- Χαίρετε. - Χαίρετε.
Περάστε.
Μπορείτε να κρεμάσετε το παλτό σας εδώ.
- Η κοπέλα είναι η Έμιλι. - Ευχαριστώ.
Καθίστε.
- Χαίρετε. - Χαίρετε. Καθίστε.
- Πώς ονομάζεστε; - Έμιλι Μίλερ.
Αυτό είναι το πραγματικό σας όνομα;
Μάλιστα.
Είστε ηθοποιός;
Μια φορά, πριν πολύ καιρό, έπαιξα ένα μικρό ρόλο στο θέατρο...
αλλά δε μπορώ να πω ότι αυτό με κάνει ηθοποιό.
- Αυτό είναι όλο; - Μάλιστα.
- Καμία ταινία; - Όχι, ποτέ.
- Οντισιόν; - Όχι, αυτή είναι η πρώτη φορά.
Κάποια σχολή, κάποιο μάθημα δραματικής;
Όχι, λυπάμαι.
Πώς μάθατε ότι ψάχνουμε ηθοποιό;
Μια φίλη ήθελε να τη συνοδεύσω.
Επέμεινε πολύ να έρθω, αλλά τελικά αυτή δεν ήρθε.
Παρ' όλα αυτά, εσείς ήρθατε.
Ναι, λόγω του σεναρίου.
Ένας άντρας κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο...
και μια γυναίκα γυρνάει τον κόσμο στη θέση του...
Με συγκίνησε πολύ αυτή η ιστορία.
Θα μπορούσατε να μου δείξετε τι έχετε μέσα στην τσάντα σας;
- Στην τσάντα μου; - Μάλιστα.
- Μα... - Δε θέλετε;
- Παρακαλώ... - Εντάξει.
- Το θεωρείτε αδιάκριτο; - Όχι, καθόλου.
Θέλετε δηλαδή να αδειάσω την τσάντα μου;
Τι να κάνω;
Βγάλτε κάτι στην τύχη και μετά διηγηθείτε μου...
τι γυρεύει στην τσάντα σας... τι σας θυμίζει...
Εντάξει; Θα το τραβήξουμε.
Όλοι έτοιμοι; Μοτέρ...
Πάμε...
Έμιλι Μίλερ, σκηνή 1η.
Αρχίζω;
Ξέρετε, δεν έχω τίποτα ασυνήθιστο.
Πορτοφόλι...
Πούδρα...
Το πρωί, ερχόμενη εδώ, πέρασα από μια αγορά...
που είχε όλων των ειδών τα φρούτα...
καθώς και μήλα, κόκκινα και πράσινα μήλα.
Σταμάτησα για να τα δω...
και ο πωλητής μου χάρισε ένα.
- Τι είναι αυτό; - Αυτό;
- Μικρές αγγελίες. - Ψάχνετε κάτι συγκεκριμένο;
Αυτό τον καιρό όχι, αλλά ανά περιόδους ψάχνω για δουλειά.
Τι είδους δουλειά;
Βασικά, αλλάζω συνέχεια δουλειές:
οικιακή βοηθός, μπέιμπι-σίτερ...
μπαργούμαν, βιβλιοθηκονόμος...
Αυτό τον καιρό δουλεύω ως διορθώτρια σε έναν εκδοτικό οίκο.
Μ' αρέσει πολύ η δουλειά μου.
Το κακό είναι ότι στα κείμενα βλέπω πλέον μόνο τα ψεγάδια.
Είναι τρελό το τι μπορείς να βρεις στις μικρές αγγελίες...
με λίγη περιέργεια.
Επιπλέον, το βρίσκω πραγματικά απίστευτο...
το ότι μερικές λέξεις σε μια εφημερίδα...
μπορούν να αλλάξουν τη ζωή κάποιου.
Μου αρέσει πολύ να διαβάζω και αγγελίες για σπίτια...
επειδή ονειρεύομαι να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι:
όχι μεγάλο, ένα μικρό σπίτι μέσα στο δάσος μου αρκεί.
Εκεί θα μπορώ να πηγαίνω όποτε θέλω, να φέρνω φίλους...
θα μπορούμε να πίνουμε, ν' ακούμε μουσική μέχρι αργά...
Όταν διαβάζω μια αγγελία για ένα σπίτι...
αμέσως φαντάζομαι τη ζωή που θα μπορούσα να περάσω εκεί...
Ένα σπίτι είναι αναπόφευκτα η αρχή μιας νέας ζωής.
Με διαφορετικές μυρωδιές, καινούριους χρώματα...
«Καινούρια»;
Ή απομόνωση. Πλήρη απομόνωση.
Τίποτα. Κανένας άνθρωπος να μιλήσεις.
Καμιά φορά το ονειρεύομαι αυτό.
- Δε σας φοβίζει; - Όχι, καθόλου.
Από πολύ νωρίς οι γονείς μου μ' έμαθαν να μένω μόνη.
Με άφηναν ολόκληρα απογεύματα παρέα μ' ένα βιβλίο.
Αλλά δε θυμάμαι να φοβήθηκα ποτέ.
Ένα δαχτυλίδι.
Μου το 'χει δώσει ένας πολύ παλιός φίλος.
Ήταν... της μητέρας του, η οποία έχει πεθάνει.
- Δε μπόρεσα ποτέ να το φορέσω. - Γιατί όχι;
Έχει ειδικό βάρος.
- Ένα... αεροπορικό εισιτήριο. - Παλιό;
Όχι, καινούριο.
Μου το 'στειλε ένας φίλος.
Παρίσι-Νις μετ' επιστροφής. Δεν ξέρω αν θα πάω.
Γιατί δεν ξέρετε;
Έχει ένα κάτασπρο διαμέρισμα με θέα τη θάλασσα εκεί...
όπως σ' έναν πίνακα του...
Όχι. Αν πήγαινα, θα ήταν για να δω έναν τάφο.
- Έναν τι; - Έναν τάφο.
Στην άκρη της πόλης υπάρχει ένα κάτασπρο νεκροταφείο.
Ο ζωγράφος Ματίς είναι θαμμένος εκεί.
Ο τάφος του είναι απλός, με ένα μπουκέτο κόκκινα λουλούδια...
πάντα τα ίδια.
Κάποιος, ίσως μια γυναίκα, έρχεται και τα αλλάζει κάθε μέρα.
Όταν ο φίλος μου μου είπε για αυτό, είπα ότι θέλω πολύ να δω αυτό τον τάφο.
Έτσι, λοιπόν, έλαβα χθες αυτό το εισιτήριο.
Αλλά, αν φύγω, φοβάμαι ότι δε θα επιστρέψω.
Ένα μικρό καρνέ, για να κρατάω σημειώσεις.
Τι σημειώσεις;
Ιστορίες, σκηνές από όνειρα, φράσεις που διαβάζω σε βιβλία...
Όλη την ώρα κάτι σημειώνω. Είναι μια γελοία συνήθεια.
Γιατί γελοία;
Γιατί δε χρησιμεύει σε τίποτα!
Ό.τι αξίζει δεν το σημειώνεις.
Το θυμάσαι.
Το χρησιμοποιείτε και ως ημερολόγιο;
Αυτό; Μάλιστα.
Υποχρεώνω τον εαυτό μου να γράφει κάθε μέρα.
Είναι σαν δουλειά.
Γράφω γι' αυτά που βλέπω, γι' αυτά που κάνω...
για άτομα που συναντώ, για τα πάντα.
Δε φοβάστε μήπως το διαβάσει κάποιος;
Φυσικά! Τις προάλλες έχασα ένα ημερολόγιό μου.
Από τότε, βλέπω συνεχώς εφιάλτες.
Ονειρεύομαι ότι κάποιος το βρίσκει...
κι ότι έρχεται και μου ζητά επίμονα εξηγήσεις...
Εδώ μέσα γράφω τρομερά πράγματα...
πράγματα που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν.
Θα μπορούσατε να διαβάσετε κάτι απ' αυτά;
Δευτέρα 7 Ιουλίου.
«Γνώρισα την ευτυχία...
αλλά αυτό δεν με έκανε πραγματικά ευτυχισμένη.»
