GARE DU NORD (Σταθμός του Βορρά) του Jean ROUCH
Ζαν Πιερ!
- Τι φασαρία! - Ποια φασαρία;
Η οικοδομή. Ήδη ξεκίνησαν...
- Τι; - Τα έργα! Πότε λες να τελειώσουν;
Τι σε νοιάζει;
Σκέφτηκες καθόλου πως όταν χτιστεί το κτήριο
θα μας κόψει όλη τη θέα;
Πώς το ξέρεις ότι θα φτάνει ως το παράθυρο;
Κοίτα το γερανό.
Γιατί να τον υψώσουν τόσο ψηλά;
Θα 'χει τουλάχιστον 12 ορόφους.
Είναι έτοιμα τα αυγά μου;
Ορίστε.
Ευχαριστώ.
Σε έξι μήνες, θα πρέπει να κλείνουμε τα παντζούρια.
Πάλι τα παράβρασες! Αφού ξέρεις ότι δε μου αρέσουν σφιχτά.
Τι έχεις σήμερα; Δεν κοιμήθηκες καλά;
Μια χαρά κοιμήθηκα, εσύ;
Με ξύπνησαν τα φορτηγά στις 4
και μετά δε μ' έπιανε ο ύπνος.
Εγώ δεν κατάλαβα τίποτα.
Τι να καταλάβεις! Είσαι αναίσθητος.
Σε κουνελόσπιτο να έμενες, το ίδιο θα σου έκανε!
Όταν τελειώσουν τα έργα, δε θα μπορούμε ν' αναπνεύσουμε.
Φοβερή αγορά αυτό το διαμέρισμα!
«Ανεμπόδιστη θέα στο Σακρέ Κερ και τον πύργο του Άιφελ.»
Τώρα η θέα θα είναι μετ' εμποδίων...
Σκέψου τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με αυτά τα χρήματα!
Θ' αγοράζαμε αμάξι, θα πηγαίναμε διακοπές.
Σταμάτα να βουτάς ψωμί στα αυγά, δεν είσαι πια παιδί.
Δεν καταλαβαίνω.
Ήσουν τόσο χαρούμενη όταν μετακομίσαμε εδώ.
Πρώτη φορά έχουμε κάτι δικό μας.
Φύγαμε επιτέλους απ' το σπίτι των δικών σου.
Εδώ είναι πολύ βολικά. Εσύ πας με τα πόδια στο γραφείο,
εγώ είμαι δίπλα στο μετρό.
Φυσικά,
δε μπορούσα να ξέρω ότι θα έχτιζαν δίπλα μας.
Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων στον κόσμο: αυτοί που τους εκμεταλλεύονται, και οι άλλοι.
Εγώ προτιμώ να με εξαπατούν παρά να εξαπατώ.
Ναι, αλλά δεν είσαι μόνος σου.
Εμένα με σκέφτηκες καθόλου;
Γιατί, σε δείχνουν με το δάχτυλο στο δρόμο;
Φαίνεσαι κακόμοιρη, κακοντυμένη;
Εδώ που τα λέμε, σπουδαία γειτονιά ο Σταθμός του Βορρά!
Μη βήχεις έτσι, με εκνευρίζει.
Πόσο θα 'θελα να ταξιδέψω!
Στην Ταϊτή ή ακόμα και στην Ελλάδα.
Σε κάποιο Club Med.
Να ταξιδέψω ελεύθερη από σκοτούρες.
Ν' ακούσω τις αναγγελίες στο αεροδρόμιο:
«Παρακαλούνται οι επιβάτες της Air France
με προορισμό την Τεχεράνη
να προσέλθουν στην πύλη 3 για άμεση επιβίβαση.»
Αλλά εσύ δεν έχεις πια όρεξη για ταξίδια.
Πριν από 4 χρόνια ήσουν ο ωραίος της παραλίας.
Πρωταθλητής θαλάσσιου σκι, εκπαιδευτής υποβρύχιας κατάδυσης.
Τι απέγινε ο ήρωάς μου;
Κρατιέμαι ακόμα.
Πήρες δέκα κιλά σε δυο χρόνια. Μου θυμίζεις τον Τσόρτσιλ.
Μην κάνεις αυτό τον θόρυβο, είναι αηδιαστικό.
Τώρα, σκέφτεσαι μόνο το φαΐ.
Δε λέω όχι σ' ένα καλό γεύμα. Πού είναι τα κορν φλέικς;
Αρκετά έφαγες. Πήγαινε να ξυριστείς, θα αργήσεις.
Μου τη λες συνέχεια.
Κάνε μου χώρο.
Στο γάμο το χειρότερο είναι ότι δεν έχεις ποτέ δικό σου χώρο.
Έχεις χάσει κάθε μυστήριο για μένα.
Όταν σε γνώρισα, μπορούσα να φανταστώ οτιδήποτε.
Τώρα, γνωρίζω όλα τα προτερήματα και τα κουσούρια σου.
