Ανοιχτές πληγές…

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ: 15/10/2020
Κεντρικά Νέα

Σήμερα 15 Οκτώβρη, στις 9 το πρωί, στο εφετείο (Ριανκούρ, μετρό Πανόρμου) δικάζεται η αγωγή του Γιάννη Καυκά, συνδικαλιστή στο σωματείο εργαζομένων στις ΜΚΟ, ενάντια στη δολοφονική επίθεση των μπάτσων και του κράτους, από την οποία βγήκε μόνο από θαύμα ζωντανός, στη μεγάλη πανεργατική απεργία στις 11 Μάϊου 2011.Ποιος θυμάται σήμερα τις πανεργατικές πορείες του 2011; Πόσες από εμάς έχουμε ξεχάσει τις δολοφονικές, μανιώδεις επιθέσεις των μπάτσων, την κυβερνητική εντολή του Γιωργάκη να τσακίσουν, να σκοτώσουν τους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες;

23 Φεβρουαρίου – 11 Μάϊου – 15 Ιουνίου – 29 Ιουνίου.

Εδώ η προσωπική μαρτυρία του Γιάννη Καυκά.”Γίνεται μύλος κι εγώ φωνάζω “Ψυχραιμία”. Οι μπάτσοι χτυπάνε σαν να είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν. Από παντού ο κόσμος πατιέται, πολλοί πέφτουν πάνω μου. Με χτυπούν παντού και μετά αρχίζουν τα χτυπήματα στο κεφάλι. Είναι μια αίσθηση ότι διαλύεσαι, ότι γίνεσαι χίλια κομμάτια.Έβαλα στόχο να διασχίσω τον δρόμο. Συνειδητοποιώ ότι έχω γεμίσει αίματα. Μια κοπέλα -άγνωστή μου μέχρι τότε- μου λέει «Μη φοβάσαι, θα πάμε μαζί» – είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω ακούσει ποτέ. Με πάει σε ένα φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μου δίνει χαρτί και λίγο νερό και κλείνει την πόρτα. Βρίσκεται ένας γιατρός. Με εξετάζει και λέει «δεν είναι καλά το παιδί, μην τον αφήσετε να χάσει τις αισθήσεις του».Χάνομαι, χάνομαι και προσπαθώ απλά να κρατηθώ. Έχω ανισοκορία, το εσωτερικό αιμάτωμα πιέζει το οπτικό νεύρο. Αιμορραγώ από το αυτί. Δεν μπορώ να περπατήσω. Θυμάμαι ό,τι μου προκάλεσε συναισθηματική ένταση: ο γιατρός που λέει «δεν έχει χρόνο, δεν είναι καλά το παιδί» κι αυτό με τρομάζει, αλλά μου δημιουργεί και ταυτόχρονα εγρήγορση, η διμοιρία που περνάει και με προσβάλλει, «πάρτε τον τώρα, βάλτε του ραμματάκια».Φτάνουμε στο νοσοκομείο σε 11 μόλις λεπτά. Μου κόβουν την μπλούζα με το ψαλίδι, με βάζουν στον αξονικό. Δεν έχω αίσθηση του σώματός μου, είμαι σαν ένα κομμάτι κρέας. Με πιάνει τρόμος. Πέφτω σε κώμα.Ξύπνησα μετά 10 μέρες. Έχω τραχειοτομή και δεν μπορώ να μιλήσω. Το πρώτο πράγμα που γράφω στους δικούς μου είναι «με χτύπησαν με πυροσβεστήρα». Το πρώτο ιατρικό ανακοινωθέν αναφέρει: «ο ασθενής εισήχθη σε προθανάτια κατάσταση».Οι γιατροί εντοπίζουν τουλάχιστον δύο σημεία χτυπημένα από «βαρύ αμβλύ όργανο». Πλησιάζουν τους φίλους μου και τους λένε «στηρίξτε την οικογένεια γιατί δεν θα πάνε καλά τα πράγματα». Αυτό που έκανε ο γιατρός μου ο Παπανικολάου θεωρήθηκε έναμικρό θαύμα.Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Η τραχειοστομία έκλεισε αφού βγήκα. Είχα απομείνει 68 κιλά. Έπρεπε να δούμε τι κουσούρι θα έμενε. Σταδιακά επανέρχεται η ομιλία, η κίνηση, η μνήμη, έχω μια ελαφριά παράλυση στην αριστερή μεριά λόγω του χτυπήματος από δεξιά. Με ένα κεφάλι πρησμένο, η δύναμή μου έφτανε ίσα για να κάνω μια βόλτα στο πάρκο υποβασταζόμενος. Έπαιρνα φάρμακα για δύο χρόνια.Επί έναν χρόνο κάθε πρωί ένιωθα ότι κάποιος με διαλύει. Είναι βαρύ πράγμα να ξέρεις πώς είναι να πεθαίνεις. Πέρασα όλο το καλοκαίρι με κόσμο στο σπίτι των γονιών μου. Δεν με άφηναν στιγμή μόνο μου γιατί έκλαιγα σπαρακτικά. Όταν τον Νοέμβρη – εξαιρετικά σύντομα και χωρίς όλες μου τις δυνάμεις – γύρισα σπίτι μόνος μου, το σκοτάδι ήταν βαρύ. Αλλά δεν ένιωθα μόνος μου, είχα ανθρώπους γύρω μου. Αυτό έσωσε την ψυχική μου υγεία: η αλληλεγγύη κι η αγάπη.”

(Στην φωτογραφία, μια διμοιρία των ΜΑΤ κυνηγά διαδηλωτή κρατώντας στα χέρια της πυροσβεστήρα. Η αστυνομία αρνήθηκε την χρήση πυροσβεστήρων εκείνη την ημέρα. Η φωτογραφία τη διαψεύδει περίτρανα)

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.Δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ. Γιάννης Καυκάς – Μανόλης Κυπραίος – Μάριος Λώλος – Βαγγέλης Σταμούλιας. Ειδικά για τον Βαγγέλη. Δεν θα συγχωρήσουμε ποτέ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *