Αυτή είναι η ιστορία ενός άντρα...
σημαδεμένου από μια εικόνα της παιδικής του ηλικίας.
Η σκηνή που τον τάραξε με τη βιαιότητά της...
και της οποίας το νόημα θα καταλάβαινε πολύ αργότερα...
έλαβε χώρα στο αεροδρόμιο του Ορλί στο Παρίσι...
λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ορλί. Κυριακή.
Γονείς φέρνουν τα παιδιά τους να δουν τα αεροπλάνα που απογειώνονται.
Από αυτή την Κυριακή, το παιδί της ιστορίας μας...
θα θυμόταν για πολύ καιρό τον ασάλευτο ήλιο...
το σκηνικό στο μπαλκόνι του αεροδρομίου...
και το πρόσωπο μιας γυναίκας.
Τίποτα δεν ξεχωρίζει τις αναμνήσεις από τις υπόλοιπες στιγμές.
Τις διακρίνουμε αργότερα, απ' τα σημάδια που αφήνουν.
Αυτό το πρόσωπο πρέπει να ήταν η μόνη εικόνα από τον καιρό της ειρήνης...
που διαπέρασε τον καιρό του πολέμου.
Για πολύ καιρό αναρωτιόταν αν το είχε δει πραγματικά...
ή είχε πλάσει αυτή τη στιγμή ηρεμίας...
ως στήριγμα για τις στιγμές παραφροσύνης που θα επακολουθούσαν.
Ένας ξαφνικός κρότος, η αντίδραση της γυναίκας...
το κορμί που γέρνει, οι κραυγές του κόσμου στο μπαλκόνι...
Όλα ανακατωμένα απ' τον τρόμο.
Αργότερα κατάλαβε ότι είχε δει το θάνατο ενός άντρα.
Μετά από λίγο καιρό το Παρίσι καταστράφηκε.
Πολλοί πέθαναν.
Κάποιοι πίστεψαν ότι νίκησαν.
Άλλοι φυλακίστηκαν.
Οι επιζώντες εγκαταστάθηκαν στις υπόγειες σήραγγες του Σαγιό.
Η επιφάνεια του Παρισιού...
όπως και του μεγαλύτερου μέρους της Γης...
ήταν μη κατοικήσιμη λόγω της ραδιενέργειας.
Οι νικητές φρουρούσαν μια αυτοκρατορία αρουραίων.
Οι αιχμάλωτοι υποβάλλονταν σε πειράματα...
που έμοιαζαν πολύ σπουδαία για αυτούς που τα πραγματοποιούσαν.
Στο τέλος των πειραμάτων, οι μεν απογοητεύονταν,
οι δε πέθαιναν...
ή έχαναν τα λογικά τους.
Μια μέρα ήρθαν να γυρέψουν στην αίθουσα των πειραμάτων,
ανάμεσα στους άλλους φυλακισμένους, τον άντρα της ιστορίας μας.
Ήταν φοβισμένος.
Είχε ακούσει για τον επικεφαλής των πειραμάτων.
Πίστευε ότι θα αντίκριζε έναν τρελό επιστήμονα...
ή το Δρ. Φρανκενστάιν.
Είδε έναν απαθή άντρα...
που του εξήγησε ήρεμα πως η ανθρώπινη φυλή ήταν καταδικασμένη,
πως ο χώρος ήταν απαγορευμένος,
πως ο μόνος πιθανός σύνδεσμος με τα μέσα επιβίωσης...
περνούσε από το χρόνο.
Μια τρύπα στο χρόνο ίσως καθιστούσε δυνατό να μεταφέρουν τρόφιμα,
φάρμακα, πηγές ενέργειας.
Αυτός ήταν ο σκοπός των πειραμάτων: να στείλουν απεσταλμένους στο χρόνο...
για να ζητήσουν από το παρελθόν και το μέλλον να βοηθήσουν το παρόν.
Όμως το ανθρώπινο μυαλό δεν ακολουθούσε.
Το να ξυπνήσεις σε μια άλλη εποχή σήμαινε να ξαναγεννηθείς, ενήλικας.
Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο.
Έχοντας στείλει σε διάφορες ζώνες του χρόνου...
πτώματα ή αναίσθητα άτομα...
οι εφευρέτες επικεντρώνονταν τώρα...
σε υποκείμενα με πολύ δυνατές νοητικές εικόνες.
Όντας ικανά να φανταστούν ή να ονειρευτούν μια άλλη εποχή...
ίσως ήταν ικανά να τα καταφέρουν εκεί.
Η αστυνομία του στρατοπέδου κατασκόπευε ακόμη και τα όνειρα.
Αυτός ο άντρας επιλέχθηκε ανάμεσα σε χιλιάδες άτομα...
λόγω της προσκόλλησής του σε μια εικόνα του παρελθόντος.
Αρχικά αφαιρούνται το παρόν και όλα όσα σχετίζονται με αυτό.
Ξαναρχίζουν.
Το υποκείμενο δεν πεθαίνει ούτε παραμιλά.
Υποφέρει.
Συνεχίζουν.
Τη δέκατη μέρα του πειράματος, εικόνες ξεκινούν να αναβλύζουν,
σαν ομολογίες.
Ένα πρωινό από τον καιρό της ειρήνης.
Μια κρεβατοκάμαρα από τον καιρό της ειρήνης.
Μια αληθινή κρεβατοκάμαρα.
Αληθινά παιδιά.
Αληθινά πουλιά.
Αληθινές γάτες.
Αληθινοί τάφοι.
Τη 16η μέρα βρίσκεται στο αεροδρόμιο. Είναι άδειο.
Καμιά φορά ξαναβρίσκει μια μέρα ευτυχίας, αλλά διαφορετική.
Ένα ευτυχισμένο πρόσωπο, αλλά διαφορετικό.
Ερείπια.
Μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι αυτή που ψάχνει.
Τη συναντά στο αεροδρόμιο.
Τη βλέπει να χαμογελά μέσα από ένα αμάξι.
Άλλες εικόνες εμφανίζονται, αναμειγνύονται...
σε ένα μουσείο που ίσως είναι το μουσείο της μνήμης του.
Την 30η μέρα η συνάντηση πραγματοποιείται.
Αυτή τη φορά είναι σίγουρος πως την αναγνωρίζει.
Είναι το μόνο πράγμα για το οποίο είναι σίγουρος...
σ' αυτό τον κόσμο δίχως χρονολογία που τον ταράζει αμέσως με τον πλούτο του.
Γύρω του καταπληκτικά υλικά: γυαλί, πλαστικό, πετσετέ ύφασμα.
Όταν συνέρχεται από τη μαγεία, η γυναίκα έχει εξαφανιστεί.
Οι επιστήμονες εντείνουν τον έλεγχο.
Τον ξαναστέλνουν στο παρελθόν.
Ο χρόνος κουλουριάζεται ξανά. Η στιγμή επιστρέφει.
Αυτή τη φορά, είναι κοντά της. Της μιλάει.
Αυτή τον υποδέχεται χωρίς έκπληξη.
Είναι οι δυο τους, χωρίς αναμνήσεις, χωρίς σχέδια.
Ο χρόνος δημιουργείται γύρω τους...
με μόνα σημεία αναφοράς τη γεύση της στιγμής που ζουν...
και τα σύμβολα στους τοίχους.
Αργότερα, βρίσκονται σ' ένα πάρκο.
Θυμάται ότι υπήρχαν πάρκα.
Τον ρωτά για την αλυσίδα του, την αλυσίδα του στρατιώτη...
την οποία φορούσε από την αρχή του πολέμου που θα ξεσπούσε μια μέρα.
Σκαρφίζεται μια δικαιολογία.
Σταματούν μπροστά από μια τομή κορμού σεκόγιας...
όπου αναγράφονται ιστορικές ημερομηνίες.
Εκείνη προφέρει ένα ξενικό όνομα που αυτός δεν καταλαβαίνει.
Σαν σε όνειρο, της δείχνει ένα σημείο πέρα απ' το δέντρο και της λέει:
«Έρχομαι από εκεί...»
Και πέφτει, εξαντλημένος.
Κατόπιν τον διεγείρει άλλο ένα χρονικό κύμα.
Σίγουρα του κάνουν μία νέα ένεση.
Τώρα αυτή κοιμάται υπό το φως του ήλιου.
Σκέφτεται ότι στο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε...
για να επιστρέψει στον κόσμο της, εκείνη έχει πεθάνει.
Όμως ξυπνά. Της μιλά ξανά.
Από μια αλήθεια πολύ απίστευτη για να γίνει πιστευτή,
της αναφέρει το ουσιώδες:
ένας μακρινός τόπος, μια μεγάλη απόσταση να διασχίσεις.
Εκείνη τον ακούει προσεκτικά.
Είναι η ίδια μέρα; Δεν ξέρει πια.
Θα κάνουν άπειρους περίπατους σαν αυτόν...
όπου θα αναπτυχθεί μια βωβή εμπιστοσύνη μεταξύ τους,
μια εμπιστοσύνη γνήσια, δίχως αναμνήσεις, δίχως σχέδια.
Μέχρι τη στιγμή που αυτός θα αισθανθεί μπροστά τους...
ένα εμπόδιο.
Έτσι τελείωσε η πρώτη σειρά πειραμάτων.
Ήταν η αρχή μιας περιόδου δοκιμών...
όπου θα τη συναντούσε σε διάφορες χρονικές στιγμές.
Κάποιες φορές τη συναντά μπροστά από τα σύμβολά τους.
Τον υποδέχεται απλά.
Τον αποκαλεί "το φάντασμά της".
Μια μέρα, δείχνει φοβισμένη.
Μια άλλη, σκύβει προς το μέρος του.
Αυτός δεν ξέρει ποτέ αν πηγαίνει ο ίδιος προς αυτή,
αν τον πηγαίνουν, αν το επινοεί,
αν ονειρεύεται.