Ξέρω από πριν πώς θα αντιδράσεις.
Μπορεί να υπάρχει αγάπη όταν χαθεί το μυστήριο;
Δε σε καταλαβαίνω.
Για μένα ισχύει το αντίθετο.
Όσο πιο πολύ σε γνωρίζω, τόσο πιο πολύ σ' αγαπώ.
Και τα μικρά σου ελαττώματα δε μ' ενοχλούν.
Αν σκεφτόσουν λιγάκι αντί να πιστεύεις ό,τι διαβάζεις στα περιοδικά
ή να ονειρεύεσαι ταξίδια στην Ταϊτή ή την Ελλάδα...
Αν σκεφτόσουν λιγάκι,
θα έβλεπες πως είσαι μια χαρά.
Φυσικά, δε θα γίνουμε ποτέ εκατομμυριούχοι,
αλλά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι και χωρίς πολλά λεφτά.
Αν δε σ' αρέσει εδώ, μπορούμε να πάμε κάπου αλλού.
Το σημαντικό είναι να είμαστε μαζί.
Οντίλ...
Κόφτο. Δε μ' αρέσει.
Το μυαλό σου όλο εκεί το έχεις.
Και μετά μου μιλάς για αισθήματα.
Άσε με. Δε θέλω να αργήσω στο γραφείο.
Εσένα μπορεί να μη σου καίγεται καρφί.
Δεν είναι ότι μ' αρέσει αυτή η δουλειά.
Απλά δε θέλω να τα ακούσω πάλι από το μαλάκα τον προϊστάμενο.
Κάθε πρωί το ίδιο σκηνικό. Βαρέθηκα!
Τρώω πρωινό στο πόδι, τρέχω να μην αργήσω στη δουλειά...
Αλλά αυτό που μισώ πάνω απ' όλα
είναι να φοβάμαι μη μου την πει ο υπεύθυνος.
Και να σκεφτείς ότι αυτή είναι η φιλοδοξία σου.
Να γίνεις σαν κι αυτόν.
Δε θα 'ναι τόσο άσχημα.
Αν πάρω προαγωγή, θα βρούμε καλύτερο σπίτι.
Θα πάρουμε αμάξι, θα πάμε διακοπές όπου θέλουμε.
Μέχρι να γίνει αυτό, θα 'χουμε πατήσει τα σαράντα.
Και εδώ σε πιάσανε κορόιδο.
Ζαν-Πιερ, είσαι ένας τιποτένιος!
Τι είπες τώρα, είσαι με τα καλά σου;
Ρε ηλίθια, επειδή είσαι ωραία γκόμενα τα λες αυτά;
Υπάρχουν χιλιάδες σαν εσένα που κάνουν πεζοδρόμιο.
Κάθαρμα! Μη μ' αγγίζεις!
Έπρεπε να το καταλάβω αμέσως ότι είσαι χυδαίος και αλαζόνας.
Στάσου...
Μη με περιμένεις απόψε. Σιγά μη ζήσω μ' έναν άξεστο!
Μα δε σε χτύπησα εγώ.
Είναι σαν να το έκανες. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό που είπες.
Έλα τώρα, Οντίλ, άσε τις χαζομάρες.
Οντίλ, δεν έγινε τίποτα.
Κι αυτό εδώ τι είναι;
Κοίτα τη θέα. Σε έξι μήνες, θα ζούμε σε τούνελ.
Εγώ φταίω;
Κι αυτή η κωλογειτονιά!
Άλλοι κάνουν ζωάρα στο Οτέιγ ή το Νεϊγί.
Στάσου...
Άκουσέ με!
Στάσου, Οντίλ! Πότε θα σε ξαναδώ; Οντίλ! Οντίλ! Πότε θα σε ξαναδώ;
Οντίλ, σταμάτα! Οντίλ!
Οντίλ, γύρνα πίσω.
Συγνώμη, δεσποινίς, σας χτύπησα;
Όχι, απλά με τρομάξατε.
Ήμουν αφηρημένη, δε σας είδα.
Καλή σας μέρα.
Δε μπορώ να σας αφήσω έτσι. Ελάτε να σας πάω με τ' αμάξι.
Όχι, ευχαριστώ, δεν πάω μακριά.
Θέλω να μείνω μόνη.
Κι εγώ πριν ήθελα να 'μαι μόνος, αλλά δε μπορώ.
Από σας εξαρτάται.
Τώρα δε θέλω.
Τι παράξενη γειτονιά! Πρώτη φορά περνάω από δω.
- Πού ζείτε; - Στο Οτέιγ.
Σε διαμέρισμα;
Σε παλιά μονοκατοικία, με κήπο.
Παραείναι ήσυχα εκεί.
Δε σας αρέσει η ησυχία, το είδα από τον τρόπο που οδηγούσατε.
- Ιταλικό είναι το αμάξι σας; - Ναι.
Μα το αφήσατε στη μέση του δρόμου!
Δεν έχει σημασία.
Δεν πάτε στη δουλειά;
Ποτέ δε μ' άρεσε να εργάζομαι.
Μου 'χει τύχει, φυσικά,
αλλά είναι τόσο εύκολο να βγάζει κανείς χρήματα.
Ναι, αλλά πώς;
Γνωρίζετε τον νόμο της ζούγκλας;
Ή τρως ή σε τρώνε. Λοιπόν, εγώ αποφάσισα να τρώω.
- Μα αυτό είναι άδικο! - Η ζωή είναι άδικη.
Υπάρχουν όμορφοι, αλλά και άσχημοι. Κι αυτό είναι άδικο.
Εσείς, για παράδειγμα, είστε όμορφη.
Είναι άδικο για τις άλλες.
Πράγματι. Δεν το 'χα σκεφτεί έτσι.
Δεν είναι μόνο αυτό.
Συχνά, αυτοί που έχουν τα περισσότερα εφόδια
δεν ξέρουν ή δε μπορούν να τα εκμεταλλευτούν.
Οι δυνατοί τρώνε τους αδύνατους και μετά βαριούνται.
Εγώ, πάντως, δε θα βαριόμουν και θα το εκμεταλλευόμουν μέχρι τέλους.
Εσείς, εκμεταλλεύεστε την ομορφιά σας;
Την ομορφιά τη μοιραζόμαστε με τους άλλους.
Αν δε σας είχα συναντήσει...
Δεν άλλαξε και τίποτα. Απλά, κοντέψατε να με πατήσετε.
- Είναι πιο σημαντικό απ' ό,τι νομίζετε. - Γιατί;
Γιατί υπάρχουν στιγμές που μια τυχαία συνάντηση
μπορεί να είναι το σημάδι της μοίρας.
Ποιο σημάδι; Ποια μοίρα;
Κοιτάξτε, έχει ωραίο καιρό.
Ας πάρουμε το αμάξι κι ας φύγουμε μακριά από δω.
Ή ας πάμε στο αεροδρόμιο.
Δεν είναι ωραίες οι αναγγελίες στα αεροδρόμια;
Θα πάρουμε την πρώτη πτήση.
Έχετε νιώσει ποτέ την επιθυμία να φύγετε για έναν άγνωστο προορισμό
με κάποιον που μόλις γνωρίσατε;
Το κακό είναι ότι όσο γνωρίζεις κάποιον
τόσο περισσότερο θέλεις να φύγεις μακριά του.
Η αγάπη, για παράδειγμα, πεθαίνει κι αυτή από έλλειψη μυστηρίου.
Αλλά πώς μπορεί κανείς να διατηρήσει αυτό το μυστήριο;
Αν ερχόμουν μαζί σας,
σε μια βδομάδα, σ' ένα μήνα,
δε θα είχατε το ίδιο μυστήριο.
Δε θα ήμουν πια μια άγνωστη γυναίκα.
Έχετε δει ποτέ σας ταυρομαχία;
Πάντα ένας ταύρος και ένας ταυρομάχος, και ένας από τους δυο πεθαίνει.
Τελικά, πάντα η ίδια ατέλειωτη μάχη,
με αντιπάλους πάντα ίδιους και πάντα διαφορετικούς.
Δεν καταλαβαίνω πού το πάτε.
Είναι δύσκολο να το εξηγήσω.
Όταν συναντιούνται ένας άντρας και μια γυναίκα,
παίζουν το ίδιο αιώνιο παιχνίδι.
Ναι, αλλά δε χρειάζεται να πεθάνει κανείς από τους δυο.
- Φοβάστε το θάνατο; - Όπως όλοι μας.
Σας αρέσει η ζωή, το μυστήριο.
Λοιπόν, ελάτε μαζί μου. Θα είμαστε δυνατότεροι από το θάνατο.
Είμαι οποιοσδήποτε, κάνω οτιδήποτε, πάω οπουδήποτε.
Είναι πολύ ελκυστική η πρόταση, όπως κι εσείς.
Αλλά μου είναι αδύνατο.
Θα σας πω την αλήθεια.
Σκέφτομαι το θάνατο καιρό τώρα.
Σήμερα το πρωί, αποφάσισα να πεθάνω.
Και τότε, σας συνάντησα.
Είστε η πρώτη κι η τελευταία μου ελπίδα.
Πίστευα πως τίποτα δε μ' ενδιέφερε πια.
Και τότε, σας είδα να χαμογελάτε.
Δεν το λέω για να σας εκβιάσω,
αλλά αν έρθετε μαζί μου
σε μια άγνωστη περιπέτεια, τα πάντα είναι και πάλι δυνατά.
Δέχεστε; Πείτε ναι, σας παρακαλώ.
Όχι, δε μπορώ. Δε μπορώ.
Όλα είναι δυνατά.
Θα μετρήσω μέχρι το δέκα.
Πείτε ναι.
Όχι.
Τι κρίμα!
Όχι, κύριε! Είστε τρελός!
Είστε τρελός! Τρελός!
Όχι, όχι!