- Ωραίο, ε; - Δικό σας είναι;
Όχι, του Ζυλ Ρενάρ. Το διάβασα στο ημερολόγιό του.
Μισό λεπτό. Τις προάλλες έγραψα κάτι πολύ αστείο. Πρέπει να το βρω.
- Θέλετε λίγο καφέ; - Όχι, ευχαριστώ.
Πείτε μου, σας αρέσει να γοητεύετε τους άλλους;
Ειλικρινά, δε νομίζω.
Μα σε όλους δεν αρέσει να γοητεύουν τους άλλους;
Αυτό που με γοητεύει είναι η έλξη που νιώθει ο άλλος για μένα.
Δηλαδή;
Όταν κάποιος μου δείξει λίγο ενδιαφέρον, λίγη προσοχή...
δεν μπορώ ν' αντισταθώ.
Θα ήθελα να μη συμπεριφέρομαι έτσι, αλλά μου είναι αδύνατο.
Μα οι άντρες δεν το εκμεταλλεύονται αυτό;
Τότε, τους εγκαταλείπω.
- Καμιά φορά συμβαίνει πολύ απροσδόκητα. - Για παράδειγμα;
Δεν ξέρω. Αρκεί μια λέξη, μια χειρονομία.
Γι' αυτούς δεν είναι κάτι σημαντικό αλλά για μένα είναι αρκετό.
Αρκετό για να καταλάβω... ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό.
- Και μετά; Δεν ξανασυναντιέστε; - Δε μπορώ να μην τους ξαναδώ.
Τα άτομα που αγαπώ, επειδή ακριβώς τα έχω αγαπήσει...
πάντα θέλω να τα ξαναδώ.
Πάντα νιώθω την ανάγκη να ξέρω τι κάνουν, τι έχουν γίνει.
Ακόμα κι αν έχω μήνες να τα δω...
και μόνο που ξέρω ότι είναι καλά όπου κι αν βρίσκονται
ότι αρκεί μια λέξη για να ξαναβρεθούμε,
δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο σημαντικό είναι για μένα.
Ζητώντας να σβήσουμε κάποιον απ' τη ζωή μας,
τελικά αυτό που σβήνουμε είναι ένα κομμάτι της ζωής μας.
Έπειτα, η ζωή κάνει τα πάντα για να μας χωρίσει...
Ένα στυλό...
Μου το δώρισε ο φίλος μου στα γενέθλιά του.
- Στα δικά ΤΟΥ γενέθλια; - Μάλιστα.
Πάντα προτιμά να κάνει δώρα παρά να δέχεται.
Μια καρτ-ποστάλ...
που μου έστειλε μια φίλη.
Πάει πάρα πολύς καιρός που δεν είχα νέα της.
Ζει στη Βραζιλία, στο Σάο Πάολο.
Τα τελευταία 5 χρόνια, είναι καλόγρια.
Εδώ μου γράφει για να μου πει ότι τα εγκατέλειψε όλα...
και μόλις παντρεύτηκε...
έναν παπά.
Αν μπορούσα, θα έπαιρνα το πρώτο αεροπλάνο.
Υπάρχει κάτι άλλο στην τσάντα;
Τι άλλο...
Μια... κάρτα βιβλιοθήκης...
και μια κάρτα δωρητή οργάνων.
Τι κάρτα;
Δωρητή οργάνων. Όταν πεθάνω, θα κάνω δωρεά τα όργανά μου.
Αυτά δεν τα παίρνω σχεδόν ποτέ, αλλά τα έχω πάντα μαζί μου...
επειδή... ταλαιπωρούμαι από αϋπνίες.
Το πιο δύσκολο είναι μεταξύ 4 και 5 το πρωί...
όταν δεν υπάρχει τίποτα να κάνω...
ούτε καν ένα καλό βιβλίο να διαβάσω...
ή τίποτα μπισκότα να μασουλήσω.
- Ένα πακέτο τσιγάρα. - Καπνίζετε πολύ;
Εγώ όχι. Τα έχω για τους φίλους μου.
Έχετε πολλούς φίλους;
Όχι.
Ένας φίλος μου έχει την εξής θεωρία:
λέει πως ο άνθρωπος έχει περιορισμένη δυνατότητα φίλων...
και πως αν κάνεις έναν νέο φίλο, αυτόματα χάνεις έναν που είχες ήδη.
Συμφωνώ. Πιστεύω ότι στη ζωή σου...
δε μπορείς να έχεις πάνω από 2-3 φίλους.
Κι αν!
Τι σας συγκινεί περισσότερο σ' έναν άντρα;
Τι με συγκινεί;
Να μπορεί να συγκινείται.
Και να μπορεί να θαυμάζει. Είναι σημαντικό το να θαυμάζεις.
Φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο για τους άντρες.
Νομίζω ότι αγαπώ ακόμα περισσότερο κάποιον...
αν μπορεί να συγκινηθεί. Αλήθεια το πιστεύω.
Ο φίλος σας έχει αυτό το προτέρημα;
Νομίζω πως ναι.
Και ποια είναι τα ελαττώματά του;
Έμιλι Μίλερ, σκηνή 2η.
Πρέπει να το ξαναπάμε πάλι επειδή τελείωσε το φιλμ.
Λοιπόν, μιλάγαμε για το φίλο σας.
Σας είχα ρωτήσει για τα ελαττώματά του.
Α, ναι. Τα ελαττώματά του...
Ξέρω μόνο ένα, αλλά είναι τρομερό.
Ποιο είναι αυτό;
Όλοι τον αγαπάνε...
αλλά εκείνος δεν αγαπά κανέναν.
Συνεχίστε.
Έναν σουγιά...
Α, μία φυσαρμόνικα!
Η φυσαρμόνικα είναι θηλυκό ή αρσενικό ουσιαστικό;
Θηλυκό, νομίζω.
Μια παραμάνα...
- Μια παλιά ατζέντα... - Έχετε κάποιο βιβλίο μαζί σας;
Βιβλίο;
- Ναι, πάντα έχω. - Μπορείτε να μου το δείξετε;
Τι είναι;
Είναι... ένα βιβλίο αναμνήσεων.
Διαβάζω μόνο τέτοια, βιογραφίες, προσωπικά ημερολόγια...
Πρέπει να 'μαι σίγουρη ότι αυτό που διαβάζω...
έχει συμβεί σε κάποιον. Αλλιώς, με παίρνει ο ύπνος.
Αυτό εδώ το έχει γράψει ένας Αμερικάνος συγγραφέας.
Σε κάποιο σημείο εξηγεί ότι η μητέρα του πέθανε...
χωρίς να έχει διαβάσει κανένα έργο του.
Ξέρετε γιατί;
Επειδή της φύλαγε πάντα το επόμενο, πιστεύοντας πως θα ήταν καλύτερο.
Θαυμάσιο, ε;
Βασικά, διαβάζω ελάχιστα βιβλία μέχρι το τέλος.
Πηδάω συνέχεια από το ένα στο άλλο, απ' τη μια σελίδα στην άλλη.
Για ποιο λόγο;
Έχετε συναντήσει τη γυναίκα της ζωής σας;
Ορίστε;
Εκείνη τη γυναίκα που με την πρώτη ματιά...
αντικαθιστά όλες τις άλλες.
Λοιπόν, ας φανταστούμε ότι την ψάχνετε...
κι ότι δεν την ξέρετε.
Είστε σίγουρος μόνο για ένα πράγμα, πως όταν αυτή η γυναίκα...
εμφανιστεί μπροστά σας για πρώτη φορά...
τότε δε θα υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι είναι αυτή που ψάχνατε.
Λοιπόν, το ίδιο συμβαίνει και με το διάβασμα.
Σ' ένα βιβλίο, αναζητάμε κάτι το ξεχωριστό.
Αλλά αυτό, φυσικά, δεν το βρίσκουμε ποτέ.
Κι αν τελικά το βρίσκατε;
Τότε απλά θα αναστάτωνε τη ζωή μου.
Έμιλι Μίλερ, σκηνή 3η.
Ξεκινήστε.
Βασικά, νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο.
Α, όχι, έχει ακόμα μια τσεπούλα.
Αυτός είναι ο φίλος μου. Κοιμάται.
Είναι η μόνη στιγμή που δέχεται να τον φωτογραφίσουν.
Αυτή εδώ είναι... η μητέρα μου, όταν ήταν νέα.
Βρήκα αυτή τη φωτογραφία πρόσφατα μέσα σ' ένα μπαούλο.
Δεν την είχα ξαναδεί.
Μ' αρέσει πολύ να κοιτάζω τη μητέρα μου.
Ειδικά το χαμόγελό της.
Πρώτη φορά τη βλέπω στην αγκαλιά κάποιου που δεν είναι ο πατέρας μου.
Φαίνονται πολύ ερωτευμένοι.
Χαίρομαι που πριν από μας, πριν από τον πατέρα μου...
ήταν ευτυχισμένη.
Σημαίνουν πολλά για σας οι γονείς σας;
Τα πάντα.
Η ιδέα ότι μια μέρα θα τους...
Βλέπετε; Τρέμω και μόνο που το σκέφτομαι.
Μπορείτε να μου μιλήσετε για την παιδική σας ηλικία;
- Για πολύ καιρό, παρέμεινα παιδί. - Γιατί;
Μου άρεσε. Δεν ήθελα να μεγαλώσω.
Κάποιος συγγραφέας είχε πει πως όταν ήταν νέος, παιδί...
δε θυμόταν να είχε αγγίξει το έδαφος...
επειδή τον έπαιρναν αγκαλιά όλη την ώρα.
Λοιπόν, το ίδιο συνέβη και με μένα.
Είχα πολύ καθησυχαστικούς γονείς που με προστάτευαν πολύ.
Ποια είναι η καταγωγή σας;
Είμαι... Ουγγαρέζα.
Μπορείτε να μου πείτε κάτι στα ουγγρικά;
Ένα ποίημα, για παράδειγμα.
- Δε θα καταλάβετε και πολλά... - Δεν πειράζει.
- Εντάξει. - Αυτό ήταν.
Όταν ήσασταν μικρή, τι επάγγελμα σκεφτόσασταν να ακολουθήσετε;
Με τον αδελφό μου θέλαμε να γίνουμε αστροναύτρες.
Αστροναύτες.
Περνάγαμε την ώρα μας παρατηρώντας τον ουρανό.
Αν μας είχε προταθεί ν' αναχωρήσουμε για την Αφροδίτη, τον Άρη ή το Δία...
θα το κάναμε αμέσως.
- Κι αυτό δεν έγινε; - Όχι. Όπως βλέπετε...
ΟΚ, μπορούμε να σταματήσουμε. Ο χρόνος τελείωσε.
Κιόλας; ΟΚ.
Ευχαριστώ πολύ.
- Αντίο. - Αντίο.
Μην ξεχάσετε να επιβεβαιώσετε το τηλέφωνό σας έξω...
με το νεαρό στο διάδρομο, για να σας καλέσουμε.
- Εντάξει. - Σε μια βδομάδα.
Θα μπορούσα να έχω λίγο νερό, παρακαλώ;
Μας μένουν τέσσερις κοπέλες. Θες την επόμενη τώρα;
Θα 'θελα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα.
Εντάξει.
Πες τους ότι θα συνεχίσουμε σε 10-15 λεπτά.
- ΟΚ, θα τους πω να περιμένουν. - Ευχαριστώ.
Θα είμαι απέναντι.
- Ολιβιέ! - Ναι;
Η Έμιλι ξέχασε την τσάντα της! Τρέχα να την προλάβεις!
Αυτή εδώ; Δεν είναι δική της.
Είναι! Κάτσε, Ολιβιέ, μόλις τη χρησιμοποιήσαμε στο γύρισμα.
Δεν είναι δική της, σε διαβεβαιώ. Δεν είχε τσάντα.
Ποιανού είναι, τότε;
- Αλίς! Αλίς! - Ναι;
Αλίς, πες μου, ποιανού είναι αυτή η τσάντα;
Δική μου. Γιατί;
- Όχι... - Μα αφού είναι δική μου!