Γύρω στην 50η μέρα, συναντιούνται σ' ένα ζωολογικό μουσείο.
Τώρα η διαδικασία έχει βελτιστοποιηθεί.
Αν εμφανιστεί σε μια συγκεκριμένη στιγμή,
μπορεί να μείνει εκεί και να κινείται με άνεση.
Κι αυτή φαίνεται εξημερωμένη.
Αποδέχεται σαν φυσικό φαινόμενο...
αυτό τον επισκέπτη που εμφανίζεται και εξαφανίζεται,
υπάρχει, μιλάει, γελάει μαζί της,
σιωπά, την ακούει και φεύγει.
Όταν ξαναβρέθηκε στην αίθουσα των πειραμάτων,
ένιωσε ότι κάτι είχε αλλάξει.
Ο επικεφαλής του καταυλισμού ήταν εκεί.
Από τα λόγια που άκουγε γύρω του,
κατάλαβε ότι μετά την επιτυχία των πειραμάτων όσον αφορά το παρελθόν,
τώρα σκόπευαν να τον στείλουν στο μέλλον.
Η αναστάτωση γι' αυτή τη νέα περιπέτεια...
τον απέσπασε για λίγο από τη σκέψη ότι εκείνη η συνάντηση στο μουσείο...
ήταν η τελευταία.
Το μέλλον ήταν καλύτερα προστατευμένο απ' ότι το παρελθόν.
Μετά το πέρας νέων δοκιμών, ακόμα πιο επίπονων γι' αυτόν,
κατάφερε να συντονιστεί με τον κόσμο του μέλλοντος.
Διέσχισε έναν πλανήτη εντελώς αλλαγμένο.
Το Παρίσι είχε ξαναχτιστεί.
Συνάντησε χιλιάδες άγνωστες λεωφόρους.
Εκεί τον περίμεναν άλλοι άνθρωποι.
Η συνάντηση ήταν σύντομη.
Ήταν φανερό ότι απέρριπταν αυτά τα απομεινάρια μιας άλλης εποχής.
Απήγγειλε το μάθημά του: αφού η ανθρωπότητα είχε επιβιώσει,
δε μπορούσε να αρνηθεί στο ίδιο της το παρελθόν...
τα μέσα επιβίωσής του.
Αυτή τη σοφιστεία την εξέλαβαν ως μεταμφίεση της μοίρας.
Του έδωσαν μια ηλεκτρογεννήτρια,
ικανή να βάλει πάλι σε λειτουργία όλη την ανθρώπινη βιομηχανία,
και οι πύλες του μέλλοντος έκλεισαν ξανά.
Λίγο καιρό μετά την επιστροφή του,
μεταφέρθηκε σε άλλο μέρος του στρατοπέδου.
Ήξερε ότι οι δεσμοφύλακές του δε θα τον απελευθέρωναν.
Είχε υπάρξει ένα εργαλείο στα χέρια τους.
Η εικόνα της παιδικής του ηλικίας είχε χρησιμεύσει ως δόλωμα...
για να τον προετοιμάσουν.
Είχε εκπληρώσει τις προσδοκίες τους. Είχε παίξει το ρόλο του.
Περίμενε να τον τελειώσουν...
έχοντας μέσα του την ανάμνηση μιας στιγμής που την έζησε δύο φορές.
Σε αυτή την μετέωρη κατάσταση, έλαβε ένα μήνυμα από τους ανθρώπους του μέλλοντος.
Κι αυτοί μπορούσαν να ταξιδεύουν στον χρόνο, πιο εύκολα μάλιστα.
Τώρα ήταν εκεί και του πρότειναν να τον δεχτούν ανάμεσά τους.
Όμως αυτός ζήτησε κάτι διαφορετικό:
αντί αυτού του ειρηνικού μέλλοντος,
αυτός ζήτησε να του δώσουν τον κόσμο της παιδικής του ηλικίας...
και αυτή τη γυναίκα που ίσως τον περίμενε.
Γι' ακόμα μια φορά στο αεροδρόμιο του Ορλί,
σ' αυτή τη ζεστή Κυριακή πριν τον πόλεμο όπου θα μπορούσε τώρα να παραμείνει,
ένιωσε ένα μικρό ίλιγγο στη σκέψη ότι...
το παιδί που ήταν ο ίδιος έπρεπε να βρίσκεται κι αυτό εκεί...
και να κοιτά τ' αεροπλάνα.
Αλλά πρώτα έψαξε για το πρόσωπο μιας γυναίκας...
στο μπαλκόνι του αεροδρομίου.
Έτρεξε προς το μέρος της.
Και μόλις αναγνώρισε τον άντρα...
που τον είχε ακολουθήσει απ' τον υπόγειο καταυλισμό,
κατάλαβε ότι δε μπορείς να δραπετεύσεις απ' το χρόνο...
και πως εκείνη η σκηνή που είχε δει όταν ήταν παιδί...
και που δεν είχε πάψει να τον κατατρέχει...
ήταν η σκηνή του δικού του θανάτου.