας λαίμαργα τις απατηλές αναλώσιμες επιβραβεύσεις τους, οι οποίες ανανεώνονται διαρκώς. Το πρόβλημα είναι ότι όσο μεγάλη κι αν είναι η ταχύτητα με την οποία αυτός ο κόσμος μετατρέπει κάθε ζωντανό στοιχείο σε οικονομική εξίσωση, πάντα θα υπάρχει εκείνος ο άγνωστος παράγοντας που είναι ο πολλαπλασιασμός των οχλήσεων και οι απορριπτικές αντιδράσεις που προκαλούνται από αυτόν.

Μόλις αποδοθούν ευθύνες στις εμπορευματικές ψευδαισθήσεις, ιδού η τεχνικίστικη μακαριότητα που αντιτείνει ότι τα επιτεύγματα του παρελθόντος από μόνα τους θα ήταν επουσιώδη και χωρίς μέλλον και ότι τίποτα το δυσάρεστο δεν μπορεί να μείνει άλυτο για πάντα. Έτσι μπορεί, εκ των υστέρων, να στηθεί στο εδώλιο κάθε όχληση, αρκεί η συλλογιστική που θεωρείται ατράνταχτη  και βρίσκεται στη βάση της να συνεχίζεται ακάθεκτη και να προχωράει πιο μακριά δημιουργώντας καινούριες οχλήσεις. Τα διαδοχικά τεχνικά αντίδοτα, των οποίων οι επανειλημμένες αποτυχίες εισβάλλουν σταδιακά σε όλες τις πτυχές της ζωής, μαρτυρούν επαρκώς το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα. Η αποστέρηση έχει ξεπεραστεί σε τέτοιο βαθμό από τις συνέπειές της ώστε κάθε καταστροφή – που ακολουθεί φυσικά – μοιάζει  να επιβάλλει τη νέα επείγουσα προσφυγή στα ίδια επισφαλή καταπραϋντικά και βέβαια στους ίδιους ειδικούς που τα έχουν έτοιμα.

Μια τέτοια φυγή προς τα εμπρός δε θα μπορούσε να έχει τέλος: τα πάντα θα καταστρέφονται για να ξεκινήσουν εκ νέου επ’ άπειρο. Η προοπτική της επίτευξης οποιουδήποτε αποτελέσματος που θα είναι ωφέλιμο για τη συντριπτική πλειονότητα (λιγότερη εργασία, για παράδειγμα) δεν αναφέρεται καν από τους κυβερνώντες πια. Η πραγματική χρησιμότητα της τεχνικής ανάπτυξης του σύγχρονου κόσμου έγκειται σήμερα στο εξής: η κοινωνική λειτουργία της είναι να αποτρέπει την επίλυση των προβλημάτων που η ίδια θέτει με το να δημιουργεί συνεχώς καινούργια. Σε συμφωνία με το ρητό «Γιατί να κάνεις κάτι απλά, όταν μπορείς να το κάνεις περίπλοκα;», ο πολλαπλασιασμός μιας αυτοκαταστροφικής τεχνολογίας επιτρέπει να παρακαμφθεί η ιστορική αντίφαση ενός πλούτου που διαρκώς κατάσχεται.

Συνεπώς, μπορεί κανείς να περιγράψει το TGV ως ένα ακόμη εργαλείο στο οπλοστάσιο με τη βοήθεια  του οποίου η σημερινή κοινωνία καταπολεμά τις χειραφετητικές δυνατότητες που περιέχει και σφυροκοπάει τις διάφορες περιοχές της ύπαρξης. Από τότε που κάποιος υπουργός Αμύνης συνέκρινε την είσοδο των Γαλλικών στρατευμάτων στο Ιράκ με την ταχύτητα του TGV, η λειτουργία που αποδίδεται σε αυτό το μέσο μεταφοράς στη φαντασία των ιθυνόντων θα πρέπει να έχει γίνει πιο ξεκάθαρη. Το αντίστοιχο – φυσικά Γιαπωνέζικο – μοντέλο δεν είχε ήδη ονομαστεί “τρένο-σφαίρα”; Οι πραγματικές συνέπειες για τους πληθυσμούς που επωφελούνται από αυτό θα είναι, χωρίς αμφιβολία, τόσο ασαφείς όσο και η σχέση που συνδέει τη θριαμβευτική στρατιωτική επιχείρηση στον Κόλπο με το “δράμα” του Κουρδικού πληθυσμού  ή με την καταστροφή των φλεγόμενων πετρελαιοπηγών. Και εδώ για πόλεμο πρόκειται, και η εισβολή του TGV (“που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του”) αποτελεί μια αποφασιστική στιγμή του∙ με την επιπλέον ιδιαιτερότητα ότι συντομεύει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τον κύκλο καταστροφής-ανακατασκευής – δύο επιχειρήσεων που, σε αυτόν τον πόλεμο, συγχωνεύονται σε μία κάτω από το όνομα της ανάπτυξης.

Καθώς πρόκειται για έναν πόλεμο όπου κατά κάποιον τρόπο όλοι βγαίνουν χαμένοι – οι αυταπάτες των βελτιώσεων, της εξοικονόμησης  χρόνου κ.λπ. εξαφανίζονται, ενώ οι οχλήσεις παραμένουν – μπαίνει κανείς στον πειρασμό να δει στη διεξαγωγή του κάτι μοιραίο, που θα ήταν η “τεχνική” ή η “σύγχρονη κοινωνία”. Η αγανάκτηση που κατευθύνεται ενάντια σε απρόσωπες συνθήκες και, ως εκ τούτου, δεν τις αντιμετωπίζει ως μια πραγματικότητα στην οποία μπορεί να επιτεθεί ή την οποία μπορεί να μεταβάλλει, πρέπει αναγκαστικά να εξαντληθεί αρκετά σύντομα. Ωστόσο, δε λείπουν οι εχθροί που μπορεί να ορίσει και να πολεμήσει όποιος αποφασίσει να επιτεθεί, πέρα από το δημοκρατικό προκάλυμμα, σε εκείνους που λαμβάνουν αποφάσεις, και να μεταβεί από τις οχλήσεις σ’ εκείνους που τις προξενούν.

Τα δίκτυα της τυραννίας

Οι υποστηρικτές της καταστροφής φτάνουν τώρα στο σημείο να καταγγέλλουν οι ίδιοι την υποβάθμιση της ζωής στην οποία έχουμε φτάσει. Συμμετέχοντας στα μοιρολόγια και προσφέροντας τις υπηρεσίες τους (σύμφωνα με τις αρχές του εκβιασμού) για να επανορθώσουν πλασματικά ό,τι έχουν πραγματικά καταστρέψει, προσπαθούν να κάνουν να ξεχαστεί  ο κυρίαρχος ρόλος τους στην καταστροφή. Συνεχίζουν έτσι να υπαινίσσονται ότι, αν και η πορεία της οικονομίας διαφεύγει προφανώς απ’ όλους, κανένας συγκεκριμένα δεν επωφελείται και δε θα είχε συμφέρον να συνεχιστεί αυτή η τρέλα. Οι πλέον πανούργοι – σκεφτείτε το πολιτικό προσωπικό –, των οποίων το κύριο καθήκον συνίσταται στο να πείσουν τους πληθυσμούς ότι είναι προς το συμφέρον τους να τους εμπιστευτούν πλήρως και να αποδεχτούν ότι οι αυθαίρετες επιλογές τους υπηρετούν το γενικό συμφέρον, έχουν το θράσος να παρουσιάζονται ως αφοσιωμένοι υπηρέτες που αναλαμβάνουν τα συλλογικά βάρη κάτω από αντίξοες συνθήκες. Είναι οι ίδιοι, φυσικά, που στέλνουν το στρατό όταν η κοινωνία θέλει να ακολουθήσει άλλο δρόμο από τον δικό τους. Και διακηρύττουν στη συνέχεια, αφού εξαλείψουν τις προοπτικές που διαμορφώνονταν, ότι τίποτα άλλο δεν είναι εφικτό και ότι είναι ανεύθυνο να θέλει κανείς να αμφισβητήσει την καθολική υποταγή της ζωής στις απαιτήσεις των σχεδίων τους.

Για να κάνει αποδεκτή τη διαδρομή του TGV και για να αποκρύψει τα χυδαία συμφέροντά τους σε αυτή την υπόθεση, η προπαγάνδα των ιθυνόντων διαθέτει πολλά έτοιμα ψέματα. Καθώς βασίζονται μερικές φορές σε παλαιότερα ψέματα για να κατασκευάσουν καινούρια, αποκαλύπτουν την αρχική αυθαιρεσία και συγχρόνως το τερατούργημα που διευθύνουν. Έτσι, αν κάποιος πιστεύει ότι χωρίς την οικονομία δεν μπορεί να ζήσει στην κοινωνία και αν δεχτεί επίσης ότι η οικονομία θα μαραθεί χωρίς το TGV, πρέπει λογικά να συμπεράνει ότι χωρίς το TGV δε θα μπορούσε να ζήσει στην κοινωνία. Εδώ βρίσκεται το νευραλγικό σημείο της διένεξης σχετικά με τη χάραξη της γραμμής του TGV, αφού οι αντιφρονούντες είναι δικαίως πεπεισμένοι για το αντίθετο, δηλαδή ότι η κοινωνία αποσυντίθεται κάτω από τα πλήγματα τέτοιων έργων. Η οικονομική εξάρτηση των πληθυσμών, η εμβάθυνση ή η κριτική της, είναι το πραγματικό διακύβευμα σε τέτοιες διενέξεις, αλλά δεν είναι περιττό να αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο συναρθρώνονται σήμερα τα παραπλανητικά επιχειρήματα της προπαγάνδας υπέρ του TGV.

Καταρχάς, όπως απαιτεί η οικολογική μόδα, πρόκειται για το λιγότερο ενεργοβόρο και το πιο φιλικό προς το περιβάλλον μέσο μεταφοράς∙ αν και είναι γνωστό ότι η ισχύς που απαιτείται για την ανάπτυξη μεγάλων ταχυτήτων καταναλώνει αναγκαστικά περισσότερη ενέργεια, ο ηλεκτρισμός πυρηνικής προέλευσης που χρησιμοποιείται από το TGV είναι μία οικολογική τελειότητα της οποίας τα οφέλη δεν έχουν σταματήσει να απολαμβάνουν οι κάτοικοι του πλανήτη. Εδώ έχουμε το σύνηθες τέχνασμα που έρχεται να αντιπαραβάλει, μέσω της σύγκρισης, πραγματικότητες που, ωστόσο, είναι αντικειμενικά συνδεδεμένες και συμπληρωματικές: δεν υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός μεταξύ του αυτοκινητόδρομου, των σιδηροδρομικών γραμμών και του αεροπλάνου, αλλά μια ταυτόχρονη και συντονισμένη ανάπτυξη. Ο αυτοκινητόδρομος – που καταλαμβάνεται από τη μεταφορά εμπορευμάτων ή τις εξόδους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στις περιόδους των διακοπών – και το αεροπλάνο – που είναι πιο γρήγορο στις μεσαίες αποστάσεις – καταδικάζουν το TGV να λειτουργεί ως προαστιακό υπερτρένο, ολοκληρώνοντας την προαστιοποίηση της επικράτειας, στην καλύτερη περίπτωση προς όφελος κάποιων αστικών κέντρων και στη χειρότερη προς όφελος μόνο της περιοχής του Παρισιού, της οποίας ο ρυθμός ανάπτυξης, μεγαλύτερος από εκείνον της υπόλοιπης χώρας, δε θα παραλείψει να αυξηθεί από αυτό το νέο κεντρικό δίκτυο.

Στο όνομα της πάντοτε αναγκαίας ανάπτυξης – η οποία εξ’ ορισμού δεν κατακτάται ποτέ αφού ο ανταγωνισμός, σε κάθε νέο επίπεδο κλιμάκωσης, θέτει υπό αμφισβήτηση την ισορροπία που διατηρήθηκε επώδυνα κατά το προηγούμενο στάδιο (απασχόληση κ.λπ.) – οι εργολάβοι αξιώνουν όλο και πιο βίαια να καλύψουν την επιφάνεια της γης με την κρούστα του μονομανούς παραληρήματός τους. Μιλούν για οικονομικά οφέλη ενώ το παράδειγμα του Creusot-Montchanin στη γραμμή TGV Παρίσι-Λυών, πλούσιου λόγω του μοναδικού νεοπροαστιακού χώρου στάθμευσης που διαθέτει, καταδεικνύει το αντίθετο. Παραμορφώνουν μακραίωνα τοπία σύμφωνα με τις βαλλιστικές επιταγές της ταχείας κυκλοφορίας, “επιδιορθώνουν” τις περιοχές μέσω της ανακατασκευής τους. Σαν να μην έφταναν αυτά, θέλουν να μας κάνουν όλους να πιστέψουμε στη γελοία φαντασίωση μιας Γαλλίας που θα αναλάβει – χάρη στο TGV – την οργάνωση των Ευρωπαϊκών μεταφορών, ώστε τα οικονομικά οφέλη, άφθονα όσο και απατηλά, να έρθουν να ομορφύνουν τη ζωή των Γάλλων κατοίκων.

Στην πραγματικότητα, οι λεγόμενες δημόσιες αρχές δεν έχουν πλέον το μονοπώλιο και τον έλεγχο των πρωτοβουλιών για ζητήματα που αφορούν σε συλλογικές παροχές. Όλο και περισσότερο σε συνεργασία με τη μαφία των Κατασκευών και των Δημόσιων Έργων, τους απομένει μονάχα να “πουλήσουν στην κοινή γνώμη”, σαν να ανταποκρίνονταν σε προϋπάρχουσες κοινωνικές ανάγκες, τα φαραωνικά έργα κάθε είδους που σχεδιάζονται από το λόμπι του τσιμέντου. Σε αυτή τη συμπαιγνία του “ιδιωτικού” και του “δημόσιου” αναπτύσσεται η αντιστροφή που μεταμορφώνει και διαστρεβλώνει τις κοινωνικές ανάγκες υποβάλλοντάς τις σε διαρκώς ανανεούμενα και επιβεβλημένα μέσα. Τα ισχυρά συμφέροντα του κατασκευαστικού κλάδου και της χωματουργίας – άρα, επίσης του τσιμέντου και των βαρέων φορτηγών – έχουν γίνει τέτοια οικονομικά τέρατα ώστε καθίσταται ολοένα πιο επείγον και επιτακτικό να προμηθεύουν με νέες δόσεις μεγαλομανίας τους ιθύνοντες που, από την πλευρά τους, επιθυμούν διακαώς να δοξαστούν μέσω κάποιας “αρχιτεκτονικής χειρονομίας” ή μέσω κάποιου τεχνολογικού επιτεύγματος. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η επαγγελματική τεχνογνωσία των κατασκευαστικών εταιριών έχει εμπλουτιστεί σημαντικά τουλάχιστον σε έναν τομέα: στην τέχνη της πειθούς. Έχουν καταφέρει να καταστούν απαραίτητες για τους πολιτικούς ιθύνοντες, προσφέροντάς τους εγγυημένες υπηρεσίες με αληθινά ή πλαστά τιμολόγια.

Αυτή η ευτράπελη πτυχή της διακυβέρνησης των ανθρώπων και του αυταρχικού ελέγχου των δραστηριοτήτων τους θα μας έκανε να χαμογελάσουμε (βλέπουμε ακόμα και βουλευτές να αλληλοκατηγορούνται στο κοινοβούλιο ότι έχουν εξαγοράσει ψήφους υποσχόμενοι έργα για περιφερειακούς αυτοκινητόδρομους – βλ. Le Monde, 21 Ιούνη 1991) αν αυτή η κωμωδία της εξουσίας, όπου η σκοπιμότητα συναγωνίζεται με το άπληστο ψέμα, δε δημιουργούσε μια δραματικά μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Αν αναφέρουμε εδώ μόνο την απειλή της καταστροφικής υπερθέρμανσης του πλανήτη εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου στο οποίο συμβάλλουν σημαντικά οι ενεργειακές δαπάνες όλων των συγκοινωνιών και οι βιομηχανίες που τις κατασκευάζουν, όλοι οι επίσημοι ειδικοί – συμφωνώντας μεταξύ τους για μια φορά – υποστηρίζουν τη δραστική μεταβολή του τρόπου παραγωγής ως τη μόνη λύση για να ελπίζουμε σε μια σταθεροποίηση της κλιματικής αλλαγής γύρω στα μέσα του επόμενου αιώνα. Και δίπλα σ’ αυτό, στο όνομα άλλων προσταγών (ιδιωτικά συμφέροντα της βιομηχανίας, εθνικά συμφέροντα των Κρατών, ιδιαίτερα συμφέροντα των πολιτικών για την προώθηση της καριέρας τους) υπάρχει, αντίθετα, μια αδιάκοπη αύξηση των ενεργειακών δαπανών που άλλοι ειδικοί “αρμόδιοι” σε διαφορετικά πεδία θεωρούν ως μοναδικό τους στόχο. Αφού οι εργολάβοι μάς μιλούν για το γενικό συμφέρον, είναι ευκαιρία να ξεφύγουμε από τη συζήτηση – ιδίως εκείνη των μεταφορικών αναγκών – που σχετίζεται με το δίκτυο της καταστροφικής παντοδυναμίας των ξεπερασμένων τοπικών αξιωματούχων, των κοντόφθαλμων ιδιωτικών συμφερόντων και των ρομποτοποιημένων τεχνοκρατών. Το μοναδικό γενικό συμφέρον που αξίζει να συζητηθεί στα τέλη αυτού του αιώνα είναι να επιδιωχθεί ο τερματισμός της λεηλασίας της ζωής και όχι η εξοικονόμηση μερικών δεκαλέπτων για κάποιον που περνάει την κοιλάδα του Ροδανού. Και η μοναδική αξιόλογη ανάπτυξη είναι η ποιοτική ανάπτυξη της ανθρώπινης ύπαρξης, η μόνη διέξοδος από αυτή τη ζοφερή οικονομική προϊστορία.

Ο κόκκος της άμμου

Υποστηρίζεται καμιά φορά ότι οι αντιδράσεις ενάντια στο TGV άργησαν να εμφανιστούν, ότι η Προβηγκία και η κοιλάδα του Ροδανού έχουν ήδη καταστραφεί από τους αυτοκινητόδρομους και την αστικοποίηση. Εκτός του ότι κάτι τέτοιο παραβλέπει τις διαμαρτυρίες μικρότερης έκτασης που εκδηλώθηκαν εκείνη την περίοδο ενάντια στους αυτοκινητόδρομους και στα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, είναι φυσιολογικό ότι η αδυσώπητη προσθήκη έργων που διαιρούν το χώρο σε λειτουργικές περιοχές προκαλεί εν τέλει την αγωνία πως δε θα μπορεί πλέον κανείς να αναπνεύσει – ούτε καν να αναστενάξει. Η υποτίμηση των σημερινών διαμαρτυριών θα παρέβλεπε, πάνω απ’ όλα, τη σημασία που μπορεί να έχει για όλους αυτή η προσπάθεια να μπει ένα τέλος στις χίμαιρες των εργολάβων. Κανένας δε γλιτώνει απ’ την καταστροφή. Αν δεν είμαστε όλοι περίοικοι των γραμμών του TGV, είμαστε όλοι περίοικοι της οικονομίας.

Αυτοί που θέλουν τα πάντα στη ζωή να υπόκεινται στα υπολογιστικά τους κριτήρια, σε μονάδες μέτρησης Mtep [μονάδα μέτρησης της υπερβολής, που σημαίνει “εκατομμύρια ισοδύναμοι τόνοι πετρελαίου”] κ.λπ. δε διστάζουν να καταγγείλουν τα “ασήμαντα” συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τις αντιδράσεις στα σχέδιά τους. Ακόμα και αν υποκινούνταν από περιορισμένα συμφέροντα, οι αντιδράσεις αυτές θα είχαν τουλάχιστον το πλεονέκτημα, σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς, να υποχρεώσουν τους ισχυρούς να μειώσουν λίγο την περιφρόνησή τους για την πραγματική ζωή. Αλλά ούτως ή άλλως, από τι θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ξεκινήσουν να μιλάνε ενάντια στην αυθαιρεσία των έργων που ήρθαν ουρανοκατέβατα από τους τεχνοκράτες αν όχι από εκείνο που ξέρουν καλύτερα , εκείνο για το οποίο κατηγορούνται έντονα ως εγωιστές, δηλαδή το εύθραυστο περιβάλλον όπου ζουν; Όταν ο ψυχρός οικονομικός παραλογισμός διακηρύσσει ότι δεν υπάρχει μέλλον έξω από αυτόν, πώς εκείνοι που αρνούνται να τον ακολουθήσουν περαιτέρω δε θα το κάνουν πρώτα απ’ όλα στο όνομα εκείνου του απειλούμενου παρελθόντος που απολάμβαναν κάποτε; Υπερασπιζόμενοι τις προηγούμενες συνθήκες διαβίωσής τους – κάποιες φορές ακόμα και τις λιγότερο ένδοξες –, υπερασπιζόμενοι αυτό που ξέρουν ενάντια σε αυτό που φοβούνται ότι αποτελεί μια εν εξελίξει καταστροφή, οι θιγόμενοι πληθυσμοί υπερασπίζονται σε κάθε περίπτωση καλύτερα το γενικό συμφέρον από τους επιστήμονες, τους ειδικούς και τους αξιωματούχους που, καθένας στον τομέα του, καταγράφουν την καταστροφή χωρίς να μπορούν ή να θέλουν να βάλουν τέλος σε αυτή.

Απέναντι σε αυτό το συνονθύλευμα των συμβιβαστικών γενικοτήτων και των υποκριτικών θρήνων, μόνο οι πρακτικές αντιδράσεις μπορούν, με την επιμονή τους, να αρχίσουν να συνδέουν τις διαφορετικές στερήσεις που πλήττουν το ζων και να δημιουργήσουν το πεδίο όπου η ανησυχία για το μέλλον παύει να αποτελεί  μια δυστυχισμένη παθητική συνείδηση και μετατρέπεται σε επανοικειοποίηση του παρόντος. Άλλοι τοπικοί αγώνες – ενάντια στα φράγματα στο Λίγηρα, ενάντια στους χώρους απόθεσης πυρηνικών αποβλήτων, τα βιομηχανικά λύματα ή τα λατομεία – έχουν ήδη δώσει παραδείγματα και έχουν συμβάλλει στη βελτίωση της γενικής ατμόσφαιρας. Τα ισχυρά ένστικτα που βρίσκονται στη ρίζα των κινημάτων αντίστασης απέναντι στις οχλήσεις είναι τα καλύτερα όπλα για να διευρυνθούν οι αρνήσεις τους και να βρουν υποστήριξη προσπερνώντας τη δημοσιότητα των μίντια, που αναπόφευκτα τα παρουσιάζουν κάτω από την πιο φτωχή σκοπιά και θέλουν να γνωρίζουν μόνο ιδιοκτήτες, οινοπαραγωγούς και θιγόμενους κατοίκους αλλά όχι την ολοένα διογκούμενη αίσθηση ότι αυτός ο κόσμος δεν ξέρει πια παρά μόνο να προτείνει την επιδείνωση αυτού που υπάρχει. Αυτό που διαισθάνεται ο καθένας πρέπει να ειπωθεί. Δεν έχει νόημα να επιστρέψει κανείς στις προτεινόμενες διαπραγματεύσεις με την ελπίδα να πετύχει μια ανάπαυλα: καμία θυσία δε θα μπορέσει να εγγυηθεί μια ανακωχή,  αντιθέτως θα ενθαρρύνει τους υποστηρικτές της καταστροφής. Από την άλλη πλευρά, η αντίσταση στο TGV για όλους τους λόγους του κόσμου σημαίνει το σαμποτάζ αυτού του έργου και όλων εκείνων που το συνοδεύουν ή θα το ακολουθήσουν αναπόφευκτα.

Ως εκ τούτου, είναι ιδιαίτερα ντροπιαστικό ότι κάποιοι οικολόγοι – όπως η Ομοσπονδία Ροδανού-Άλπεων για την Προστασία της Φύσης ή ο René Dumont – τολμούν να ισχυρίζονται πως τα TGV θα μας σώσουν από τους αυτοκινητόδρομους, αφού ο καθένας είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει κατά την τελευταία δεκαετία ότι, παράλληλα με τη λειτουργία του TGV Παρίσι-Λυών, η εναέρια και οδική κυκλοφορία αυξάνονταν ασταμάτητα. Μακριά από το να οδηγήσει στη δημιουργία νέων αυτοκινητόδρομων (που επίσης απορρίπτονται από κάποιους άλλους στη Νοτιοανατολική Γαλλία) ή στο διπλασιασμό των λωρίδων κυκλοφορίας στον αυτοκινητόδρομο του Ηλίου, η επιτυχία της αντίστασης στο TGV θα άνοιγε ένα ρήγμα στην εξαναγκαστική συναίνεση που έχει ολοένα λιγότερο νόημα για τον καθένα. Το ύπουλο ερώτημα «Γιατί να αρνηθείτε αυτή την όχληση ενώ έχετε δεχτεί και νομιμοποιήσει τόσες άλλες;» θα απαντηθεί οριστικά όταν ακολουθήσουν πολλές άλλες αρνήσεις. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το σημερινό κύμα των αναπλάσεων κάθε είδους δε θα προκαλέσει αντιδράσεις αποφασισμένες να βάλουν ένα τέλος σε αυτή την οργανωμένη τρέλα, εκτός κι αν το συντριπτικό τους βάρος καταλήξει να αποπροσανατολίσει και να λοβοτομήσει στα μουλωχτά τους πληθυσμούς.

Ας κρίνουμε από το δυναμισμό “χωρίς προκαταλήψεις” που αναμένεται στις μέρες μας από τα στελέχη και τους τεχνικούς της παραγωγής οχλήσεων, με κάποια Nicole Le Hir – κορυφαίο στέλεχος προσλήψεων για έναν άλλο κλάδο αιχμής, τη βιομηχανία τροφίμων – να δηλώνει: «Δεν πρέπει να σκέφτεσαι πολύ σήμερα – πρέπει να βιάζεσαι» (Ouest-France, 18 Απρίλη 1991). Μπορούμε επίσης να σταθούμε στην ανακάλυψη του Pierre Verbrugghe, Αστυνομικού Νομάρχη στο Παρίσι, σχετικά με την επιχείρηση μετάλλαξης των ανθρωποειδών υπό την αιγίδα του: «Ο κάτοικος του Παρισιού σήμερα δεν έχει δύο πόδια αλλά τέσσερις ρόδες» (Le Monde, 27 Απρίλη 1990). Ή ακόμα να αξιολογήσουμε την ωμή τυφλότητα ενός τοπικού εργολάβου, του αντιπροέδρου της περιφέρειας Poitou-Charentes που, για να δικαιολογήσει το σχέδιο κατασκευής του αυτοκινητόδρομου Nantes-Niort εν μέσω της ελώδους περιοχής του Poitou, είπε: «Ανάμεσα στα βατράχια και στους ανθρώπους, διαλέγω τους ανθρώπους» (αλλά τι είδους ανθρώπους;).

Αυτές οι δηλώσεις δεν αποτελούν εξαίρεση, μαρτυρούν την ενεργή βούληση να επιβληθεί παντού το αμετάκλητο. Αυτό το απελπισμένο πείσμα των ιθυνόντων να συνεχίσουν με κάθε κόστος την επιδείνωση της κατάστασης αποδεικνύει ότι δε γνωρίζουν πλέον τίποτα άλλο: Χάνουν τώρα τον έλεγχο αυτού που έθεσαν σε κίνηση εξαλείφοντας τους προηγούμενους τρόπους ζωής και καταστέλλοντας τις χειραφετητικές απόπειρες του αιώνα, καθώς δε διαθέτουν άλλα μέσα εκτός από εκείνα που παράγουν αυτή την καταστροφή. Η στενότητα του πρακτικού πνεύματός τους καθρεφτίζεται στη σκανδαλώδη στενότητα της αντίληψής τους για τη ζωή: Ένα από τα πρώτα μέτρα για τη δημόσια υγεία είναι η αναγκαιότητα να καταπολεμηθεί αυτή η στενότητα, με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται. Εναπόκειται στους αντιστεκόμενους να εισβάλουν  χωρίς αμηχανία ή δισταγμό στο έρημο πεδίο της σκέψης, προκειμένου να οικοδομήσουν εκεί τα επιχειρήματά τους και να βρουν τους οικουμενικούς λόγους της άρνησής τους: εκείνους που θα μπορέσουν να υπηρετήσουν την εξάπλωσή της.

Συμμαχία για την αντίσταση σε όλες τις οχλήσεις
Ιούλιος 1991

Το υλικό της εκδήλωσης “Μοντέρνα Τέχνη και Αρχιτεκτονική” σε μορφή .torrent στον Black-Tracker

Την Κυριακή 19 Απρίλη 2015 πραγματοποιήθηκε στην κατάληψη Σινιάλο εκδήλωση με θέμα “Μοντέρνα Τέχνη και Αρχιτεκτονική – Αμφισβήτηση, καταστολή και ενσωμάτωση στο νεωτερικό καπιταλισμό του μεσοπολέμου”. Η εκδήλωση αποτελούταν από τις εξής ενότητες:

– Εισήγηση:

Η περίπτωση της σχολής του Bauhaus

– Προβολή:

Paul Klee, Η σιωπή του Αγγέλου

– Πειραματισμοί:

Η μορφή και το χρώμα σύμφωνα με τα μαθήματα του Paul Klee στη σχολή Bauhaus

Στο torrent που ανεβάζουμε περιλαμβάνεται το σύνολο του υλικού της εκδήλωσης:

1. Η εισήγηση που δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος του περιοδικού Carex Flacca της κατάληψης Σινιάλο (.pdf).

2. Το μανιφέστο του bauhaus με εξώφυλλο – ξυλογραφία του Φάινινγκερ (.pdf).

3. Το ντοκιμαντέρ “Paul Klee, Η σιωπή του Αγγέλου” (.mp4).

4. Αρχείο ελληνικών υποτίτλων για το ντοκιμαντέρ [μετάφραση – υποτιτλισμός: κατάληψη Σινιάλο] (.srt).

5. Η αφίσα της εκδήλωσης (.jpg).

To torrent βρίσκεται στην παρακάτω διεύθυνση της κινηματικής υποδομής “Black Tracker”:

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=594

Γενέθλια Σινιάλου 2015: Λίγα λόγια για την εισήγηση της κατάληψης στην συζήτηση της Παρασκευής

Layout 1

Είναι προφανές ότι η κοινωνική επανάσταση, ως κάθετη άρνηση και ανατροπή του συστήματος, έχει διαζευκτική σχέση με τη (νέα) σοσιαλδημοκρατία της κυβερνοαριστεράς που πρεσβεύει την κοινωνική και ταξική συμφιλίωση.

Η συμφιλίωση αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν ενσωματωθούν οι κοινωνικοί αγώνες στις ενδοκυριαρχικές διευθετήσεις. Στην εισήγηση, μας ενδιαφέρει να διερευνήσουμε τις ιστορικές καταβολές της καθεστωτικής σοσιαλδημοκρατικής επιχειρηματολογίας που στόχευαν από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και τον μεσοπόλεμο στην ενσωμάτωση του συνδικαλιστικού κινήματος, μια και αυτό οποίο αποτελούσε και τη συνισταμένη δύναμη των κοινωνικών διαμεσολαβήσεων. Μια επιχειρηματολογία που συγκροτούταν στη βάση του πλουραλισμού, της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, του ταξικού συμβιβασμού και του πατριωτισμού. Η σοσιαλδημοκρατία άνοιξε το δρόμο για τον φασισμό και οι υποτελείς τάξεις οδηγήθηκαν στα σφαγεία των παγκοσμίων πολέμων.

Μεταπολεμικά, ο κεϋνσιανισμός αποτέλεσε την οικονομική συνιστώσα των βορειοδυτικών ευρωπαϊκών κρατών που μαζί με την σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία κυριάρχησε στην κεντρική τους πολιτική σκηνή. Η περίοδος μέχρι τις αρχές του 1970 θεωρείται “χρυσή εποχή” για τον καπιταλισμό. Αυτή η εποχή συστοιχήθηκε με την ποσοτική και ποιοτική άνοδο των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Ο Μάης του 1968 αποτέλεσε μια πολιτική κρίση για τον καπιταλισμό και η πετρελαϊκή κρίση του 1973 σηματοδότησε το κλείσιμο ενός κύκλου. Ο καπιταλισμός αλλάζει μορφή για να αντιμετωπίσει την όξυνση των αντιθέσεων, γίνεται επιθετικός διαλύοντας κάθε του προνοιακή μορφή και επιβάλλει την κουλτούρα της εξατομίκευσης αφού οι υποτελείς τάξεις αναλαμβάνουν οι ίδιες πλέον την ευθύνη της κοινωνικής τους αναπαραγωγής. Όλο αυτό το “κύμα”, όσον αφορά την ελλάδα ολοκληρώνεται -περνώντας από το σύντομο υβριδικό προνοιακό σύστημα των πρώτων χρόνων του Πασόκ- στα τέλη της περασμένη δεκαετίας.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία, η εξύψωση του ατομικισμού θέτει την έννοια του υποκειμένου κεντρικά μέσα στο πλαίσιο όλων σχεδόν των πολιτικών αντιλήψεων. Μας ενδιαφέρει, ωστόσο, να εστιάσουμε στον δομικισμό, αφού κύριο μέλημα της εισήγησής μας είναι η επιχειρηματολογία της κυβερνοαριστεράς του Σύριζα και η επιχειρηματολογία αυτή αντλείται από την πολιτική αντίληψη η οποία διατρέχει την καταστατική του υπόσταση και που είναι, κυρίως, ο μαρξιστικός δομικισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Α. Μπαλτάς, πρόεδρος του ιδρύματος “Ν. Πουλαντζάς” -και, συνεπώς, “αρχιερέας” του αλτουσεριανού δομικισμού- αναλαμβάνει να συντάξει το καταστατικό του Σύριζα στα μέσα του 2014. Έτσι, θα παρουσιάσουμε τις βασικές αρχές του αλτουσεριανού δομικισμού προκειμένου να κατανοήσουμε το κυβερνητικό σχέδιο εξουσίας και ενσωμάτωσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Κεντρικό πεδίο σε αυτό το σχέδιο είναι η μορφή των καταπιεστικών και ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, αφού η παραγωγική διαδικασία θα μένει… πιστή και αναπόσπαστη στην συσσώρευση κεφαλαίων.

Η στόχευση δεν είναι άλλη από την “καλή” διαχείριση της εξουσίας αφού η εξουσία, αυτή καθεαυτή, είναι ακατάλυτη, σύμφωνα και με τις αρχές του δομικισμού. Έτσι, οι καταπιεστικοί μηχανισμοί του κράτους (στρατός, αστυνομία, δικαστές, φυλακές)… θα κρατηθούν μακριά από την κοινωνική διαλεκτική, που ως τέτοια θα χωνευτεί από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους (οικογένεια, σχολείο, κόμματα, τηλεόραση, συνδικαλισμός, τέχνες, θεάματα, αθλητισμός, θρησκεία)… Θα καλεστούν, λοιπόν, τα “κινήματα” να συνεισφέρουν με την κριτική τους σε μια καλή και ανθρώπινη διαχείριση της εξουσίας συνδιαλεγόμενα με αυτήν. Στην αντίθετη περίπτωση θα λοιδορηθούν, θα περιθωριοποιηθούν και θα αντιμετωπιστούν ως σύμμαχοι της ακροδεξιάς σε μια ιδιότυπα διατυπωμένη -και πάλι- “θεωρία των άκρων¨.

Σε επίπεδο οικονομίας (στο βαθμό που ο καπιταλισμός κάθε φορά που βρίσκεται σε κρίση επιτίθεται με σφοδρότητα σε ανθρώπινους και φυσικούς πόρους) είναι δεδομένα τα ανοιχτά μέτωπα τόσο στους εργασιακούς χώρους όσο και στη γη (Σκουριές), το νερό (Πήλιο) και τον αέρα (Κρήτη). Οι αγώνες οριοθετούν και τα σημεία της καπιταλιστικής λεηλασίας. Η κυβερνοαριστερά όχι μόνο διαχειρίζεται με τον χειρότερο τρόπο όλους αυτούς τους αγώνες αλλά επιπλέον επιδιώκει να εντάξει μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού και τη λεγόμενη αλληλέγγυα οικονομία, όπως αυτή έχει εξελιχθεί ως εργαλείο αντίστασης σε όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Εντοπίζουμε, εντέλει, το πεδίο ενσωμάτωσης των κοινωνικών αγώνων στη διαλεκτική τους σχέση με την ένταση των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, όπως αυτοί συγκροτούνται στο πλαίσιο της νέας “εμπλουτισμένης” μεταμοντέρνας σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας.

Κείμενο του ολικού αρνητή στράτευσης Κ.Σώλου

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του ολικού αρνητή στράτευσης Κ. Σώλου που γράφτηκε με αφορμή τη δίωξή  του για ανυποταξία στον (αγαπημένο όλων μας) ελληνικό στρατό.

https://athens.indymedia.org/post/1543435/

leave gun

Μετά τη σύλληψή μου στο Μεσολόγγι και τη δίωξή μου, ύστερα από μια σκευωρία της αστυνομίας, για μια κατάληψη στη Βάλβειο βιβλιοθήκη, που δεν έγινε, αλλά και αρκετές ακόμα πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες, για τις οποίες εγώ και το σύνολο των 16 συλληφθέντων συντρόφων αθωωθήκαμε, ανακινήθηκε η ανυποταξία μου από το στρατό, εντασσόμενη στο νόμο Βενιζέλου που μετέτρεψε σε διαρκές αδίκημα την ανυποταξία επιβάλλοντας πρόστιμο 6.000Ε στον ανυπότακτο χωρίς πειραιώτικο χαρακτήρα. Ύστερα από αυτό και αφού μου κοινοποιήθηκε ήδη ένα πρόστιμο 6000Ε το οποίο θα αναλάβει να εισπράξει η εφορία, καλούμε σε άλλα δυο στρατοδικεία, το ένα εξ΄ αναβολής από την 26η Γενάρη 2015 για την 28η Απρίλη 2015, στο στρατοδικείο του Ρουφ στην Αθήνα και το δεύτερο για τις 21 Μάη 2015, στο στρατοδικείο Ιωαννίνων.

Δηλώνω ότι δεν θα παραστώ σε κανένα στρατοδικείο οικειοθελώς και ότι δεν πρόκειται να πάρουν από μένα δραχμή. Δεν αναγνωρίζω άλλα περιφρονώ, αντιπαλεύω και εχθρεύομαι την εξουσία τους, που θέλουν ασκήσουν πάνω μου/μας. Υπερασπιζόμενος την πολιτική μου απόφαση να εναντιωθώ στο κράτος που διεκδικεί να αφαιρέσει από μας, ως κοινωνία, το δικαίωμα να κάνουμε ότι θέλουμε με το σώμα μας και τον εαυτό μας, δε θα κάνω τίποτε παρά τη θέλησή μου, πόσο μάλλον όταν αυτό που θέλουν να με αναγκάσουν είναι να συνεισφέρω στους δολοφονικούς κρατικούς μηχανισμούς.
Δηλώνω ότι είμαι ελεύθερος άνθρωπος και κανείς δεν θα με αναγκάσει να αρνηθώ την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μου. Θα διεκδικήσω την ελευθερία μου, για μένα και για το σύνολο της κοινωνίας, μέχρι τέλους και με όλα τα μέσα.

Πέρα από το προφανές πολιτικό διακύβευμα των διώξεων των ανυπότακτων, την επιδίωξη να στρώσουν το δρόμο του ολοκληρωτισμού για όλους, αφαιρώντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των ανθρώπων στο βωμό μιας δήθεν κοινής ανάγκης για ασφάλεια, υπάρχει και το ιστορικό κοινωνικό-ταξικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διεξάγεται αυτός ο πόλεμος των κυρίαρχων απέναντι στους καταπιεσμένους. Σε αυτό το σκέλος θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο σε αυτό το κείμενο, δεχόμενος εκ των προτέρων ότι μια κοινωνία σαφώς και πρέπει να οργανώνει δομές περιφρούρησης της από οποιαδήποτε επικυριαρχία. Σε μια όμως κατ ευφημισμό δημοκρατία το ίδιο απατηλές είναι και οι δομές κοινωνικής περιφρούρησης που προτάσσει. Στη σύγχρονη φιλελεύθερη ολιγαρχία τα σώματα ασφαλείας δεν είναι τίποτε άλλο από τα δόντια των ολιγαρχών, γι αυτό και οι από κάτω δεν έχουν απολύτως κανένα λόγο να συμπλεύσουν με τα κελεύσματα συσπείρωσης της αστικής δημοκρατίας.

Το διεθνές πλαίσιο της σύγχρονης τυραννίας.

Η διεθνής πολιτικό-στρατιωτική ελίτ που εφορμά από το δυτικό κόσμο και κυριαρχεί σε όλο τον πλανήτη, επιδιώκει συνεχώς τη διασφάλιση και επέκταση της επιβολής της με όλα τα μέσα. Κατέχει στο οπλοστάσιό της όλη την ιστορική, επιστημονική και τεχνολογική γνώση στρατεύοντάς τες στην υπηρεσία των αναγκών της τάξης του κεφαλαίου.

Ο διαφωτισμός ως ριζοσπαστικό ρεύμα ιδεών αφομοιώθηκε πλήρως στη γλώσσα και την πρακτική των εξουσιαστών παρέχοντας τους το προνόμιο να συνεχίζουν να εγκληματούν εις βάρος της ανθρωπότητας καλυπτόμενοι πίσω από τον μανδύα του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου, όπου ορίζεται από το σεβασμό στην ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και λοιπά ηχηρά, καταφέρνοντας παράλληλα μια ανεπανάληπτη κοινωνική σύγχυση αυτών των εννοιών. Αναγορεύτηκαν μόνοι τους προστάτες αυτών των αξιών όντας προστάτες του κόσμου τους που υποτίθεται ότι προχώρα σεβόμενος αυτές τις αξίες. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν και οι ανάλογες δομές που καθρεφτίζουν και προωθούν αυτό το μύθευμα. Ο ΟΗΕ, ως ένας διεθνής συνασπισμός των κρατών θεματοφυλάκων της ελευθερίας, που μόνο στον καπιταλιστικό κόσμο υπάρχει κατά τη συστημική προπαγάνδα, το διεθνές δικαστήριο κ.α. ορίζουν το διεθνές ¨δίκαιο¨ – το ¨δίκαιο¨ των ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών κρατών και των ελίτ τους. Επόμενο βήμα, ο στρατιωτικός τους βραχίονας, το ΝΑΤΟ, που θα επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου το «διεθνές δίκαιο».

Κατέχοντας τις δομές που προσδίδουν έναν φιλελεύθερο δημοκρατικό μανδύα στην εγκληματική δραστηριότητά τους (σφαγές αμάχων, γενοκτονίες, φύτεμα δικτατοριών, και άλλα εγκλήματα πολέμου, οικονομικός στραγγαλισμός απείθαρχων πληθυσμών κοκ) αλλά και την ισχύ των όπλων για 100αδες χρόνια αιματοκυλούν τον πλανήτη υπακούοντας στον έναν και μοναδικό θεό που πραγματικά έχτισε τον πολιτισμένο κόσμο τους, το χρήμα και το κέρδος. Η όποια αντίδραση εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, αντιδικτατορικών αντιστάσεων ή ταξικών διεκδικήσεων προβάλλεται ως τρομοκρατία ακραίων εξτρεμιστικών στοιχείων ή θρησκόληπτων σκοταδιστών που θέλουν να βεβηλώσουν τα ιερά και τα όσια ενός όμορφου κόσμου αγγελικά πλασμένου και παραδίδεται στον όλεθρο.

Ιράκ, Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, λατινική Αμερική, βαλκάνια… και η λίστα δεν έχει τέλος. Όλη η γη ένα τεράστιο χωράφι έτοιμο να καλλιεργηθεί ο πιο διεστραμμένος μισάνθρωπος σπόρος. Η εξουσία και ο θάνατος, ο πόλεμος και η χυδαιότητα. Αυτά είναι τα πραγματικά τους επιτεύγματα. Η φαινομενική υλιστική πρόοδος και αυτάρκεια δεν είναι τίποτα άλλο από ένα χρυσωμένο χάπι. Υπάρχουν χιλιάδες αγαθά όμως περισσότεροι είναι οι φράχτες που κρατούν την κοινωνική πλειοψηφία μακριά. Δεν τους ανήκει τίποτα από όσα ευαγγελίζονται ότι πρόσφεραν στην ανθρωπότητα.

Ως αιχμάλωτες κοινωνίες και άτομα, γεννημένοι στη σκλαβιά της ταξικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, οφείλουμε να αναλογιστούμε ότι αυτός ο πόλεμος διεξάγεται από άκρη σε άκρη του πλανήτη με σκοπό να κρατά την ανθρωπότητα καθηλωμένη σε αυτή τη σκλαβιά, και να παλέψουμε, με όλα τα μέσα, από όπου βρισκόμαστε, για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας. Στήνοντας αναχώματα στην καπιταλιστική μηχανή μέσα από εξεγερμένες αντιεραρχικές κοινότητες επιβίωσης και αγώνα με εργαλεία την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, οργανώνοντας και περιφρουρώντας συλλογικά όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, σαμποτάροντας την επέκταση του καπιταλιστικού ελέγχου στις ζωές μας όπως και αν αυτός εκφράζεται. Ακόμα και η παραμικρή πράξη αντίστασης στον ολοκληρωτισμό τους είναι τεράστιο πλήγμα για την κυριαρχία τους. Το σύνθημα 1,2,3 πολλά Βιετνάμ είναι πάντα επίκαιρο για κάθε κοινωνία που επιδιώκει την απελευθέρωσή της. Το παράδειγμα των αυτοδιευθυνόμενων κοινοτήτων των Ζαπατίστας έχει ανοίξει το δρόμο. Οι διάχυτες εστίες αντίστασης διεθνώς και η εν δυνάμει δικτύωση και πολιτική ζύμωσή τους είναι η ελπίδα για έναν ελεύθερο και ανεξούσιο κόσμο οργανωμένο στη βάση της αυτοδιάθεσης των λαών και των κοινοτήτων τους. Για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, σύνορα, κράτη, εξουσία, κεφάλαιο, θρησκείες, εκμετάλλευση, καταπίεση.

Η Ελλάδα ως κράτος καπιταλιστικό είναι μικρογραφία της διεθνούς πραγματικότητας

Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας, ας αναφερθούμε εδώ για τον τόπο που έτυχε να γεννηθούμε. Στον ελλαδικό χώρο από τις αρχές του 19ου αιώνα οι διεθνείς πολιτικό-οικονομικές συνθήκες επέβαλαν το διαμελισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία διοικούνταν με ένα ξεπερασμένο για την εποχή και ξεφτισμένο φεουδαρχικό σύστημα. Επέβαλε καθεστώς απάνθρωπης τυραννίας για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που επιβίωνε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εκμετάλλευσης.

Μέσα στον ρημαγμένο, από το σουλτάνο, τους ντόπιους τσιφλικάδες και τον κλήρο, λαό άρχισε να αναπτύσσεται με τη μορφή των ληστανταρτών μια απολίτικη μα βαθειά ταξική, ως προς τις αιτίες, αντίσταση, με έδρα τα ορεινά χωριά και τα βουνά της Ελλάδας και των Βαλκανίων. Αυτή την κατάσταση ανέλαβε να καθοδηγήσει πολιτικά στην επαναστατική έφοδο, για τη δημιουργία αστικού δημοκρατικού πολιτεύματος σε ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, η φιλική εταιρία, που ανέπτυξε ανάλογο πρόγραμμα και δράση ενώ η ζωτική της δύναμη προέρχονταν από τις χιλιάδες των ακτημόνων αγροτών, υπόδουλων ελλαδιτών και βαλκάνιων που διεκδικούσαν ριζικές αλλαγές στο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό τοπίο. Ριζοσπαστικές, για την εποχή καθότι οι αστικές ελευθερίες, το σύνταγμα και η μικροιδιοκτησία για τους μέχρι πρότινος δουλοπάροικους ήταν συνώνυμο της ελευθερίας, εναρμονιζόμενα με τις αξίες της γαλλικής επανάστασης και τη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Για λόγους εμπορικούς-οικονομικούς, όπως με πολύ σαφήνεια εκθέτει στο βιβλίο του ο Τάσος Βουρνάς «η ιστορία της νεότερης Ελλάδας», με τη μεριά της επανάστασης κατά της πύλης τάχθηκαν και οι μεγαλοτσιφλικάδες του ελλαδικού χώρου καθώς και το εφοπλιστικό κεφάλαιο των νησιών του αιγαίου με κέντρο την Ύδρα. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι όπου υπονόμευαν διαρκώς το φιλελεύθερο αστικοδημοκρατικό πνεύμα της φιλικής εταιρίας αλλά και συνολικά την επανάσταση, αφού ήθελαν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το φεουδαρχικό – ολιγαρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και τα προνόμιά τους. Έτσι λοιπόν από την πρώτη στιγμή της ¨απελευθέρωσης¨ ή καλύτερα της αλλαγής αιχμαλωσίας των ελλαδικών προλετάριων πληθυσμών το πολιτικό προσωπικό της χώρας στελεχώθηκε από υποτελείς, γλείφτες και χαφιέδες, όλοι τους δουλικά προσκείμενοι σε κάποια μεγάλη δύναμη της Ευρώπης ή της Ασίας και ορκισμένοι σε μια ιερή συμμαχία να κρατούν δέσμια με κάθε τρόπο τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αυτών που πολέμησαν για την επανάσταση. Ύστερα από τον παραγκωνισμό της φιλικής εταιρίας με εκβιασμούς και μηχανορραφίες και την εξόντωση των φυσικών ηγετών του λαού, βλέπουμε πως αργά μα αποφασιστικά ένα κράτος μετατρέπεται σε προτεκτοράτο. Ο ελληνικός στρατός από τότε και ύστερα ήταν η εμπροσθοφυλακή των ολιγαρχών και δικτατόρων, (άλλοτε λόγο της ιστορικής αλλαγής της κυρίαρχης τάξης, των αστικοδημοκρατών εξουσιαστών), έχοντας και ο ίδιος πραγματοποιήσει πραξικοπήματα είτε επί Όθωνα υπέρ της αστικής δημοκρατίας είτε αργότερα ενάντιά της, αλλά σίγουρα πάντα ενάντια στην ελευθερία του λαού και τη δικαιοσύνη. Τα πολιτικά, βιομηχανικά και εφοπλιστικά τζάκια είναι λίγο πολύ τα ίδια με σήμερα, τουλάχιστον όσον αφορά τον παρασιτικό για το λαό ρόλο τους και την αδίστακτη δράση τους ενάντια στην ελευθερία.

Από το 1832, όπου με τοκογλυφικούς εκβιασμούς για δάνεια που εισέπραξαν και κατασπατάλησαν για ιδίων όφελος οι κυβερνήσεις των κοτζαμπάσηδων και του εφοπλιστικού κεφαλαίου, έφεραν τον Όθωνα για να καλύψει το κενό εξουσίας με τη δημιουργία ενός επίπλαστου ¨έθνους των ελλήνων¨ ¨ελέω θεού μοναρχίας¨ για την απρόσκοπτη συνέχιση της ¨εθνικής¨ εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και καταπίεσης του λαού, χύθηκε περισσότερο αίμα ακόμη και από την επανάσταση του ΄21. Μια επανάσταση που δε θα γινόταν χωρίς τους χιλιάδες ελλαδίτες που αντιλαμβάνονταν την επανάσταση ως τσάκισμα της καταπίεσης και της τυραννίας και αποζητούσαν να κάνουν κουμάντο στον τόπο τους, και που για αυτόν ακριβώς το λόγο ήρθαν αντιμέτωποι με τον εθνικό στρατό της Ελλάδας.

Η αυτοδιάθεση πληθυσμών του απελευθερωμένου ελλαδικού χώρου και των νησιών χτυπήθηκε από το στρατό αρκετές φορές μέσα στα χρόνια μέχρι να εμπεδωθεί το νέο κοινωνικό συμβόλαιο της εποχής το οποίο είχε αποφασιστεί για άλλη μια φορά κεκλισμένων των θυρών και σε συνεργασία με τα κοράκια της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής ελίτ. Πολλές ήταν οι εξεγέρσεις δημοκρατικών κοινωνιών, επηρεασμένων από την παρισινή εξέγερση και τις ελευθεριακές ιδέες, που πνίγηκαν στο αίμα, ενώ οι ίδιοι δυνάστες (δημογέροντες, πρόκριτοι, προεστοί και φυσικά οι σιχαμένοι οι παππάδες) ήταν αυτοί που κρατούσαν τα ηνία και την επόμενη μέρα. Στην ουσία αυτό που άλλαξε ήταν οι τίτλοι ιδιοκτησίας του χωραφιού που λέγεται Ελλάδα. Η Τάξη επιβλήθηκε.

Στην πάλη των τάξεων όμως όλα συνεχίζονται. Κανένας αγώνας δε χάνεται παρά δίνει τη σειρά του στον επόμενο. Αυτή είναι μια αέναη κίνηση που θα συνεχίζεται μέχρι τη δικαίωση του ανθρώπου απέναντι στο σύστημα της τυραννίας του. Η συλλογική μνήμη μαρτυρά ότι κάθε φορά που ο λαός -οι προλετάριοι κολασμένοι της γης- βγαίνει στο προσκήνιο διεκδικώντας ζωή και ελευθερία, έρχεται αντιμέτωπος με την αιχμή του δόρατος του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, μια προαιώνια ιερή συμμαχία για τη διασφάλιση της εξουσιαστικής τάξης πραγμάτων, της οποίας το μόνο ουσιαστικό εργαλείο επιβολής ήταν ανέκαθεν η βία και η βαρβαρότητα..

Στη συλλογική συνείδηση αυτά τα γεγονότα έδρασαν καταλυτικά κατά τον επόμενο αιώνα, φέρνοντας την επαναστατική απόπειρα ένα βήμα κοντύτερα στην επιτυχία. Όμως ο δρόμος για την απόλυτη κατανόηση των κινδύνων μιας επαναστατικής απόπειρας, στον τόπο αυτό, ήταν στρωμένος με ακόμα περισσότερο αίμα για το λαό. Κι οι λαοί πάντα προσφέρουν απλόχερα το αίμα τους για τη συνέχιση της Ιστορίας.

Και η Ιστορία συνέχισε, η συλλογική μνήμη κρατήθηκε ζωντανή. Όπως, η συνείδηση της καταπίεσης γεννά εξέγερση έτσι και ο προλετάριος λαός στον τόπο αυτό εξεγέρθηκε πολλές φορές. Ήταν οι εθνικιστικοί πόλεμοι που τον έσυραν και του πρόσφεραν απλόχερα θάνατο, ήταν η εκμετάλλευση και ο εξευτελισμός προϊόν της αλαζονείας της εξουσίας που τότε ακόμα δεν ήξερε πως (ή δεν ήθελε) να διαχειρίζεται δημοκρατικοφανή προσχήματα. Ήταν ακόμα η άνθηση της ιδέας της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης που ως κεραυνός κατέκαιε την Ευρώπη από άκρη σε άκρη. Η φωτιά της ελπίδας για έναν ελεύθερο και ανεξούσιο κόσμο οργανωμένο στη βάση των αναγκών της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που βρίσκονταν ανέκαθεν στο περιθώριο. Κιλελέρ 1910, Θεσσαλονίκη 1936, Αγρίνιο 1932, Καλαμάτα 1934, είναι μερικές μόνο στιγμές του κοινωνικού ταξικού πολέμου που γέννησαν τη συνείδηση στους προλετάριους στον ελλαδικό χώρο, ένωσαν τις διαδρομές τους με τις ανταρσίες του παρελθόντος και δημιούργησαν το μεγαλύτερο αντάρτικο στην παγκόσμια ιστορία λίγα χρόνια μετά, με 50.000 αντάρτικο στρατό και άλλες 50.000 εφεδρικό αντάρτικο σώμα. Η ουσία αυτού του αγώνα ήταν ότι ο λαός, για μια ακόμα φορά, απαίτησε βαθιές κοινωνικές τομές απέναντι σε ένα σύστημα οργανωμένης τυραννίας. Ότι οργανώθηκε κοινωνικά και πολίτικα για να τις πετύχει, ενώνοντας τις επιμέρους αρνήσεις σε ένα κοινό πλαίσιο πάλης. Ότι τα έθνη είναι ένα πλαστό δημιούργημα κοινωνικής περιστολής και ότι ακόμη οι λαοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να περιμένουν τίποτα από εξουσιαστικές δομές παρά μόνο από την αντιεξουσιαστική αυτοοργάνωσή τους.

Στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής όταν οι ντόπιοι καταπιεστές παρέδωσαν με ευχαρίστηση τα ηνία στους κατακτητές παζαρεύοντας ταυτόχρονα τη θέση τους στη νέα τάξη πραγμάτων, (πολλοί από αυτούς αξιώθηκαν μεταπολεμικά να γίνουν εφοπλιστές και βιομήχανοι εξαργυρώνοντας τον διαχρονικά παρασιτικό αντικοινωνικό τους ρόλο, ενώ άλλοι εξακολούθησαν να αποτελούν τα πολιτικά τζάκια της χώρας έστω και με άλλα ονόματα), ο λαός κατάφερε να οργανώσει αντίσταση. Μιλάμε φυσικά για το μέγιστο δημιούργημα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, παρόλα τα λάθη στις δομές τους απόρροια της έλλειψης εμπειρίας και βαθειάς κριτικής αντίληψης των πραγμάτων. Αυτό που μένει δεν είναι ότι οι εξεγερμένοι πίστεψαν στο εξουσιαστικό τερατούργημα του Μαρξ, τον συγκεντρωτικό κομμουνισμό και ότι αναγκαία δεν θα μπορούσαν να γευτούν τους καρπούς των προσπαθειών τους, αλλά ότι μας δίδαξαν ποια είναι η δύναμη του λαού όταν σαν μια γροθιά διεκδικεί ελευθερία και δικαιοσύνη. Ποια είναι η δύναμη του ανθρώπου που ακόμα και στην πιο σκληρή φυλακή και εξορία δεν αρνείται το δίκιο του και δεν μετανιώνει που έδωσε τη ζωή του για την ελευθερία του και την ελευθερία όλων. Δεν θα αναφερθώ εδώ καθόλου στο χαφιεδικό δημιούργημα του Ζέρβα που ανέβασαν οι Άγγλοι για τους δικούς τους λόγους στο βουνό με απειλές, εκβιασμούς και εξαγορά, ο οποίος ως αρχηγός του ΕΔΕΣ είχε συνάψει συμφωνίες ακόμα και με τους ναζί προκειμένου να πλήξει τον ΕΛΑΣ.

Το τέλος κάθε ένδοξης ιστορίας αν δεν είναι η δικαίωση είναι εκ των πραγμάτων πικρό. Καζέρτα, Γιάλτα, Βάρκιζα. Οι γερμανοί ναζί φεύγουν, η απελευθέρωση όμως θα αργήσει πολύ. Δεκέμβρης ΄44, βομβαρδισμός της Αθήνας από τους Άγγλους για την προώθηση της μοναρχίας και τη διασφάλιση της υποτέλειας της απελευθερωμένης Ελλάδας. Ο Ελλάς του βουνού υπακούει στο Κόμμα και τη συνθήκη της Καζέρτας και δεν μπαίνει στην Αθήνα. Οι αγωνιστές του ΕΑΜ εκδιώκονται από την πρωτεύουσα κατασυκοφαντούμενοι. Λευκή τρομοκρατία, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Κάμερες δεν υπάρχουν ακόμα αλλά ο χαφιές είναι παντού… ποτέ δεν έφυγαν οι φασίστες. Άλλαξαν φρουρά. Και μετά τους άγγλους, οι Αμερικάνοι. Αφού το ΚΚΕ αφόπλισε το εξεγερτικό πνεύμα του λαού και πρόδωσε το αντάρτικο, ο Ζαχαριάδης τον καλεί στην πανωλεθρία. Όλοι περιμένουν τα σοβιετικά τανκς που πρόδωσαν την ισπανική επανάσταση μα αντί αυτού καταφθάνουν τα ναπάλμ των Αμερικάνων στην παγκόσμια πρεμιέρα τους στο Γράμμο και το Βίτσι. Ολοκληρωτική ήττα. Μα το δίκιο δεν καίγεται, θα στοιχειώνει από δω και στο εξής πάντα τους δρόμους των δικών τους πλέον χωριών και πόλεων, θα καίει και θα εκδικείται, θα γεννά και θα πληθαίνει, ως το επόμενο γύρισμα της ιστορίας που θα μας φέρει ξανά με προοπτική τη νίκη ενάντιά τους.

Οι νικητές οργάνωσαν το κράτος διένειμαν προνόμια στους ομοτράπεζούς τους και εκδίωξαν με τη μέγιστη σκληρότητα τον εσωτερικό εχθρό, τον προλετάριο λαό. 1950 Κορέα, με τους ισχυρούς η Ελλάς προχωρά στο αιματοκύλισμα του πλανήτη. 1961, εκλογές βίας και νοθείας, πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Λαμπράκη το 1963 στη Θεσσαλονίκη που οργάνωσε και εκτέλεσε το ακροδεξιό παρακράτος με τις ευλογίες του. Όμως ο λαός είναι πάλι παρών. Οι Αμερικάνοι τώρα αναγκάζονται να φέρουν τη χούντα, δοκιμασμένη η συνταγή της CIA σε μια σειρά δημοκρατίες της λατινικής Αμερικής και της Αφρικής αργότερα. Μόνο η δικτατορία μπορεί να εγγυηθεί την απρόσκοπτη συνέχιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα αλλά και τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις της Αμερικής στην ανατολική μεσόγειο. Αναγκαία θυσία λόγο του εθνικού αδιεξόδου, η Κύπρος. Η δουλειά τελείωσε, επιστροφή στη δημοκρατία και τα κεφάλια μέσα.

Οι στρατιωτικοί παραδίδουν την εξουσία στους πολιτικούς, αυτοί μπορούν να εγγυηθούν την ομαλή πορεία της εθνικής οικονομίας προς τη διεθνή νομισματική ένωση. Ανήκομεν εις την δύσιν ομολογεί ο εθνάρχης. Κάποια στιγμή θα του πάρει το τιμόνι ο μπαμπάς του Τσίπρα. Η ελευθερία, η δημοκρατία, η εθνική ανεξαρτησία, η δικαιοσύνη είναι ζήτημα μόνιμου αγώνα θα μας πει. Οι βάσεις του νάτο όμως απλώνονται στα όρια της επικράτειας. Οι εναγκαλισμοί με τον Καντάφι και τον Αραφάτ θα γίνουν ζεϊμπέκικα στην αυλή του σουλτάνου και ο ελλαδικός πληθυσμός φακίρης πάνω σε δανεικά καρφιά. Εκσυγχρονισμός. Ολυμπιάδα, χρηματιστήριο, μεγάλα έργα, Έλενα Παπαρίζου και πογκρόμ εναντίον Αλβανών εργατών οι οποίοι σήκωσαν στις πλάτες τους την αγροτική ανάκαμψη και συνολικά την εθνική οικονομία. Ότι δεν κατάφεραν 10αιτιες μαστιγίου, το κατάφεραν 2 τετραετίες καρότο. Κοινωνική σήψη, ταύτιση του θύτη και του θύματος στο σημείο να μην διαφέρουν πουθενά πια. Αλλά ακόμα είμαστε εδώ, στις επάλξεις, αρνούμαστε να υπογράψουμε τις δηλώσεις μετανοίας της εποχής μας. Τα θέλουμε όλα και για όλους και θα το πετύχουμε ο κόσμος να χαλάσει.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.

Για να χτίσουμε το επαναστατικό κίνημα της εποχής μας, για να επιχειρήσουμε την έφοδο στον ουρανό χωρίς πλέον εξουσιαστικά βαρίδια, όπως την τελευταία φορά. Από την Ελλάδα σε κάθε γωνία του πλανήτη και το αντίστροφο. Ως την αναρχία.

ΥΓ. Ο μόνος στρατός στην υπηρεσία της κοινωνίας είναι οι ένοπλες λαϊκές πολιτοφυλακές και οι αναρχικοί πυρήνες άμεσης επαναστατικής δράσης.

ΥΓ2. Η ολική άρνηση στράτευσης είναι ένα δημόσιο βήμα για την επαναστατική αφύπνιση κόντρα στην εθνική συμφιλίωση που δεξιοί και αριστεροί έχουν χύσει τόνους μελάνι και δηλητήριο για να πετύχουν. Η θέση των αρνητών στράτευσης είναι, με όλα τα μέσα, στον κοινωνικό ταξικό αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. Όσων αφορά τα 6.000λιαρα, -μην με ενοχλείτε για τέτοια μικροποσά.

ΥΓ3. Η πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή σκοπό έχει να καταδείξει με ποιους έχουμε να κάνουμε, πως θα υπερασπιστούν τον κόσμο τους και πως θα αντιμετωπιστούμε, μιας και η γη που πατάμε έχει βασιλικούς τίτλους ιδιοκτησίας από το 1830 επικυρωμένους στην Αθήνα το Δεκέμβη του 1944, στο Γράμμο και το Βίτσι το 1949 και την πλατεία συντάγματος το 2012. Όσοι εξακολουθούν να προσβλέπουν στον δημοκρατικό διάλογο θα ξυπνήσουν τόσο άτσαλα όπως οι αγανακτισμένοι των πλατειών που παρασύρθηκαν από την αριστερή πλέμπα που προβοκατορολογεί, σαν πρόβατα στη σφαγή. Που αντί να ενθαρρύνει τον κόσμο να κατεβαίνει στο δρόμο με κονσερβοκούτια τον κατεβάζει με κατσαρόλες και κουταλοπίρουνα απέναντι σε πάνοπλους δολοφόνους. Ο φασισμός έρχεται για όλους. Καλά ξεμπερδέματα.

 

Κωνσταντίνος Σώλος
Αγρίνιο 17-11-2014

Το κείμενο της δήλωσης ολικής άρνησης στράτευσης που δημοσιεύτηκε το 2007 και ταχυδρομήθηκε στο στρατολογικό γραφείο Μεσολογγίου και στο κέντρο κατάταξης στη Λαμία μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://stekidask.blogspot.gr/2014/04/6_24.html

 

Όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος των εξεγερμένων της Βαλτιμόρης

Ένας μετέφηβος στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ συλλαμβάνεται. Κατά τη διάρκεια της σύλληψης οι αστυνομικοί του σπάνε τη σπονδυλική στήλη. Μεταφέρεται σε ένα κελί. Αβοήθητος επί μια εβδομάδα. Πεθαίνει. Ξεσπάει μια εξέγερση από την μαύρη κοινότητα της πόλης. Η μαύρη κοινότητα της πόλης έχει μάθει να εξεγείρεται για να μην συνηθίζει τον θάνατο. Και αντί, οι “αντιδράσεις” να εστιάζουν στην ωμή και βάρβαρη κρατική δολοφονία, κύριο διακύβευμα γίνεται η βία των καταπιεσμένων. Κι ενώ χιλιάδες εξεγερμένων διαδηλώνουν και συγκρούονται με την αστυνομία (προκειμένου να υπάρξει ιστορικός “συμψηφισμός” της δολοφονίας σε βάρος του κράτους και της ρατσιστικής κοινωνίας), οι προβολείς του θεάματος εστιάζουν σε… μια κλοπή σε βάρος ρωσίδας δημοσιογράφου, σε προπηλακισμούς άλλων δημοσιογράφων, εμμονικά σε πλιάτσικα, σε προπηλακισμούς λευκών που… καλούν την αστυνομία να καταστείλει την εξέγερση. Η εξέγερση, ωστόσο, χιλιάδων μελών της μαύρης κοινότητας -όσο κι αν απειλείται με κοινωνική περιθωριοποίηση από την διάθλαση των ΜΜΕ- συνεχίζεται στην πραγματικότητα των δρόμων της Βαλτιμόρης… Όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος της!

11018776_10152829510821769_2595928638178861916_n

Κυκλοφόρησε το 3ο τεύχος Carex Flacca της κατάληψης Σινιάλο

Τεύχος 03 – Άνοιξη 2015

cf3ekso

Περιεχόμενα:

αντί εισαγωγής
για το θάνατο που ζει στις ψυχές των εθελόδουλων
καταμεσίς στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας θλίψης

ω, οι ωραίες μέρες

χαρτογραφώντας την ανάπλαση του κέντρου του Αιγάλεω

ο Primo Levi και οι αόρατοι της Αμυγδαλέζας

η εκτυφλωτική σιωπή της Ρήνειας

Εγκυκλοπαίδεια των Οχλήσεων:
προσωρινή σύνοψη των διαμαρτυριών μας ενάντια στο δεσποτισμό της ταχύτητας με αφορμή την επέκταση των γραμμών του TGV

πόλεις – εμπορεύματα:
οι επωνυμίες καταλαμβάνουν το χώρο

η σχολή του Μπάουχαους και το κίνημα της Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής



Μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή .pdf εδώ: Carex Flacca #3

[Το παρόν έντυπο εκδίδεται από την ομάδα Carex Flacca της κατάληψης Σινιάλο και διακινείται χέρι με χέρι, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Το τρίτο φύλλο τυπώθηκε τον Απρίλη του 2015 σε 600 αντίτυπα.

Πίνακας εξωφύλλου: Έγκον Σίλε, Παράθυρα [Πρόσοψη ενός Σπιτιού] (1914)

site & e-mail επικοινωνίας: http://sinialo.espiv.net | sinialo@espiv.net]

διεύθυνση: Καποδιστρίου & Θεσσαλονίκης, Αιγάλεω

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Στέφανο Κόλλια (στην Καλοσκοπή Γκιώνας)


Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Στέφανο Κόλλια

Ο Στέφανος Κόλλιας αγωνίζεται ενάντια στην επέκταση των εξορύξεων που έχουν προκαλέσει τεράστιες και μη αντιστρεπτές καταστροφές στη Γκιώνα.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Στέφανο Κόλλια

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από τον εμπρησμό στο σπίτι του Στέφανου Κόλλια στην Καλοσκοπή, που το κατέστρεψε ολοκληρωτικά για δεύτερη φορά μέσα σε έξι χρόνια. Σε αυτό το διάστημα ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει στην κατεύθυνση εντοπισμού των δραστών του εμπρησμού.

Οι αρμόδιες αρχές, Πυροσβεστική, αστυνομία, Δικαιοσύνη, που σε άλλες περιπτώσεις με υπερβάλλοντα ζήλο και ευαισθησία κινούν «γη και ουρανό», επιδεικνύουν για δεύτερη φορά χαρακτηριστική καθυστέρηση και αδράνεια δημιουργώντας αναπάντητα ερωτήματα και την αίσθηση ότι η υπόθεση κινδυνεύει να «κουκουλωθεί» ξανά.

Για όλους εμάς όμως, συγχωριανούς, συντοπίτες, συναγωνιστές και φίλους ανεξάρτητα από τη στάση και τις προθέσεις των αρχών, η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να μπει στο αρχείο. Οι εμπρηστές με τη φωτιά στο σπίτι του Στέφανου, έβαλαν φωτιά στην ίδια την αξιοπρέπεια μας. Γιατί δεν μπορούμε να χωνέψουμε, πόσο μάλλον να ανεχτούμε πως υπάρχουν κάποιοι που λειτουργώντας είτε μόνοι τους είτε για λογαριασμό άλλων, χρησιμοποιώντας φασιστικές και μαφιόζικες μεθόδους, προσπαθούν να διαφεντέψουν τις ζωές των ανθρώπων, θεωρώντας τον τόπο τσιφλίκι τους.

Θεωρούμε προσωπική υπόθεση του καθένα και καθεμιάς από μας, όχι μόνο να σταθούμε αλληλέγγυοι στο πλευρό του Στέφανου αλλά και να δηλώσουμε εμφατικά ότι δεν θα ανεχθούμε καμιά καθυστέρηση και καμιά συγκάλυψη που αποθρασύνουν φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς τέτοιων ενεργειών.

Καλούμε

σε συγκέντρωση αλληλεγγύης, το Σάββατο 2 Μαΐου, στις 12.00 το μεσημέρι,

στην πλατεία της Καλοσκοπής

Ο Στέφανος δεν είναι και δεν θα είναι μόνος

Όχι άλλη ανοχή, όχι άλλη συγκάλυψη

σε αυτούς που θεωρούν ότι μπορούν να διαφεντεύουν

τη ζωή και τον τόπο μας

συγχωριανοί, συντοπίτες, συναγωνιστές και φίλοι του Στέφανου

cf83cf85ceb3cebaceb5cc81cebdcf84cf81cf89cf83ceb7-ceb1cebbcebbceb7cebbceb5ceb3ceb3cf85cc81ceb7cf82

5 χρόνια Σινιάλο ενάντια σε κάθε εξουσία (Εκδηλώσεις για τα γενέθλια της κατάληψης)

Layout 1

 

Παρασκευή 1 Μάη στις 7 μ.μ. (στο χώρο της κατάληψης)

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: Το πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης και η νέα σοσιαλδημοκρατία της κυβερνοαριστεράς

Σάββατο 2 Μάη στις 9 μ.μ. (στην πλατεία Παπανικολάου, έξω από την κατάληψη)

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ: Δυστοπία, Πυράκανθος, Ζωή Τάχα

Κυριακή 3 Μάη στις 2 μ.μ. (στην πλατεία Παπανικολάου, έξω από την κατάληψη)

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Είναι απρίλης του 2015 (Υπόγειος Ήχος)

ypogeios12

Είναι απρίλης του 2015.

Και αρχίζει η δίκη της ναζιστικής, δολοφονικής, μαφιόζικης, φασιστικής,
και όλα τα σκατά που έιναι τέλος πάντων χρυσής αυγής ως εγκληματική οργάνωση .
(διάφορα καλέσματα παίζουν εδω και εκεί, και προφανώς πρέπει να τα στηρίξουμε)

Είναι απρίλης του 2015.
Έχει περάσει εναμιση χρόνος, απο το Σεπτέμβρη του 2013.
Ήταν 18 Σεπτέμβρη, όταν o Παύλος, killah P,
στάθηκε όρθιος, με ψηλά το κεφάλι,
απέναντι στο βούρκο της ελληνικής κοινωνίας,
απέναντι στο χειρότερο πρόσωπο του φασισμού,
που τρέφεται με ψήφους, οθόνες, φράγκα, συμφέρον, μαχαίρια, στολές,σταυρούς, ματσίλα,
μίσος για το “ξένο” και “διαφορετικό”.
Και συνεχίζει να τρέφεται, και συνεχίζει να διψάει για αίμα…

Ήταν αρχές του 80′ που το hip hop “γεννιόταν”.
Δεν ξεχνάμε το από που και από ποιούς ξεκίνησε,
που ζει, και αναπνέει.
Στις γειτονιές που αφροαμερικάνοι, λατίνοι, μετανάστες, φτωχοί συναντιόνται και ζουν.
Στις γειτονιές που πολεμούν κάθε μέρα με το φασισμό, σε κάθε του μορφή.
Ή καλύτερα, αμύνονται στο ρατσισμό των “λευκών”, στο πόλεμο των αφεντικών.
Και είναι το hip hop που δίνει φωνή στους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου.

Είναι απρίλης του 2015.
Έτσι και εδώ. Έτσι και εμείς.
Είναι το Κερατσίνι, είναι ο Βύρωνας, το Πέραμα, το Γαλάτσι, το Αιγάλεω, το Περιστέρι.
Είναι κάθε γειτονιά, που έχει τους λόγους της, τους ανθρώπους της και την ιστορία της.
Γιατί το hip hop είναι η φωνή μας, και πρέπει να πάρουμε θέση.
Και απέναντι στους φασίστες της χρυσής αυγής, και όχι μόνο.
Σε αυτούς που δεν γουστάρουν τα γκράφιτι,
που δεν γουστάρουν ρίμες αδέσποτες,
που δεν γουστάρουν αράγματα σε πάρκα και πλατείες.
Σε αυτούς που γουστάρουν ιεραρχία, στρατό, αστυνομία και ασφάλεια.
Δεν περιμένουμε από κανένα δικαστήριο να καθαρίσει με όλους τους φασισμούς που βρίσκουμε απέναντί μας.
Το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, μετανάστες και ντόπιοι, εκεί έξω, κάθε μέρα.
Δεν το κάνουμε γαργάρα.
Δεν μπορούμε, όχι γιατί είμαστε μάγκες και δεν μασάμε.
Δεν μπορούμε, γιατί το έχουμε χρέος
απέναντι στους εαυτούς μας, στο hip hop και στον Παύλο.

 

Υπόγειος Ήχος

Ζωή Τάχα – Της κοινότητας τραγούδια

Στο βαθμό που “παράδοση σημαίνει το αιώνιο παρελθόν” δεν μας ενδιαφέρει. Η σχέση μας με τον χρόνο είναι ζωντανή. Και δεν μπορεί να διαχωρίζεται από την προταγματική μας για μια αυτοθεσμισμένη κοινωνία. Έτσι, αντιμετωπίζουμε το παρελθόν ως συσσωρευμένη κοινωνική εμπειρία, ένα αδιάκοπο σύμφυρμα κοινωνικών αποπειρών από τις οποίες μαθαίνουμε τόσο για τα βάθη του υπαρξιακού στοιχήματος όσο και για τις συλλογικές διεξόδους -αλλά και τα αδιέξοδα- σε μια πορεία για την κατάκτηση της ελευθερίας. Στο πλαίσιο αυτό και προσεγγίζοντας την “παράδοση” στα στενά όρια των ηθών και των εθίμων ενός -κατά κύριο λόγο- ετεροθεσμισμένου πολιτισμού τίθεται πάντα το ζήτημα της κριτικής αποτίμησης. Γιατί πιστεύουμε ότι η κριτική είναι αυτή που αποκαθιστά το παρελθόν με όρους παρόντος για να υπονομευτεί ένας τετελεσμένος μέλλοντας. Μέσα στην “παράδοση”, λοιπόν, το σώμα και ο λόγος, η κίνηση και ο χορός είτε θα τρέφονται διαρκώς με τις έτοιμες απαντήσεις της -σκοτώνοντας την όποια βαθιά της ουσία μέσα στην άμωμη ασυλία μιας γραφικής αναπαραγωγής- είτε θα συνδιαλλαγούν με τα ανοιχτά της ερωτηματικά. Σε ό,τι μας αφορά, εμπνεόμενοι από τον τρόπο με τον οποίο έχει τεθεί το θέμα της “παράδοσης” από την “ομάδα παραδοσιακών χορών του Θερσίτη”, προχωρήσαμε στη σύνθεση μερικών τραγουδιών στη βάση της αξιοποίησης των πιο δυνατών μουσικών μορφολογικών στοιχείων συγκεκριμένων “πολεμικών παραδοσιακών χορών”. Κρατώντας ανέπαφο το ρυθμικό μέρος και τον ακουστικό χαρακτήρα -χωρίς να αλλοιώσουμε τον αντίστοιχο δικό μας- συνθέσαμε μουσική και στίχους εκτρέποντας τα “παραδοσιακά αυτονόητα ιερά και όσια” και προσομοιώνοντάς τα στην συγκυρία των δικών μας δημιουργικών αναζητήσεων. Έτσι κι αλλιώς, πέρα από τον πάντα αμφιλεγόμενο χαρακτήρα του “πολιτισμού της παράδοσης” εκείνο που έχουμε αγαπήσει περισσότερο απ’ όλα είναι μια δομή κοινωνικοποίησης των δημοτικών τραγουδιών: τραγούδια που τα έχει οικειοποιηθεί μια κοινότητα χωρίς να -ενδιαφέρεται να- γνωρίζει ούτε τον δημιουργό ούτε τις χωροχρονικές καταβολές τους. Αυτή είναι η “μοίρα” που θα ευχόμασταν για τα δικά μας “παραδοσιακά τραγούδια”. Να γίνουν τα τραγούδια των κοινοτήτων που αγωνίζονται για την κατάκτηση της συνείδησης της ελευθερίας. Τραγούδια των κοινών, του αγώνα και της ελευθερίας.

Ζωή Τάχα, Απρίλης 2015

Για να κατεβάσετε τα τραγούδια σε μορφή .wav ή .mp3 πατήστε εδώ (direct download) ή εδώ (torrent – black tracker).

Τίτλοι τραγουδιών:

01. Πειρατικό

02. Υπόσχεση

03. Μπαϊντούσκα

Στίχοι:

Πειρατικό

Χίλια κύματα με πνίγουνε
Χίλια χρέη περιμένουν
Χίλια τάματα με πιστώνουνε
Χίλια θαύματα με δουλεύουν

Χίλιοι ρήτορες βομβαρδίζουνε
Χίλια δόγματα μ’ εκβιάζουν
Χίλιοι δάσκαλοι με δικάζουνε
Χίλιοι άγιοι σκυλοβρίζουν

Χίλιες κάμερες με σαρώνουμε
Χίλια όπλα με φυλάνε
Χίλια σύνορα με κυκλώνουμε
Χίλια λάβαρα με τυλίγουν

Χείλια θέλω ναν’ χιλιάδες
Να μου λεν να με φιλάν
Χείλια να με νανουρίζουνε
Λεύτερο να με ξυπνάν

Υπόσχεση

Προσπέρασες τη μάνα μου που σ’ είχε για εικόνα
και μ’ έκαψες από παιδί στον πρώτο σου κανόνα.
Κάθε φορά που πείσμωνα κι έφτιαχνα νέο δέρμα
με πέταγες μες τις φωτιές σα μαυρισμένο κέρμα.

Δεν υπολόγισες καλά τα δάκρυα μου με σώσαν
ποτάμι κατηφόρισαν να πλύνει όσους ματώσαν.
Δεν υπολόγισες καλά τα δάκρυα που κρατούσα
χείμαρρος άγριος βαρύς κι έπνιγε ό,τι μισούσα.

Κανένας μας δεν γλίτωσε απ’ το χτύπημα στην πόρτα
όταν οι μαύρες μπότες σου μας πάτησαν σαν χόρτα.
Και κάθε που έκανε κανείς να ισιώσει το κορμί του
ένα χυδαίο μονόστηλο του ‘παιρνε την ψυχή του.

Δεν υπολόγισες καλά βλέμματα ξεμακρύναν
ξεφύγαν από τη μπότα σου με υπομονή πληθύναν
και η λυσσασμένη μας θωριά δε στέκεται στη μπότα
σε σημαδεύει στο σταυρό στης λευτεριάς τη ρότα.

Μπαϊντούσκα

Με μπαϊντούσκα κλαίω χορεύοντας γελάω
με μπαϊντούσκα πολεμάω χορεύοντας γεννάω.

Στα βήματά σας ανασαίνω στα χέρια σας ιδρώνω
λαχταράει η ψυχή μου όταν σας ανταμώνω.

Κι ο εχθρός παραμονεύει στο τέλος του χορού
μα ο θάνατος χορεύει του καλού καιρού.

Κι όσο ο θάνατος χορεύει ο εχθρός χάνει ζωή
κι όλα δικά μας είναι στης μπαϊντούσκας τη γιορτή.

[Αναδημοσίευση από Ζωή Τάχα]

Ανακοίνωση λήξης της απεργίας πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων

Μετά από 48 μέρες αγώνα τερματίζουμε την απεργία πείνας που πραγματοποιήσαμε από κοινού με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, ενάντια στη νομική έκφανση της αντεπαναστατικής και ευρύτερα αντικοινωνικής στρατηγικής του κράτους εκφραζόμενη μέσω των ειδικών νομοθεσιών εξαίρεσης.

Ύστερα από την χθεσινή ολοκλήρωση της διαδικασίας στην ολομέλεια της βουλής, σημαντικό μέρος των αιτημάτων που τέθηκαν από το πλαίσιο του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων, εν μέρει κατακτήθηκαν.

Συγκεκριμένα:

-Αποσύρθηκε το νομικό πλαίσιο που ορίζει την λειτουργία των φυλακών τύπου Γ’.

-Καταργήθηκε η επιβαρυντική διάταξη για πράξεις που τελέστηκαν με καλυμμένα χαρακτηριστικά (κουκουλονόμος) για τις διαδηλώσεις και για τις ληστείες μειώθηκε το ελάχιστο όριο ποινής απο 10 χρόνια στα 5 χρόνια κάθειρξη(αφήνοντας το στη κρίση του δικαστή, στα πλαίσια αξιολόγησης των συνθηκών τέλεσης της πράξης)

-Ορίστηκε η εμπλοκή ανεξάρτητου πραγματογνώμονα από το πρώτο στάδιο συλλογής DNA όπως επίσης έγινε ένα πρώτο βήμα  όσον αφορά την οριοθέτηση της βίαιης λήψης του.

–Εφαρμόζεται η κατ’ οίκον κράτηση του Σάββα Ξηρού (ποσοστό αναπηρίας 98%) ώστε να μπορεί να λάβει την απαιτούμενη νοσηλεία, πράγμα που θα ισχύσει και για όλους τους κρατούμενους που έχουν ποσοστό αναπηρίας πάνω απο 80%.

Όλοι οι απεργοί πείνας με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους εκτός των τειχών δώσαμε με αξιοπρέπεια αυτόν τον δύσκολο και επίπονο αγώνα. Το καθεστώς εξαίρεσης ρηγματώθηκε και πλέον ο δρόμος έχει ανοίξει για την πλήρη κατάργησή του. Αυτές οι 48 μέρες ανυποχώρητου αγώνα έληξαν με μια θετική έκβαση σε τακτικό επίπεδο το οποίο καρπώνονται όλοι οι «από κάτω». Μια θετική έκβαση για τον συνολικό αγώνα ενάντια στον κόσμο των αφεντικών και του νέου ολοκληρωτισμού που επιβάλλουν. Ο στόχος μας είναι να εκμεταλλευτούμε το έδαφος που κερδήθηκε ώστε να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί, πιο επικίνδυνοι για την εξουσία. Για να φτάσουμε ακόμη ένα βήμα πιο κοντά στην αταξική κοινωνία.

Μοιραζόμαστε τις ζωογόνες φλόγες της ικανοποίησης με όλες και με όλους που ένιωσαν αυτή τη μάχη ως κοινή υπόθεση.

Υ.Γ. Σε μετέπειτα χρόνο θα τοποθετηθούμε διεξοδικά ως προς τα ζητήματα που άνοιξε ο αγώνας αυτός. Για τα όριά του και τις διάφορες εκβάσεις που θα μπορούσε να είχε, δεδομένων των νέων πολιτικών και κινηματικών συνθηκών που ο ίδιος ανέδειξε και με τις οποίες πορεύτηκε. Γιατί μόνο μέσα από τον έντιμο απολογισμό και τον κριτικό διάλογο θα εξασφαλίσουμε ακόμα πιο νικηφόρους αγώνες.

ΥΓ2: Την ημέρα που ψηφίστηκε το νομοσχέδιο στη Βουλή, η “αριστερή” κυβέρνηση έδειξε ξεκάθαρα το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας. Η πρωινή εκκένωση της κατειλημμένης Πρυτανείας και η σύλληψη των συντρόφων που βρίσκονταν μέσα είναι η ζωντανή απόδειξη οτι πάντα η εξουσία(αριστερή και δεξιά) θα ενοχλείται από τους αδιαμεσολάβητους αγώνες που στοχεύουν ενάντια στην ίδια τη φύση του συστήματος που υπηρετούν. Αλληλεγγύη και δύναμη σ όλους τους συντρόφους που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Οι συμμετέχοντες στο Δίκτυο Αγωνιστών Κρατουμένων απεργοί πείνας,

Αντώνης Σταμπούλος, Γιώργος Καραγιαννίδης, Φοίβος Χαρίσης, Αργύρης Ντάλιος, Άκης Σαραφούδης, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος, Δημήτρης Πολίτης ,  Γιάννης Μιχαηλίδης

Κατάληψη στον “Κένταυρο” μέσα στο άλσος της Ν. Φιλαδέλφειας

Από σήμερα το πρωί, τελεί υπό κατάληψη ο εγκαταλελειμμένος χώρος του Κενταύρου στο Άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας.

Ακολουθεί το κείμενο της κατάληψης:

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΕΝΤΑΥΡΟ

Δημιουργούμε έναν ανοιχτό κατειλημμένο χώρο που σημαίνει εξωστρέφεια, σεβασμός και χώρος στην διαφορετικότητα. Σημαίνει να αγωνίζεσαι ενάντια στην ιδιώτευση που επιβάλλουν οι καιροί, μέσω της συμμετοχής σε πολιτικές διαδικασίες που στοχεύουν στην αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση. Σημαίνει να δημιουργείς δομές και τομές, από την τοπική κοινωνία μέχρι το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Να παίρνεις θέση και να δημιουργείς τις συνθήκες αυτές ώστε να μην υπάρχει κανένας αμέτοχος. Καλούμε και χρειαζόμαστε σε αυτό το εγχείρημα όσους και όσες διακατέχονται από τις βασικές αξίες της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Είμαστε ανοιχτοί για όλους όσους διαθέτουν συλλογική συνείδηση και εχθρικοί σε αυτούς που δημιουργούν και συντηρούν τις κοινωνικές ανισότητες.

Δημιουργούμε έναν κοινωνικό χώρο γιατί στοχευμένα επιβάλλεται ένα μοντέλο διαβίωσης βάρβαρο κοινωνικά, βασισμένο σε ένα αξιακό σύστημα που στην κεφαλή έχει την επιδίωξη του μέγιστου ατομικού κέρδους με κάθε μέσο. Με κάθε μέσο και εμείς οφείλουμε από την πλευρά μας να αγωνιστούμε ενάντια στην εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο και να ανταγωνιστούμε κοινωνικά όσους εχθρεύονται την ελευθερία. Ο μόνος τρόπος που είμαστε βέβαιοι ότι λειτουργεί και προτάσσουμε είναι αυτός της αυτοδιαχείρισης, που δε βασίζεται στη λογική της ανάθεσης αλλά ο κάθε ένας από μας, μέσα από συλλογικές διαδικασίες παίρνει τη ζωή του στα χέρια του και εγγυάται το ίδιο και για τον διπλανό του. Που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν διαφορετικά και ενάντια στο υπάρχον, έξω και απέναντι από θεσμούς και επίσημους φορείς και να οικοδομήσουν ξανά την κοινωνία οριζόντια και όχι κάθετα.

Δημιουργούμε έναν χώρο γιατί είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά κάθε αγώνας έχει έναν πυρήνα και ένα σημείο αναφοράς. Ένα χώρο αντίστασης και αγώνα στη γεωγραφία και στην ιστορία του κάθε τόπου. Μέχρι σήμερα ο Κένταυρος ήταν ένας χώρος που δεν είχε εξυπηρετήσει με κοινωνικά κριτήρια την τοπική κοινωνία της Νέας Φιλαδέλφειας. Στο παρελθόν λειτούργησε σα δημοτικό αναψυκτήριο με επενοικίαση σε ιδιώτη όπου στο δήμο γύριζε μέρος μόνο των κερδών και αργότερα κατόπιν ενδομικροπολιτικών συμφερόντων εγκαταλείφθηκε οριστικά και ρήμαξε.

Αποφασίσαμε να ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ τον χώρο και να τον κάνουμε άμεσα δημόσιο, λειτουργικό και χρηστικό. Να τον μετατρέψουμε σε κέντρο κοινωνικών-ταξικών αγώνων καθώς και να δημιουργήσουμε δομές αλληλεγγύης-αυτοοργάνωσης-ισότητας, αναγκαίες για τη μη εξαθλίωση των ζωών μας.

ΚΑΛΟΥΜΕ την κοινωνία της Ν. Φιλαδέλφειας-Ν. Ιωνίας και των γύρω περιοχών, να βρεθεί δίπλα μας και να επανανοηματοδοτήσουμε τις λέξεις αλληλεγγύη και ελευθερία στην πράξη. Να αποδείξουμε εν τέλει στους εαυτούς μας και σε όσους σταθούν δίπλα μας ότι… αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος

Κυριακή 19/4 στις 7μμ:
Bauhaus: Μοντέρνα τέχνη και αρχιτεκτονική / Αμφισβήτηση, καταστολή και ενσωμάτωση στον νεωτερικό καπιταλισμό του μεσοπολέμου

Untitled-2 copy

– Εισήγηση: Η περίπτωση της σχολής Bauhaus

– Προβολή: “Paul Klee, η σιωπή του αγγέλου”

– Πειραματισμοί: Η μορφή και το χρώμα σύμφωνα με τα μαθήματα του Paul Klee στη σχολή Bauhaus

Ποτέ ξανά δεν έπεσε τόσο “φως” για να καλύψει το πιο βαθύ σκοτάδι (αφίσα για την υπόθεση του Β. Γιακουμάκη)

 

vaggelis_giakoumakis_afisa_thersitis_4_15

 

 

 

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ ΤΟΣΟ “ΦΩΣ” ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΣΚΟΤΑΔΙ…

Με την εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη ενεργοποιούνται οι μιντιακές μηχανές του θεάματος και της υποκρισίας που αναλαμβάνουν να καθηλώσουν το θανατολαγνικό τηλεοπτικό κοινό στους δέκτες του με όρους σίριαλ, ενώ κάθε είδους “ευαίσθητοι” υπόσχονται να ρίξουν άπλετο φως στην υπόθεση. Με την αποκάλυψη των τραμπουκισμών από παλικαράδες συμφοιτητές του -εξευτελισμούς, ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς- αρχίζει να διαμορφώνεται το τέλειο σχήμα αφήγησης της ιστορίας, στη βάση του απλουστευτικού διπόλου “θύμα-θύτης”: εκείνοι, οι επιθετικοί, οι δυνατοί, κι εκείνος ο πολύ ευαίσθητος, ο αδύναμος, ο εσωστρεφής: το τέλειο “θύμα” για να προσαρμοστούν πάνω του οι νεοεισαγόμενοι λόγοι περί bullying. Το “καθάρισμα” της υπόθεσης με ψυχολογικούς όρους, με την παθολογικοποίηση των υποκειμένων και τον υποβιβασμό της ως ακόμη ένα περιστατικό σχολικού εκφοβισμού καταφέρνει να συγκαλύψει τις πολιτικές και κοινωνικές της διαστάσεις. Παράλληλα, δίνει για μια ακόμη φορά την ευκαιρία για θεσμική παρέμβαση “προστατευτικού-διορθωτικού” χαρακτήρα, με σχετικό νομοσχέδιο για την πάταξη του φαινομένου. Για να βασιλεύσει και πάλι η τάξη και η ασφάλεια στα σχολικά ιδρύματα. Για να μην διαταραχτεί η ροή των κυρίαρχων νοημάτων, για να μπορέσει να βρει τον ύπνο της ακόμα και η …χαροκαμένη μάνα, αφού τα “ένοχα” μυστικά του αυτοκτονημένου γιού της μπορούν να θαφτούν μαζί του. Και η παράσταση κλείνει με την κηδεία του Βαγγέλη με μπαλωθιές, αφού έπρεπε οπωσδήποτε να αποκατασταθεί ως “παλικάρι”, μιας που δεν κατάφερε να είναι τέτοιο όσο ζούσε. Πόση κακοποίηση μπορεί να δεχτεί ένα σώμα;

Πολλά ειπώθηκαν για να μην ειπωθεί τελικά τίποτα. Και δεν θα πούμε και εμείς τι ήταν και τι δεν ήταν ο Βαγγέλης. Θα μιλήσουμε όμως για τη δική μας βιωμένη εμπειρία, αυτής του διάχυτου σεξισμού, της θεσμισμένης επιβολής συγκεκριμένων μάτσο αρρενωποτήτων, που έρχονται να πνίξουν οτιδήποτε ξεφεύγει από τις κυρίαρχες νόρμες, για τους δυνατούς, τους θαρραλέους, τους κάθε λογής παλικαράδες, για τη διάχυτη ομοφοβία, την επιβεβλημένη ετεροφυλοφιλία, την πνιγηρή πραγματικότητα των έμφυλων ανισοτήτων, για το ότι ο σεξισμός έχει λέξεις, βλέμματα, χειρονομίες, κακοποίηση, βιασμούς, αμέτρητους θανάτους. Για το ότι όλα αυτά γεννιούνται και αναπαράγονται μέσα από την ασφυκτική κανονικότητα της οικογένειας, τις διδαχές του σχολείου, το μηχανισμό του στρατού, τα πρότυπα της βιομηχανίας του θεάματος… Για το ότι σιχαθήκαμε τις κυρίαρχες αφηγήσεις και τα “αθέατα” του πατριαρχικά δομημένου κόσμου. Να μιλήσουμε εμείς για εμάς. Να επιτεθούμε σε οτιδήποτε μας περιορίζει.

…ΤΟΣΗ “ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ” ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ “ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ”

αναδημοσίευση από το site του Θερσίτη

Οι πρυτάνεις, οι ξεριζωμένοι, οι συγγενείς και οι “τελευταίοι”…

…και οι πρυτάνεις πρυτανεύουν της χυδαιότητας


Πρώτη είδηση σήμερα, η ανακοίνωση των πρυτάνεων για … τον κίνδυνο νεκρών από ναρκωτικά μέσα στην κατειλημμένη πρυτανεία. Προφανώς, οι εκατοντάδες τοξικοεξαρτημένοι που χτυπάνε τις ενέσεις τους στη μέση του δρόμου στο κέντρο της πόλης δεν χρήζουν καμίας απολύτως κοινωνικής αγωνίας. Αυτοί και αυτές αποτελούν «φυσική απόρροια» μιας επιλεγμένης κυριαρχικής κανονικότητας. Αποτελούν τα θύματα ενός καλά ενορχηστρωμένου και προσοδοφόρου καθεστώτος ψευδαισθήσεων που αποτελεί δυναμική συνιστώσα της κανονικότητας. Αυτή λοιπόν η αόρατη και θανάσιμη «μεταβλητή» φωτίζεται από τον προβολέα του θεάματος και χρησιμοποιείται φορτισμένη με όλη την επιτηδευμένη κοινωνική αγωνία που θα μπορούσε να της αναλογεί μόνο όταν συγχέεται με καταστάσεις που απειλούν την ίδια την κανονικότητα. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με την συκοφάντηση και την υπονόμευση μιας κατάληψης: της κατάληψης της Πρυτανείας. Αφού έχουν εξαντληθεί όλα εκείνα τα πολιτικά επιχειρήματα που θα ήταν ικανά να επαναφέρουν την «ομαλότητα» στο «ίδρυμα», επιστρατεύεται η απειλή για την «δημόσια υγεία» και η αγωνιώδης «έκκληση» στον πρωθυπουργό προκειμένου να εμπεριστατωθεί η απαιτούμενη προσχηματικότητα και να δρομολογηθεί η πολυπόθητη καταστολή. Εδώ δεν πρυτανεύει η λογική αλλά η μικροψυχία και η χυδαιότητα. Με φυσικούς φορείς τις κεφαλές των πνευματικών αξιών αυτού του πολιτισμού.  Ως φυσική επιβεβαίωση της απόλυτης παρακμής του.

… και οι ξεριζωμένοι ριζώνουν στον βάλτο του φόβου


Δεύτερη είδηση σήμερα, η «εισβολή» εκατοντάδων προσφύγων ως «φυσική καταστροφή» των τελευταίων ημερών. Η ατζέντα του φόβου συναθροίζεται με την ατζέντα της τρύπιας ελπίδας για να μολύνουν την καθημερινή μας ζωή. Η ξεφτιλισμένη Δύση αδειάζει τον πολιτισμό της με βόμβες στα κεφάλια των «υπανάπτυκτων» και γεμίζει με ρατσισμό τα κεφάλια των υποτελών της τάξεων. Η λεηλασία εκατομμυρίων ξεριζωμένων ξεκινάει από τους κρατήρες, τα γεωτρύπανα και τους αποκεφαλισμούς, συνεχίζεται από τους δουλέμπορους και ολοκληρώνεται στα εργοτάξια εκμετάλλευσης και καταπίεσης του «διαφωτισμένου» κόσμου. Εν τω μεταξύ, τα πολιτικά παιχνίδια αποτελούν το εκ των ων ουκ άνευ φόντο αυτής της προδιαγεγραμμένης «Οδύσσειας». Ξαφνικά -και ενώ η φρούρηση των συνόρων αποτελεί αρμοδιότητα της πανευρωπαϊκής Frontex- αντιλαμβανόμαστε ότι τα μέτρα «παρεμποδισμού» των προσφύγων περιεστάλησαν χωρίς να γίνεται σαφές αν αυτό οφείλεται σε εντολή της κυβερνοαριστεράς (οπότε εμφανίζεται αυτή η προϋπάρχουσα αδρανοποιημένη πολιτική δυνατότητα) ή σε επιλογή του «βαθέος κράτους» (προκειμένου να δημιουργηθεί πολιτική κρίση). Όπως και να έχει, ακόμη κι αν όλη αυτή η κατάσταση έχει προκληθεί από μια κυβερνοαριστερά που –με τραγική της ευθύνη-  δεν είχε προβλέψει μια τέτοια κραυγαλέα πιθανότητα, τα όρια της έμπρακτης κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να διασταλούν και να μην επιτρέψουν στον «εθνικό κορμό» να ενεργοποιήσει την μισανθρωπία του πάνω στους ξεριζωμένους.

… και οι συγγενείς συγγενεύουν με τα πρωτοσέλιδα των στερεότυπων


Τρίτη είδηση σήμερα,  η «απειλή» των συγγενών των απεργών πείνας αγωνιστών κρατουμένων ότι αν έστω κι ένας απεργός πείνας περάσει στην ανήκεστο βλάβη τότε η κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει τον χειρότερο της «Δεκέμβρη»… όπως εκείνον του 2008. Συμμεριζόμενοι/ες την αγωνία των συγγενών των απεργών πείνας, σε ό,τι μας αφορά δεν κραδαίνουμε τον Δεκέμβρη ως διαπραγματευτικό χαρτί για την δικαίωση των αιτημάτων μας. Η μεγαλύτερη εξέγερση από καταβολής του ελληνικού κράτους, όπως αυτή του Δεκέμβρη 2008, η μόνη αναφομοίωτη εξέγερση από την καπιταλιστική ηγεμονία των τελευταίων δεκαετιών, αποτελεί την πιο κοντινή μας άμεση προοπτική. Όχι γιατί είμαστε καταστροφολάγνοι, όπως πιθανόν να προστρέξει η πιο στενή σοσιαλδημοκρατική συνηγορία της νεοφιλελεύθερης ρητορείας, αλλά γιατί θέλουμε να συνεχίσουμε από εκεί που έχουμε αφήσει το μεγάλο αυτό πείραμα της εξεγερσιακής ανασυγκρότησης για την καθολική κοινωνική απελευθέρωση. 

… και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι για να αφανίσουν τον πολιτισμό πρώτων και τελευταίων

 

Ανακατάληψη της Acta et Verba / Κουρεμένου 5 στα Γιάννενα


Στη γειτονιά μας, τους ανθρώπους που κατοικούν στην περιοχή του Πλατάνου, του Άλσους και της Καραβατιάς, η κατάληψη της εγκαταλελειμμένης μονοκατοικίας στον αριθμό πέντε της οδού Κουρεμένου είναι γνωστή εδώ και ένα περίπου μήνα. Η πολιτική και δημόσια αυτή πράξη ήταν προϊόν της ανάγκης μας να στεγαστούμε, αλλά και της επιθυμίας μας ν΄αποτελέσουμε, με το λόγο και τις πρακτικές μας, ένα ακόμη ζωντανό πολιτικό κύτταρο στον ιστό της πόλης των Ιωαννίνων.

Μπήκαμε σ’ ένα σπίτι που έστεκε παρατημένο εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια, δουλεύοντας εντατικά και συλλογικά, ώστε ν’ αποτελέσει μία ζωντανή κατοικία, ανθρώπων που είτε είναι επισφαλώς εργαζόμενοι, είτε άνεργοι. Αντίθετα με το κράτος και τους τραπεζίτες, εμείς δεν πετάξαμε ανθρώπους στο δρόμο, ούτε «πήραμε» το σπίτι κανενός. Στεγαστήκαμε, κόντρα στους εκβιασμούς των δανείων και των ενοικίων, κόντρα στη λογική που θέλει τη στέγη και όλα τα αναγκαία προς επιβίωση αγαθά ως εμπορευματοποιημένα προϊόντα, ανταλλάξιμα με πολυετή μόχθο.

Τι έγινε στις 6 Απρίλη;

Στις 6 Απριλίου, την πόρτα του σπιτιού χτύπησαν οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης – αυτοί που διατείνονται πως υπερασπίζονται το δίκαιο. Σ’ αυτή την περίπτωση, το δίκαιο, την εκκένωση δηλαδή ενός σπιτιού που ανακαινίστηκε με κόπο ώστε να χρησιμοποιηθεί απ’ αυτούς που το έχουν ανάγκη και την παράδοση του, και πάλι, στη φθορά του χρόνου και της εγκατάλειψης, ανέλαβαν να εκπροσωπήσουν ο πληρεξούσιος δικηγόρος Χ.Κακοσίμος, η εισαγγελέας Σωτηρίου και πλήθος αστυνομικών δυνάμεων.

Τη στιγμή που ένας εξ ημών που βρισκόταν στο σπίτι αρνούνταν να διαφύγει, όπως τον προέτρεψε η εισαγγελέας, και επέλεξε να υπερασπιστεί δημόσια, με τη σύλληψη του, την πολιτική πράξη της κατάληψης στέγης, ο νόμος φορούσε κράνη και κρατούσε κλομπ, στρατιωτικοποιώντας τη γειτονιά.

Η αστυνομική συμμορία, λοιπόν, έδεσε με χειροπέδες έναν από εμάς και αφού έψαξε όλο το σπίτι, διαλύοντας το πρόχειρο νοικοκυριό που είχαμε στήσει, πέταξε τα πράγματα έξω απ’ αυτό. Κάποια από τα όργανα  της «τάξης» μάλιστα αποδείχθηκαν μακρυχέρηδες, αδυνατώντας ν’ αντισταθούν στη  θέα του αστρονομικού ποσού του αστρονομικού ποσού των 90 ευρώ που βρήκαν σε κουτί οικονομικής ενίσχυσης της αντιεξουσιαστικής εφημερίδας Άπατρις, διαπράττοντας οι ίδιοι αυτό που προσάπτουν σ’ εμάς, δηλαδή την κλοπή. Δε δίστασαν να επιτεθούν με αγριότητα  στις αλληλέγγυες και τους αλληλέγγυους που  συγκεντρώθηκαν έξω απ’ το σπίτι διαταράσσοντας  οι ίδιοι την οικιακή και κοινωνική ειρήνη, για την οποία κατηγορούν το άτομο που συνέλαβαν. Εν κατακλείδι, για να επανέλθει η…τάξη κι η ασφάλεια στην γειτονιά, χρειάστηκε να πέσει κάμποσο ξύλο, να πάει μια συντρόφισσα στο νοσοκομείο με ράγισμα στο χέρι, να γίνει μια προσαγωγή και μία σύλληψη.

Απάντηση μας η ανακατάληψη της Acta et Verba / Κουρεμένου 5

Δεν ήρθαμε στην Κουρεμένου 5 για πλάκα. Δεν πρόκειται να αφήσουμε το μεράκι και τον κόπο μας να πάνε χαμένα.. Με τη βοήθεια και την αλληλεγγύη των συντρόφων/ισσών μας, στις 11 Απρίλη, ξαναμπήκαμε στο σπίτι και θα συνεχίσουμε χωρίς κανένα άγχος τις δουλειές που είχαμε δρομολογήσει. Εξάλλου οι καταλήψεις δεν στηρίζονται μονο απο αυτούς κι αυτές που κατοικούν σ’ αυτές κι αυτό καλά θα κάνουν να το υπολογίζουν κράτος-μπάτσοι και δικαστές. Δε μας φοβίζουν ουτε οι συλλήψεις, ουτε τα δικαστήρια, ουτε οι τραμπουκισμοί. Αφού άνοιξαν πόλεμο μαζί μας…«ας πρόσεχαν»*!

ΔΕΝ ΤΟ ΚΟΥΝΑΜΕ ΡΟΥΠΙ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ – Η ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΥ 5 ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ   κατάληψη στέγης Acta et Verba / Κουρεμένου 5

*η φράση που χρησιμοποίησε η εισαγγελέας όταν διαμαρτυρηθήκαμε για το ψείρισμα των χρημάτων του ταμείου